ΜΑΤΙΕΣ Η σπατάλη

Έχω μια φίλη πιτσιρίκα. Δεκαεννιά χρόνων- και ούτε. Όμορφη, έξυπνη και αθυρόστομη. Τη λένε Αμυγδαλίτσα. Προχτές, πήγαμε να πιούμε έναν καφέ στο Κολωνάκι. Όλα τα μαγαζιά πήχτρα. Ωραίες γυναίκες, υπέροχα ντυμένες, άντρες με χρυσά ρολόγια και πούρα, κουβεντολόι για γκόμενους και για γκόμενες. Η Αμυγδαλίτσα με τράβηξε σ΄ ένα τραπεζάκι, που μόλις είχε αδειάσει. Καθήσαμε, αλλά έφυγε αμέσως. «Πού πας;». «Να πλύνω τα χέρια μου». Επέστρεψε, με μπόλικο κοκκινάδι στα χείλη, και τα μαλλάκια της πιο φροντισμένα από πριν. Την κοίταξα επιδοκιμαστικά. Μου είπε γελώντας: «Η φτώχεια θέλει καλοπέραση κι η πουτανιά φτιασίδι».

Είμαστε μια χώρα ένα μάτσο χάλια. Η οικονομική κρίση έχει φτάσει και σε μας και άρχισε να μας χτυπάει κάτω. Μαγαζιά κλείνουν αβέρτα, συνταξιούχοι μένουν απλήρωτοι, γιατί η τράπεζά τους δεν έχει λεφτά να τους δώσει, οι απολυμένοι δεν έχουν τελειωμό, η αβεβαιότητα κάνει μαύρη τη ζωή των νέων, αλλά και όλων εκείνων που έχουν μεν μια μόνιμη δουλειά, μα δεν ξέρουν τι τους περιμένει αύριο. Είπαμε: ένα μάτσο χάλια.

Ωστόσο, για κάμποσους Έλληνες ο χορός καλά κρατεί. Ζουν όπως ζούσαν, διασκεδάζουν όπως διασκέδαζαν, ξοδεύουν, ταξιδεύουν, χαζεύουν, αλλάζουν αυτοκίνητα. Πόσοι είναι αυτοί; Ένα μικρό κομμάτι του πληθυσμού. Το μεγαλύτερο, όμως, κομμάτι, περνάει δύσκολα, και ένα άλλο κομμάτι, λίγο πιο μικρό, υποφέρει. Αφήνω τους μετανάστες, τους άστεγους, τους εξαθλιωμένους.

Το κράτος τό ΄χει ρίξει στις παραινέσεις. Μη το ένα, μη το άλλο. Μαζεύει φόρους, μηχανεύεται διάφορους τρόπους για να γεμίσει, κάπως, το ταμείο του, αλλά πάντοτε χρεωμένο είναι. Και ενώ φωνάζει σε όλους μας να κάνουμε οικονομίες, είναι το πρώτο που σπαταλάει εκατομμύρια, χωρίς να ρίχνει ούτε μια ματιά γύρω του. Και υπάρχουν χιλιάδες τρόποι για να σφίξει λίγο τα λουριά του. Να πάψει να πετάει λεφτά από το παράθυρο. Ας πούμε: αυτή την εποχή της φοβερής ανέχειας και της ανασφάλειας κυκλοφορούν στην Ελλάδα περί τα 40.000-50.000 κρατικά αυτοκίνητα.

Όλα αυτά τα αυτοκίνητα, με τους οδηγούς τους, τα καύσιμά τους, τα ασφάλιστρά τους κ.λπ., κ.λπ., τα πληρώνει ο φουκαράς ο λαός. Πληρώνει, δηλαδή, την καλοπέραση χιλιάδων διευθυντών, υποδιευθυντών, διοικητών, υποδιοικητών, δημοσίων λειτουργών και σουρταφερτάριων, που έχουν διορισθεί σε υψηλές θέσεις, με το «έτσι θέλω» του κάθε υπουργού. Και αυτό γινόταν πάντοτε και θα εξακολουθήσει να γίνεται και στο μέλλον. Γιατί το κράτος μας δεν πονάει τον εργαζόμενο, αδιαφορεί πλήρως για τον μόχθο του. Έγραφε, προ ημερών, ο συνάδελφος και φίλος Γιώργος Λακόπουλος στον «Ελεύθερο Τύπο»: «Γιατί μερικές χιλιάδες (!) αξιωματούχοι του ευρύτερου κρατικού μηχανισμού να μετακινούνται με κρατικό αυτοκίνητο;

Ένας τεράστιος στόλος πολλών κυβικών, οδηγοί, καύσιμα, ανταλλακτικά, ενίοτε και αστυνομική συνοδεία διατίθενται για να μετακινούνται πρόσωπα που θα μπορούσαν κάλλιστα να μετακινούνται με το δικό τους αυτοκίνητο. Είμαστε μακριά από το μοντέλο του πολιτικού που θα κυκλοφορεί με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Το “μαύρο αυτοκίνητο” είναι σύμβολο εξουσίας. Αλλά πρέπει να πληρώνουμε για να μετακινούνται δωρεάν και οι λοιποί κρατικοί παράγοντες; Αν ο Προκόπης καταργήσει αυτό το προκλητικό προνόμιο, θα γράψει ιστορία».

Συμφωνώ απολύτως. Δεν πρόκειται να σωθεί η Ελλάδα, βέβαια, αν περιορισθούν τα «μαύρα αυτοκίνητα». Αλλά θα γίνει μια αρχή. Θα εξοικονομήσουμε μερικά εκατομμύρια. Και θα δοθεί και ένα παράδειγμα.