Κάτω από τη βαριά σκιά του πρωτότυπου

Ο Τραπιέγιο οργανώνει το μυθιστόρημά του με βάση ένα προηγούμενο μυθιστόρημακαι μάλιστα ένα μυθιστόρημα ογκόλιθο της ευρωπαϊκής γραμματείας. Το βιβλίο του δεν συνθέτει απλώς μια μυθοπλασία με διάσημους ήρωες. Προτείνει μια νέα ερμηνεία του Δον Κιχώτη. Αν ο Κιχώτης μπορεί να διαβαστεί ως πρώιμος μοντερνισμός, εδώ έχουμε αποφασισμένο μεταμοντερνισμό.

Τα κρίσιμα ερωτήματα για τη ζωή και την αφήγηση, η παρωδία των λογοτεχνικών ειδών, η ανελέητη σάτιρα είναι κοινά στα δύο βιβλία. Μόνο που στο μυθιστόρημα του Τραπιέγιο η αναζήτηση της ανθρώπινης ταυτότητας και η σύγκρουση με τις κατεστημένες αντιλήψεις και τις κοινωνικές δομές μεταφέρεται στους παλιούς δευτεραγωνιστές της ιστορίας. Το παιχνίδι με τον αναγνώστη, έκτυπο στο μυθιστόρημα του Θερβάντες, συντηρείται και επαυξάνεται. Οι παλίνδρομες κινήσεις από την αφήγηση στον περί αφήγησης στοχασμό, συντηρούνται επίσης.

Το βιβλίο του Τραπιέγιο είναι ένα ανάγνωσμα που θα απολαύσουν όσοι έχουν διαβάσει τον Δον Κιχώτη. Όμως, παρά τη σπιρτάδα του, το βιβλίο πάσχει από την ενδημική νόσο της διακειμενικότητας. Αποτελεί ένα τεχνουργημένο παιχνίδι ενός διαβασμένου συγγραφέα- τίποτα παραπάνω. Παίζει με τη συγγραφική αφετηρία του, όμως δεν τολμά να προχωρήσει ένα αφηγηματικό βήμα πιο πέρα. Είναι βεβαίως πιο ζουμερό από ένα ερμηνευτικό υπόμνημα. Αυτή είναι, ίσως, η μοίρα των βιβλίων που γράφονται εξ αρχής ως δευτερογενή κείμενα. Ακόμα κι αν έχουν τη δική τους φωνή, η βαριά σκιά του πρωτότυπου πέφτει επάνω τους και τα συντρίβει.