ΜΑΤΙΕΣ Λιακάδες

Όλα είναι μαύρα. Κατάμαυρα, σχεδόν. Τεράστια οικονομικά προβλήματα, ανεργία, ληστείες, σκοτωμοί, σπασμένα μαγαζιά και αυτοκίνητα, τρομοκρατία, Αστυνομίαπαιδική χαρά, διαφθορά. Και τα πράγματα, όσο θα προχωράει το 2009, θα γίνονται όλο και πιο δύσκολα. Η φτώχεια δεν φέρνει μόνο γκρίνια. Φέρνει και παραβατικότητα. Ο Γιάννης Αγιάννης μπήκε στη φυλακή για ένα καρβέλι ψωμί…

Ευτυχώς, ο καιρός μάς έχει στα όπα όπα. Εδώ και μια εβδομάδα, οι λιακάδες θυμίζουν ότι μπήκαμε για καλά στην άνοιξη (μου ΄ρχονται στον νου τα λόγια του Χατζιδάκι για το ανοιξιάτικο αεράκι του Επιταφίου).

Δευτέρα που γράφω αυτό το κείμενο. Και η πόλη έξω λάμπει! Έλαμπε και την Κυριακή, έλαμπε και το Σάββατο. Τα παιδιά πλημμυρίζουν τους δρόμους, το απομεσήμερο. Και στην Ακρόπολη, πάνε κι έρχονται εκατοντάδες τουρίστες κάθε μέρα.

Το Σάββατο, συνάντησα στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στον πεζόδρομο και τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, τον Γιάννη Παπαθανασίου. Είχε βγει κι αυτός βόλτα στη λιακάδα, μόνος, χωρίς συνοδεία, ένα κοινός πολίτης μέσα στο πλήθος. Τα είπαμε στο πόδι για δύο λεπτά και συνεχίσαμε την πορεία μας, εκείνος προς του Φιλοπάππου, εγώ προς την Πλάκα. «Είναι ο πιο βαρυφορτωμένος από έγνοιες υπουργός», σκέφτηκα. Μπερδέματα και φουρτούνες…

Ελπίζω να μην γκαντεμιάσω τον καιρό, με όσα καλά είπα και πλακώσουν αύριομεθαύριο τίποτα βροχές και τα κάνουν όλα μούσκεμα. Ελπίζω. Γιατί όπως λέγαμε και παλιά, καλαμπουρίζοντας, «καλύτερα όμορφος και πλούσιος, παρά φουκαράς και ασκημομούρης». Ας έχουμε, τουλάχιστον, την άνοιξη στα πόδια μας και όλα τα ανυπόφορα- που είναι πάρα πολλά – θα γίνονται πιο υποφερτά στον τόπο μας. Το Σάββατο, ύστερα από πολλούς μήνες, πήγα ν΄ ακούσω τραγούδια. Του Πλέσσα και του Χατζηνάσιου. Τα έχω κόψει τα νυκτερινά κέντρα. Πρώτον, γιατί διασκέδαση χωρίς τσιγάρο δεν γίνεται.

Στα «μπουζούκια» όλοι καπνίζουν. Κι εγώ δεν αντέχω την κάπνα πλέον. Δεύτερον, γιατί δεν μου αρέσουν καθόλου τα τραγούδια της λεγόμενης «νέας σκηνής». Όλα, από πλευράς μελωδίας και ενορχήστρωσης, είναι ίδια. Και οι στίχοι, τις περισσότερες φορές, «σ΄ αγαπώ, μ΄ αγαπάς».

Εντυπωσιάστηκα, όμως, με το πρόγραμμα του Πλέσσα και του Χατζηνάσιου. Προσεγμένο ώς και την τελευταία λεπτομέρεια, ορχήστρα «καλοκουρδισμένη», δυο πιάνα για χειροκρότημα και νέοι τραγουδιστές με μέλλον. Εντυπωσιασμένος και ο κόσμος: εκατοντάδες άνθρωποι συμμετείχαν τραγουδώντας όλα τα γνωστά τραγούδια των δύο συνθετών, πολλά από τα οποία γράφτηκαν πριν από 40 χρόνια και εξακολουθούν να συγκινούν και σήμερα! Κρίμα που αυτό το πρόγραμμα τελείωσε. Επρόκειτο να διαρκέσει μόνο 20 μέρες, αλλά λόγω επιτυχίας πήγε στις 40. Μου είπε η Μαρία Χατζηνάσιου, την ώρα που έφευγα από το κέντρο: «Ο κόσμος δεν ξεγελιέται. Όταν πρόκειται ν΄ ακούσει ωραία τραγούδια, σπεύδει…».

ΥΓ: Τελικά γκαντέμιασα τον καιρό. Τρίτη απόγευμα και η βροχή που ρίχνει έξω είναι κατακλυσμιαία.