Το Πνεύμα του Τόνου

Ονομάτων επίσκεψις
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Σκέφτομαι μήπως καμιά φορά στην επικοινωνία μας φταίνε και οι ίδιες οι λέξεις. Ο κύριος Πρωθυπουργός δεν πρωτοτυπεί χρησιμοποιώντας αυτήν την εποχή τη λέξη «συναίνεση». Όλοι, και ο γράφων, συνηθίζουν να την χρησιμοποιούν με τη σημασία που της δίνει ο Πρωθυπουργός. Αλλά η επιλογή όλων μας είναι λανθασμένη, διότι το ρήμα συναινώ, σύνθετο από το ρήμα «αινώ»- από όπου και το ουσιαστικό «αίνος», ύμνος, έπαινοςσημαίνει υμνώ, επαινώ μετ΄ άλλων, εκ των πραγμάτων θετική έκφραση ενθουσιασμού και συναισθημάτων.

Δεν είναι η μόνη λέξη που έχει πάθει, από την αρχαιότητα ήδη, έκπτωση σημασιολογική στη γλώσσα μας· θα πήγαινε μακριά η βαλίτσα να εξειδικεύσω το θέμα. Πιστεύω πως θα πρέπει να αντικαταστήσουμε τη λέξη που έγινε πλέον κοινόχρηστη με τη λέξη «συναντίληψη», η οποία έχει τη σοφία να σημαίνει ό,τι νομίζω αυτή τη στιγμή όλοι αναμένουμε από την πολιτική ηγεσία του τόπου.

Η λέξη συν-αντίληψη περιέχει και την αντικειμενική λήψη των εξωτερικών μηνυμάτων και τη σημασία τού συνυπάρχειν μέσα στον ίδιο χωρόχρονο με τα αντιλαμβανόμενα, χωρίς να είμαι υποχρεωμένος να συμφωνώ με τα καθέκαστα. Θα ήταν πολυτέλεια περιττή να διαφωνούμε με το περιεχόμενο των λέξεων.