Από την ευφορία στην κατάθλιψη

Τι έγινε σ΄ αυτά τα τέσσερα χρόνια και περάσαμε από την ευφορία του 2004 στην κατάθλιψη του 2008; Δεν χρειάζεται νομίζω να απαριθμήσω την αλυσίδα των σκανδάλων που δημιούργησαν κάτι σαν μιθριδατισμό, ένα είδος ανοσίας απέναντι στο δηλητήριο το οποίο, πέρα από μερικούς σπασμούς δημοσιότητας, αφομοιώνεται μια χαρά από τον οργανισμό μας. Όμως το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό.

Χρειάζεται να θυμηθούμε πως το καλοκαίρι του 2007 κάηκε ένα μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου και της Εύβοιας και πως υπήρχαν βράδια που ο χάρτης των ειδήσεων ήταν γεμάτος πυρκαγιές από τον Βορρά ώς τον Νότο. Χρειάζεται επίσης να θυμηθούμε πως έναν μήνα μετά την καταστροφή, στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, το άνθος της δημοκρατίας μας, οι υποψήφιοι κυβερνώντες δεν είχαν τίποτε να πουν για τις φλόγες που κατασπάραξαν το σώμα της χώρας σε ένα εκλογικό κοινό το οποίο δεν κούνησε ούτε το δαχτυλάκι του για να τους αναγκάσει να μιλήσουν. Χρειάζεται επίσης να θυμηθούμε πως στις ημέρες του Δεκεμβρίου η λεηλατημένη Αθήνα ήταν μια έρημη πόλη, όπου κυκλοφορούσε ελεύθερα η ανασφάλεια και ο φόβος. Για την ιστορία ας θυμηθούμε επίσης πως τον Νοέμβριο του 1973, την επομένη του Πολυτεχνείου, με τανκς και νεκρούς, όλη η Αθήνα είχε κατέβει στους δρόμους για να δείξει την αλληλεγγύη της στα εξεγερμένα της παιδιά.

Σήμερα τα παιδιά της την τρομάζουν όσο την τρομάζει ο ίδιος της ο εαυτός και όσο την απωθεί η εικόνα του κράτους που η ίδια έχει φτιάξει για να την προστατεύει. Και για να ξορκίσει τον φόβο της βαφτίζει το ξέσπασμα της βίας εξέγερση παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι το πρώτο στοιχείο που διακρίνει την εξέγερση από το ξέσπασμα της βίας είναι η προβολή στην κοινωνική αλληλεγγύη. Εκτός πια κι αν θέλουν να μας πουν, όπως το λένε ορισμένοι απελεύθεροι της διανόησης, πως αυτά που ζήσαμε τον Δεκέμβριο διεκδικούν τον ρόλο της ιστορικής πρωτιάς, μιαν απ΄ αυτές που μας αρέσει να πιστώνουμε στους εαυτούς μας για να παρηγοριόμαστε στην κρίση της κατάθλιψης.