Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Πατρίδα είναι αυτό το συγκεκριμένο, η γη όπου οι πρόγονοι έδρασαν, πόνεσαν, μόχθησαν, γέννησαν και πέθαναν. Κι αυτήν κάθε φορά οφείλουμε να προστατεύουμε, να μνημονεύουμε και να τραγουδάμε.

Τ΄ άλλα τα κεφαλαία, τα ιδεολογήματα, το ιδεόγραμμα που γίνεται παντιέρα, αλαζονική καπηλεία, ρητορική κορόνα και συχνά άλλοθι πολεμοκαπήλων είναι η τραγωδία της ιστορίας και η παρέκκλιση της πατριαρχικής κυριαρχίας.

Οφείλουμε σεβασμό, απέραντο και απροκατάληπτο, στα χώματα όπου έδρασαν και πέθαναν οι πρόγονοι, τουλάχιστον όταν η μνήμη των έργων τους είναι αγαθή. Και βρίσκω μια συνταρακτική προσπάθεια του γλωσσικού αισθητηρίου όταν προσπαθώντας να απαλύνει την επιθετικότητα της πατριωτικής μεγαλοστομίας εφηύρε το εκπληκτικό υβρίδιο «Μητέρα Πατρίδα», μια προσπάθεια να επιστρέψει η σημασία στη μητριαρχική ειρήνη, στη γονιμότητα και στην ευγονία αλλά και στην τρυφερότητα της μητρικής αγκάλης.

Δυστυχώς όμως καραδοκούν οι ορνεοκέφαλοι χαγάνοι που κοπροκρατούν το μέλλον, όπως λέει ο ποιητής, που φορτίζουν τις έννοιες τις χειροποίητες και τις χοϊκές με αέρα κοπανιστό και χλαλοή και αντάρα πολέμων, μίσους και φυλετικής αιματολογίας.