ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Αντιστασιακοί

O λόγος στους αναγνώστες Ο Αύγουστος Εμπειρίκος, Κιμώλου 9, Αθήνα, γράφει:

«Με την υπ. αριθμ. 3833/2004 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας ενεκρίθη η επαναχορήγηση του επιδόματος Εθνικής Αντίστασης 15%, το οποίο καταργήθηκε με τον Νόμο 1976/91 επί κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο άνω νόμος και οι άλλοι αντιασφαλιστικοί νόμοι με τους οποίους αποσυνδέθηκαν οι συντάξεις από τους μισθούς, ψηφίστηκαν μονομερώς από τους βουλευτές της Ν.Δ. καθ΄ όσον οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ αποχώρησαν από τη Βουλή σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Μετά την παραπάνω απόφαση του ΣτΕ, έπρεπε ο υπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας να εκδώσει υπουργική απόφαση για να επαναχορηγηθεί το επίδομα Εθνικής Αντίστασης σε όλους τους υπάρχοντες αντιστασιακούς, ανεξάρτητα από τον φορέα στον οποίο υπάγονται. Ουδεμία υπουργική απόφαση εκδόθηκε, και έτσι υπερήλικοι εναπομείναντες αντιστασιακοί αναγκάζονται να υποβάλλονται σε έξοδα και ταλαιπωρίες για να προσφεύγουν στη Δικαιοσύνη, γιατί ορισμένοι φορείς αρνούνται να καταβάλουν το εν λόγω επίδομα.

Η Πολιτεία τι περιμένει; Να εκλείψουν και οι εναπομείναντες αντιστασιακοί, ώστε να μην υφίσταται θέμα από τα ίδια τα πράγματα; Αν συμβεί αυτό το γεγονός, θα αποτελέσει μεγάλη ντροπή για την Πολιτεία και ασέβεια στη μνήμη αυτών που προσέφεραν εθελοντικά σημαντικές υπηρεσίες στην καταπολέμηση του φασισμού».

Ο Δημ.Σταματέλλος, Ξενοφώντος 27, Καλλιθέα, γράφει:

«Η πολιτική είναι όραμα. Η οικογένεια, η εκπαίδευση, η κοινωνική αλληλεγγύη, η επαγγελματική αποκατάσταση και ο σεβασμός των ιερών συμβόλων είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι λειτουργίες όπου κρίνεται η ευημερία του λαού και έρχεται η εκτίμηση των όμορων κρατών (για να έχεις απαραβίαστα σύνορα). Ο Θουκυδίδης θεωρούσε ως συστατικό γνώρισμα του δημιουργικού πολιτεύματος την εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών.

Μετά τη μεταπολίτευση, μέχρι σήμερα, έζησαν οι μεγαλύτεροι γελοιογράφοι, μουσικοί, χειρουργοί, ποιητές, ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι. Έχουμε τον μεγαλύτερο αριθμό φοιτητών από ιδρύσεως κράτους, τις περισσότερες εφημερίδες, τον μεγαλύτερο αριθμό πανεπιστημιακών καθηγητών σε όλο τον κόσμο. Και όμως, η δημοκρατία μας περνάει δοκιμασία. Σε μια εκλεγμένη κυβέρνηση, όταν λείπει ο προσανατολισμός είναι φυσικό να ξεχνιούνται οι προγραμματικές υποσχέσεις της.

Νομίζω πως η αλαζονεία των υπουργών και η αδυναμία τους να τοποθετήσουν ανθρώπους άξιους σε θέσεις-κλειδιά και όχι κομματικά λαγωνικά (κουμπάροι), κάνουν το σύστημα να φαίνεται διεφθαρμένο και ανήμπορο.

Έπειτα από ένα σκάνδαλο βγαίνει ο εκάστοτε πρωθυπουργός με κάποιον λόγο γραμμένο από ειδικούς, να τονίσει με προσοχή και με στόμφο πως για την κακή κατάσταση φταίει η προηγούμενη κυβέρνηση ή η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση που συμπεριφέρεται εξωπραγματικά και αντιτίθεται στο δημιουργικό έργο της σημερινής κυβέρνησης (ρε Καραμήτρο! Βλίτα τρώμε;).

Αν αυτή η νοοτροπία συνοδεύει τους πολιτικούς ηγέτες, τα αποτελέσματα σήμερα θα είναι άσχημα και θα γίνουν χειρότερα στο μέλλον».