«Παιχνίδι είναι το θέατρο»

Τριάντα έξι χρόνια στη σκηνή. Τη ρωτώ πότε ένιωσε ασφαλής. «Ποτέ δεν ένιωσα ασφαλής. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν χαίρομαι αυτό που κάνω. Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι δεν έχει πει “να μην ξεχνάμε εμείς οι ηθοποιοί ότι παίζουμε»; Με την έννοια του παιχνιδιού. Παιχνίδι είναι το θέατρο. Πρώτα και πάνω απ΄ όλα. Αλλά παιχνίδι που γίνεται με σοβαρότητα. Αν ανατρέξουμε, άλλωστε, στα παιδικά μας, θα θυμηθούμε με πόση σοβαρότητα αντιμετωπίζαμε τα παιχνίδια που κάναμε». Είναι όμως και οικονομική συναλλαγή… Μισθοί, εισιτήριο, θεατρικοί επιχειρηματίες, έξοδα παραγωγής, η «μαρκίζα»,
«αυτός ο ηθοποιός τα φέρνει», «αυτός δεν τα φέρνει»…

«Δεν είμαι πολύ ικανή στα θέματα αυτά… Μπορώ να πω πως έχω κάνει και πολλές βλακείες. Έμεινα πολλά χρόνια απλήρωτη.

Μετά τα σαράντα μου άρχισα να ζω κανονικά από τη δουλειά μου. Με τη βοήθεια της τηλεόρασης. Και ποτέ δεν διεκδίκησα θέση στην ταμπέλα εκμεταλλευόμενη ότι ήμουν στην επικαιρότητα λόγω μιας επιτυχίας στην τηλεόραση και υποτιμώντας και μη σεβόμενη ανθρώπους που έχουν μια καριέρα. Μπορεί να ήταν εις βάρος μου. Αλλά στη διαδικασία αυτή δεν θέλησα να μπω».