«Σήμερα για να ζεις καλά πρέπει να γίνεις κάθαρμα»

«Ξέρω μόνο ένα πράγμα: στην εποχή που ζούμε για να ζεις καλά πρέπει να γίνεις κάθαρμα» κραυγάζουν, αναφερόμενοι στη Ρωσία του ΄80, οι νεαροί πρωταγωνιστές στο κείμενο της Λουντμίλα Ραζουμόφσκαγια «Αγαπητή Ελένα», που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη από το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Αγρινίου.

«Το ίδιο πιστεύουν και οι σημερινοί νέοι της παγκοσμιοποίησης που τα σπάνε στους δρόμους», λέει ο Κωστής Καπελώνης. «Δεν είναι αλήτες, δεν ζουν στο περιθώριο, δεν αντιμετώπισαν τις δύσκολες συνθήκες της περασμένης γενιάς. Μεγαλωμένοι σε μια κοινωνία που βλέπει τις αξίες τής νιότης της να παρακμάζουν, επιστρέφουν σε μακιαβελικές ιδέες και αρχές για να κατακτήσουν αυτό που τους έμαθαν από μικροί να κυνηγούν: την επιτυχία. Γι΄ αυτούς είναι πολύ χρονοβόρο να αρκεστούν στη διαδρομή, το μυαλό τους το παγιδεύει ο στόχος».

«Οι τέσσερις μαθητές της “Αγαπητής Ελένας” Σεργκέγιεβνα, έχοντας αποτύχει στις απολυτήριες εξετάσεις, εισβάλλουν στο σπίτι της καθηγήτριάς τους όχι για να διεκδικήσουν, αλλά για να αρπάξουν μια δεύτερη ευκαιρία: το κλειδί του χρηματοκιβωτίου όπου φυλάσσονται τα γραπτά τους. Στο χρηματοκιβώτιο οι μεγάλοι δεν κρύβουν μόνο τις αποτυχημένες προσπάθειές τους αλλά και τις αξίες που δεν πρόλαβαν να τους διδάξουν», σημειώνεται.

«”Αυτό που ζητάτε είναι ανήθικο” θα τολμήσει να προφέρει η καθηγήτριά τους, που αδυνατεί να καταλάβει τη σχετικότητα της Ηθικής. Η Ελένα όχι μόνο δεν θέλει, αλλά δεν μπορεί να δώσει το κλειδί. Θεματοφύλακας αξιών και ιδανικών που οι μαθητές της δεν κατάφεραν να ενστερνιστούν, θα πολεμήσει μέχρι τέλους για τη διασφάλισή τους. Το χάσμα πραγματικά είναι αγεφύρωτο».

Τελικά στο έργο πρωταγωνιστής είναι η επικοινωνία που απουσιάζει. Καμιά πλευρά δεν καταφέρνει να καταλάβει την άλλη. Και το πείραμα αρχίζει… Πειραματόζωα θα γίνουν όλοι τους σε μια βραδιά που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή τους. Αντί για το χρηματοκιβώτιο θα ανοίξουν το κουτί της Πανδώρας, απ΄ όπου θα ξεχυθεί η βία για να καταλάβει τις ψυχές και να ποτίσει τις πράξεις. Η βία που θα γίνει τελικά ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Η βία, που σχεδόν ποτέ δεν λύνει το πρόβλημα αλλά συνήθως καταφέρνει να αναβάλει ή και να ματαιώσει τις λύσεις…

Το έργο, που πρωτοπαρουσιάστηκε τον χειμώνα 2000-2001 στο θέατρο «Επί Κολωνώ», παίζεται σε μετάφραση Βικτώριας και Ειρήνης Χαραλαμπίδου, με σκηνικά Βασίλη Ραμμόπουλου, κοστούμια Ανθίας Λοΐζου και φωτισμούς Σπύρου Μερεγκλίτση και Δημήτρη Παπαδάκη. Στη διανομή: Ιλιάς Λαμπρίδου, Δημήτρης Κερεστετζής, Μιχάλης Κοιλάκος, Δώρα Σαμψώνα, Νίκος Φραγκιουδάκης.

ΙΝFΟ

Στο Δημοτικό Θέατρο Αγρινίου (τηλ. 26410-
56.135).