Ο σκηνοθέτης άλλαξε τους χαρακτήρες

Συνεκτικός θεματικός άξονας, η απάτη και τα παράγωγά της. Μόνο στο κακό τα φαινόμενα δεν απατούν. Εκφάνσεις και εκφράσεις του καλού είναι απατηλές. «Η αλήθεια είναι μερικές φορές πιο παράξενη από τη φαντασία», και συνήθως σκληρότερη. Και το μόνο απατηλό, που αποδέχονται ήρωες και συγγραφέας, είναι ο κινηματογράφος που, όχι τυχαία, αναδεικνύεται στο βιβλίο του Σουαρούπ σταθερό σημείο αναφοράς των διηγήσεων, τόπος απόδρασης, θεμιτής υπόκρισης, όνειρο του φίλου Σαλίμ, μέτρο σύγκρισης και μέσο ανακούφισης από τη (μυθιστορηματική) πραγματικότητα. Εδώ, όπως και σε κάθε μυθοπλασία, το κισμέτ το ορίζει ο δημιουργός και το αναπαριστά κατά τα γούστα του. Αναλόγως έπραξε και ο Ντάνι Μπόιλ, στη βραβευμένη κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου. Σεβάστηκε την κεντρική ιδέα, τη βασική διάταξη της αφήγησης (με τις ερωτήσεις του τηλεπαιχνιδιού να οδηγούν σε αποσπάσματα δράσης) και υιοθέτησε τμήματα των διαλόγων. Άλλαξε τους χαρακτήρες, μετέβαλε τις ποιότητες, ακόμη και στο περιεχόμενο των ερωταποκρίσεων, ανέδειξε το ερωτικό θέμα με τη στερεότυπη μορφή (ο ήρωας από μικρός αγαπά μια κοπέλα που θα δυσκολευτεί πολύ να αποκτήσει) και μετέφερε μέρος της μυθιστορηματικής δράσης στην εικονογραφία των μικρών ψηφιακών μηχανών που κατέγραψαν με ευελιξία και ταχύτητα το σκηνικό, που όφειλε να κατακτήσει μια επισφαλή ισορροπία μεταξύ φαντασίας και ρεαλισμού. Σε αυτήν την περίεργη απόσταση της ουδετερότητας χωνεύτηκαν γέλιο και δάκρυ, χαρά και λύπη, κωμωδία και δράμα, σαν το τυχερό νόμισμα του ήρωα (στο βιβλίο) που είναι ίδιο και στις δύο πλευρές! Κορόνα ή γράμματα, ποιος νοιάζεται;