[ΡΙΠΕΣ] Ολιγωρία

Η συνάντηση του Πρωθυπουργού κ. Κ.

Καραμανλή με τον Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα στο περιθώριο της διάσκεψης του ΝΑΤΟ ήταν ασφαλώς μια θετική στιγμή για την ελληνική διπλωματία.

ΑΚΟΜΑ και αν έγινε απλώς για να εξισορροπήσει κάπως τις εντυπώσεις από το ταξίδι του Αμερικανού Προέδρου στην Τουρκία.

ΤΟ πραγματικό πρόβλημα ωστόσο για την ελληνική εξωτερική πολιτική δεν είναι ούτε οι συναντήσεις ούτε βέβαια οι εντυπώσεις αλλά η σχεδόν ολοκληρωτική απουσία πρωτοβουλιών σε θέματα που αφορούν άμεσα τα εθνικά συμφέροντα.

ΤΟ πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ασφαλώς οι διαβουλεύσεις για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης που γίνονται στις Βρυξέλλες. ΟΠΟΥ βέβαια η Ελλάδα παρά το ότι είχε κάθε λόγο να στηρίξει μια γενναία ευρωπαϊκή πρωτοβουλία τήρησε στάση αιδήμονος σιωπής θέλοντας να δώσει την εικόνα του καλού μαθητή. ΕΙΝΑΙ φυσικά κατανοητό. Με την αξιοπιστία της ήδη διαβρωμένη από την περιβόητη απογραφή αλλά και την οικονομία σε κακά χάλια, η κυβέρνηση περιμένει απλώς τι εντολές θα πάρει από την Κομισιόν.

ΑΛΛΑ βέβαια αυτό είναι λάθος. Χωρίς πρωτοβουλίες και χωρίς γενναίες τομές ούτε τα προβλήματα αντιμετωπίζει ούτε βέβαια δίνει την εικόνα σοβαρής κυβέρνησης. Ποιος όμως έχει το πολιτικό ανάστημα για κάτι τέτοιο;

ΑΝΑΛΟΓΗ ολιγωρία δυστυχώς επιδεικνύεται και στα υπόλοιπα ανοικτά ζητήματα όπως είναι οι σχέσεις με την Τουρκία αλλά βέβαια και το Σκοπιανό.

ΚΑΙ είναι αλήθεια ότι σε ορισμένες περιπτώσεις ο χρόνος μπορεί να βοηθά στην εκτόνωση της έντασης. Αυτό όμως συμβαίνει όταν υπάρχει εθνική στρατηγική για την ανατροπή των αρνητικών συσχετισμών.

ΑΥΤΟ ακόμα δεν το έχουμε δει. Αντιθέτως πολλές φορές η κυβέρνηση μοιάζει να αιφνιδιάζεται από τις εξελίξεις.

Κι όλα δείχνουν ότι το ίδιο θα συμβεί ξανά.