Τα ρεμίξ έγιναν μανία… επιτυχίας

Δεν υπάρχουν τόσα καλά νέα τραγούδια; Οι διασκευές και τα χορευτικά ρεμίξ παλιών τραγουδιών είναι σίγουρη επιτυχία; Για τον έναν ή για τον άλλον λόγο τείνουν να γίνουν μανία…

Το μπουζούκι συνεργάζεται με τα ντραμς στη νέα εκδοχή του τραγουδιού «Ντυμένη σαν αρχόντισσα» με τη φωνή της Σοφίας Βέμπο. Ο «Χασαποσέρβικος» έρχεται πιο κοντά στον ήχο της εποχής με εισαγωγή ρέγκε, ενώ οι αυθεντικές εκτελέσεις του Μάνου Χατζιδάκι εμπλουτίζονται ηλεκτρονικά. Γνωστά κομμάτια από το παρελθόν «ξαναζωντεύουν» και γίνονται αγαπημένα hits των νεώτερων, που δεν τα είχαν ακούσει στις αρχικές εκτελέσεις. Κάποια μάλιστα από αυτά έχουν μεγαλύτερη επιτυχία και από τα αρχικά.

Και δεν είναι μόνον ελληνικά τραγούδια που υποκύπτουν στη μόδα των ρεμίξ. Στα ελληνικά κλαμπ και τα ραδιόφωνα ακούγεται μέχρι… κορεσμού το ρεμίξ του τραγουδιού των 60s «Βeggin΄» των Frankie Valli and the Four Seasons (που έγινε μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα) ή το «Κeep me hanging on» της Κιμ Γουάιλντ σε διασκευή των Βlue Ιce.

«Δεν έχουμε ξεμείνει από ιδέες για νέα τραγούδια. Κάνουμε τα δικά μας τραγούδια, αλλά παράλληλα βάζουμε τη σφραγίδα μας και σε παλαιότερα. Είναι δύο διαφορετικές καλλιτεχνικές διεργασίες. Το ίδιο συμβαίνει και στο θέατρο. Ένα έργο μπορεί να ανέβει πολλές φορές από διαφορετικούς σκηνοθέτες» λένε στα «ΝΕΑ» ο Νίκος των Μikro, που έβαλαν χορευτικό μπιτ στο «Ξύπνα αγάπη μου», ροκ στο «Το φεγγάρι κάνει βόλτα» και ρεμιξάρισαν το «Χάλι Γκάλι» που κάποτε τραγουδούσε η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ενώ «έντυσαν» με ηλεκτρονικό ήχο το «Νύχτα στάσου» (του Χρήστου Νικολόπουλου που είχε κάνει μεγάλη επιτυχία η Λίτσα Διαμάντη) με τη φωνή της Ζέτας Μακρυπούλια.

«Είναι πιο ενδιαφέρον να κάνεις το ρεμίξ ή τη διασκευή ενός τραγουδιού που δεν είχε σημειώσει μεγάλη επιτυχία. Ωστόσο, οι περισσότεροι καλλιτέχνες επιλέγουν πολύ γνωστά τραγούδια διότι πιστεύουν ότι έτσι θα κάνουν σίγουρα επιτυχία. Κατά την άποψή μας, οι διασκευές παλαιότερων επιτυχιών δεν θα έπρεπε να δισκογραφούνται, αλλά να περιλαμβάνονται αποκλειστικά και μόνο στο πρόγραμμα των συναυλιών» πιστεύουν οι Μikro.

«Θεωρούμε πως οι Έλληνες κουβαλούν μέσα τους τα τραγούδια προηγούμενων δεκαετιών. Προσθέτουμε λοιπόν σε διαχρονικούς στίχους πιο χορευτικούς ρυθμούς και φέρνουμε αυτά τα ακούσματα πιο κοντά στους σημερινούς νέους. Έτσι αντιμετωπίζουμε το κάθε ένα σαν νέο τραγούδι» λέει στα «ΝΕΑ» ο Λύσανδρος από τους Ιmam Βaildi. Οι οποίοι στο πρώτο τους-πολύ επιτυχημένο και σε airplay στα ραδιόφωνα και σε πωλήσεις- άλμπουμ «μαγείρεψαν» τραγούδια όπως τα «Η ζωή μας είναι λίγη» και «Πόσο λυπάμαι» (Σοφία Βέμπο), «Το μινόρε της αυγής», «Τα ξένα χέρια» (Βασίλης Τσιτσάνης, Καίτη Γκρέυ) και το «Ο πασατέμπος» με τις φωνές της Ιωάννας Γεωργακοπούλου και του Μανώλη Χιώτη.

«Αρχίσαμε να κάνουμε τις διασκευές και τα ρεμίξ πειραματικά, για να δούμε πώς θα ακούγεται με ελληνικά κομμάτια αυτό που κάνουν οι djs στο εξωτερικό. Κάθε τραγούδι προτρέπει σε διαφορετική διασκευή. Το “Δεν θέλω πια να ξαναρθείς” του Μανώλη Χιώτη, ας πούμε, μάς θύμισε mambo και γι΄ αυτό τονίσαμε αυτό το στοιχείο» προσθέτουν.

Από τους πρωτοπόρους των διασκευών ήταν οι (κάποτε) Στέρεο Νόβα, Κωνσταντίνος Βήτα και ο Μιχάλης Δέλτα, με τον τελευταίο να προσθέτει ηλεκτρονικά στοιχεία σε συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι και του Γιάννη Σπανού. Στη συλλογή «Greek cinema revisited», η ροκ και ηλεκτρονική σκηνή- συμπεριλαμβανομένων των Μatisse και Μιχάλη Δέλταδιασκεύασε μουσικές και τραγούδια του παλιού ελληνικού κινηματογράφου (όπως το «Εκείνο το καλοκαίρι»).

«Το ξέρω θα ΄ρθείς/μια μέρα να με ξαναδείς» τραγουδούσε ο Μάικ Ροζάκης στη δεκαετία του ΄70. Με τη διασκευή του έκαναν μεγαλύτερη επιτυχία σήμερα και οι Οnirama, ενώ στα live τους τραγουδούν τη διασκευασμένη «Γυριστρούλα» του Λάκη Παπαδόπουλου. «Για να έχει νόημα μια διασκευή, οφείλεις να περάσεις την αρχική μελωδία από το δικό σου φίλτρο. Να της δώσεις το στίγμα σου. Διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος να γελοιοποιήσεις το τραγούδι» λέει στα «ΝΕΑ» ο Θοδωρής Μαραντίνης των (εκ Θεσσαλονίκης) Οnirama.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που είναι αντίθετοι με τη μόδα των ρεμίξ και των διασκευών…

«Οι περισσότεροι συνθέτες θέλουν να σεβόμαστε τη δουλειά τους και ας μην τους αρέσει η μουσική μας. Άλλωστε η μουσική βασίζεται στο προσωπικό γούστο του καθενός» λένε οι Μikro.

«Δεν είμαστε βλάσφημοι. Σεβόμαστε τη δουλειά του κάθε συνθέτη. Πάντως, οι άνθρωποι που διαχειρίζονται τα πνευματικά δικαιώματα των συνθετών ήταν θετικοί με τις διασκευές. Έκαναν βέβαια τις παρατηρήσεις τους» προσθέτουν οι Ιmam Βaildi.


Ακούγονται

«Μπαλάντα του τρελού» από τους Οnirama (διασκευή του τραγουδιού του Μάικ Ροζάκη, 1970)

«Les Τemps des fleurs», Έλενα Παπαρίζου (βασισμένο σε παραδοσιακό τσιγγάνικο τραγούδι, το ΄60 έγινε επιτυχία από τη Δαλιδά, από τη Μέρι Χόπκινς ως «Τhose were the days» και από τη Ζωή Κουρούκλη ως «Χαμένα όνειρα»)

«Δεν μετανιώνω», σε μπιτ, από τους Νίκο Μακρόπουλο- Σοφία Βόσσου (αρχικά: Μανώλης Λιδάκης- Σοφία Βόσσου) «Με πνίγει τούτη η σιωπή», σε ροκ εκδοχή από τον Γιώργο Καραδήμο (αρχικά: Δήμητρα Γαλάνη) «Φεύγω» με τη Χαρούλα Αλεξίου, σε επανεκτέλεση από τον Stereo Μike > «Σχολείο» με τον Πασχάλη και τους Οlympians, σε ραπ διασκευή των Goin΄ Τhrough «Ο πιο καλός τραγουδιστής» με τον Δημήτρη Κοργιαλά (αρχικά: Κώστας Τουρνάς)

«Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο» με τον Σταύρο Κωνσταντίνου (αρχικά:

Κατερίνα Κούκα)

«Όμορφη» με τους Stavento (αρχικά: Κώστας Τουρνάς)

«Να παίζουν τα τρανζίστορ» με την Εύα Μπάιλα (αρχικά:

Μαρινέλλα)

«Αχ Ευλαμπία» με τον Νίνο (αρχικά: Γιάννης Γιοκαρίνης)


Ρεμίξ και διασκευές

Ρεμίξ: χρησιμοποιούνται κομμάτια της αυθεντικής εκτέλεσης και απαιτείται άδεια του δημιουργού.

Διασκευές: διατηρείται ο στίχος, ακόμη και αν αλλάξει η μελωδία, και συνηθίζεται να γίνονται δίχως άδεια
Ζήτηση και από λαϊκούς τραγουδιστές

Η μόδα των ρεμίξ έχει φτάσει και στη λαϊκοπόπ σκηνή. «Με το να κάνουν ρεμίξ τραγουδιστές όπως ο Χρήστος Πάζης και ο Νίκος Βέρτης και να προσθέτουν ηλεκτρονικούς ήχους σε λαϊκά τραγούδια, δεν θα καταφέρουν να πλησιάσουν το νεανικό κοινό» πιστεύουν οι Μikrο. «Έρχονται λαϊκοί τραγουδιστές και μας λένε: “Θέλω να μου μιξάρεις αυτό το τραγούδι”. Δεν λειτουργούμε με “παραγγελιές”. Κάνουμε ρεμίξ μόνον σε τραγούδια ενός συνθέτη τον οποίο σεβόμαστε».