Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε

Ελληνικές ιστορίες από τη… Ρωσία
Του Γκαζμέντ Καπλάνι gazikap@gmail. com ,

«Ήρθα στην Ελλάδα, λίγο καιρό αφότου είχαν έρθει οι συγγενείς μου. Φυσικά, κανένας από αυτούς δεν έλεγε ΄΄έλα, γιατί εδώ είναι καλά΄΄. Το ίδιο και η θεία μου, που είχε φύγει νωρίτερα για να ΄΄κατακτήσει΄΄ την ιστορική πατρίδα μας. Ακούγοντάς την να παραπονιέται συνεχώς, σκεφτόμουν κι έλεγα: Η φαρμακόγλωσσα, δεν θέλει να χαρώ κι εγώ! (…) Όταν φθάσαμε στην ιστορική πατρίδα μας απογοητευτήκαμε σχεδόν με τα πάντα. Όλα αυτά για τα οποία κάναμε όνειρα ατέλειωτες ώρες πίνοντας τσάι… Στην αρχή με βοήθησε η θεία μου, εκείνη που την έλεγα φαρμακόγλωσσα (…) Αποφάσισα, λοιπόν, να πουλάω στις λαϊκές αγορές το εμπόρευμα που είχα φέρει μαζί μου. Ο άντρας μου άρχισε να μου φωνάζει, λέγοντάς μου ότι δεν μπορεί να κατέβει σ΄ αυτό το επίπεδο, αφού στην πατρίδα του (τη Σοβιετική Ένωση) ήταν πρόεδρος δημοτικού συμβουλίου. Όταν όμως του ζητούσα να μου δώσει λεφτά για να ψωνίσω να φάμε, ο δυστυχής κατέβαζε το κεφάλι και απελπισμένος μου έλεγε: ΄΄Κάνε ό,τι θέλεις. Αρκεί να μη μ΄ ενοχλείς. Εντάξει; ΄΄… Μετά τις άσκοπες περιπλανήσεις μου στους δρόμους της μικρής πόλης, βρήκα μόνη μου κάτι τεράστιες τάβλες, πάνω στις οποίες έβαλα σχεδόν όλη την κουρελαρία που είχα φέρει μαζί μου από τη χώρα όπου ζούσα. Οι ντόπιοι κοιτούσαν με περιέργεια τα απαίσια φλιτζάνια που φτιάχναμε στα εργοστάσιά μας και που στο σπίτι μας τα χρησιμοποιούσαμε για να βάζουμε βλαστούς φυτών (…).

Αφού πούλησα όλα τα πράγματα στις λαϊκές, είπα να πάω να βρω δουλειά σε καμιά επιχείρηση. Σχεδόν πουθενά δεν με ρώτησαν τι μπορώ να κάνω και γενικά τι ικανότητες έχω… Κάποια στιγμή πήγα σε μια καφετέρια (…) Η καριέρα μου ως σερβιτόρα τερματίστηκε ξαφνικά και με τραγικό τρόπο. Μία εβδομάδα αφότου έπιασα δουλειά, ο άντρας μου ήρθε να δει πώς τα πάω εκεί. Αυτό ήταν λάθος. Όταν είδε την ομήγυρη των γερόντων- που έτρεμαν από τα γηρατειά και… τον πόθο με το που έβλεπαν τα στρουμπουλά χέρια μου, τα πόδια και το στήθος μου και κοιτούσαν αδιάκριτα την πλούσια περιφέρειά μου- χωρίς να πει κουβέντα, έπιασε έναν από τους θαμώνες που τόλμησε να αγγίξει τον αγκώνα μου με το τρεμάμενο χέρι του και αφού τον σήκωσε στον αέρα, άρχισε να τον ταρακουνά. Ο γεράκος αυτός μου χρωστάει τη ζωή του, αφού έπεσα στα γόνατα και ικέτευα τον παράφρονα ΄΄Οθέλλο΄΄ να αφήσει τον δυστυχή γέροντα. Όμως το θύμα δεν εκτίμησε τη συμπεριφορά μου. Αφού γλίτωσε τον θάνατο από τα χέρια του ζηλιάρη άντρα μου, άρχισε να μου λέει διάφορα αισχρόλογα. Ο άντρας μου δεν ήξερε ελληνικά. Όμως τη λέξη ΄΄πουτάνα΄΄ την κατάλαβε πολύ καλά. Τρέμοντας από τον θυμό του, σήκωσε το χέρι και χτύπησε τον ανισόρροπο γεράκο στο σαγόνι. Εκείνος σωριάστηκε αναίσθητος χωρίς να προφτάσει να βγάλει άχνα. Ήρθε η Αστυνομία. Πήραν τον άντρα μου στο τμήμα… Έναν χρόνο αργότερα τον έχασα. Η καρδιά του δεν άντεξε όλο αυτό το φορτίο που έπεσε πάνω του… Η Ελλάδα τον διέλυσε. Στη χώρα αυτή ήταν και ένιωθε ξένος, άχρηστος και δεν μπορούσε να προσαρμοστεί με κανέναν τρόπο. Όλες οι δουλειές που έβρισκε ήταν ΄΄αναξιοπρεπείς΄΄ για τον ίδιο. Ενώ εγώ έγινα καθαρίστρια, μικροπωλητής και μια αντρογυναίκα έτοιμη να πνίξω οποιονδήποτε θα χαλούσε την ηρεμία της οικογένειάς μου»…

ΥΓ: Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο της Ιλόνα Ταλάντσεβα «Μάσκες», Εκδόσεις Πύλη. Η Ταλάντσεβα, η οποία ζει και εργάζεται στην Ελλάδα, κατέγραψε αληθινές ιστορίες ομογενών από τη Ρωσία και Ρώσων μεταναστών στην Ελλάδα. Το βιβλίο «Μάσκες», πριν εκδοθεί στα ελληνικά, εκδόθηκε το 2006 στη ρωσική γλώσσα και είχε μεγάλη επιτυχία στους ρωσόφωνους που ζουν στην Ελλάδα.

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com