Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε;

Ένα κορίτσι από το Ιράν
Του Γκαζμέντ Καπλάνι gazikap@gmail. com

«Oι αποστάσεις μακραίνουν παντού/ Τα μάτια σκορπίζουν παντού/ Οι ήχοι σε έψαχναν παντού/ Τα μάτια σου βρέθηκαν στους δρόμους/ Σκεπασμένα με χιόνι (Ένας ποιητής δολοφονήθηκε). Παλιά όταν περνούσες/ Απ΄ τον δρόμο του ποιήματος/ Ήμουν η πιο όμορφη ποιήτρια του κόσμου/ Σκεπάζοντας το κορμί με τα όνειρα/ Γυμνή, γυμνή/ Με θρηνεί το ποίημα/ Βγάζω τα καμένα κλαδιά/ Αφήνοντας τα χείλια μου/ Για μια πράσινη καταιγίδα (Μια ευχή για το 2000). Όταν σκοτώθηκαν οι πεταλούδες χορεύοντας/ Τα κύτταρά μου από μοναξιά φούντωσαν/ Εκρήγνυμαι σε φωτιά/ Για τον ναό του έρωτα/ Ασταμάτητα τραγούδια/ Ένα σύμπαν ειρήνης πρέπει για μας (Ο Ύμνος της Ειρήνης για μας). Κάνει κύκλο στις φλέβες της υγρασίας/ Αυτή η ταιριαστή νύχτα/ Μια παλαιά ιστορία/ Ένα ποτήρι βρασμένο κρασί/ Κάποτε ήρθαμε σε έκσταση/ Μου αρέσει η μυρωδιά του/ Πίσω από τις κουρτίνες της επιθυμίας/ Στα σπίτια των κορμιών/ Εμείς μοιάζουμε/ Σε ανύποπτο χρόνο/ Η ξένη πεταλούδα του λαιμού μου πετάει/ Γδύνεται σ΄ ένα φύλλο/ Πιο μακριά στο μακρινό φως/ Στο σκοτάδι οι αποστάσεις μηδενίζονται/ Πολύ σύντομα γεννιέται/ Ένας άνθρωπος από στάχτη (Ένας Άνθρωπος από στάχτη). Θέλω να χτενίζεις/ Τα μαλλιά σου με τις ακτίνες της ανατολής/ Χτύπα ξύλο μη σε χάσω/ Ποιος θα διηγηθεί την παραμυθένια μέρα; (Ξημέρωμα). Ένα ξύλινο βιβλίο/ Ένα ξύλινο ποίημα/ Ένα ξύλινο λουλούδι/ Ίσως/ Οι σκιές που ενώθηκαν/ Στον πλανήτη του τίποτα (Οι Ξύλινες Σκιές). Ο άγνωστος άνεμος με χτυπάει/ Κουρνιάζω στη αγκαλιά σου/ Οι κρύοι ψίθυροι αυτής της πόλης/ Δεν αναγνωρίζουν τα βροχερά μάτια/ Αποκοιμιέμαι στην αποξενωμένη ομίχλη/ Ώσπου να ξημερώσει έχουμε πολύ δρόμο/ Αφήνοντας φωτογραφίες/ Αποτυπώματα στα ξένα καράβια/ Εμμηνορροώντας εγώ/ Εσύ έρωτας πραγματικός/ Οι εποχές του έρωτά σου/ Γέμισαν με ανέμους/ Θυμάσαι όταν ο στρόβιλος έκαψε/ Την ανοιξιάτικη ψυχή/ Τη μοίρασε στις άγνωστες γειτονιές/ Μπρος, πίσω/ Συνεχώς ο άνεμος με τραβάει/ Με χτυπάει η δίνη του ανέμου/ Στην αμαρτία αυτού του πάπυρου/ Κοιμήσου μόνη/ Αυτός είναι ο ατμός/ Της περιπλάνησης/ Παντοτινά κουβαλάει τον έρωτα (Χίλια Χρόνια Ξενιτιά). Κίτρινα πορτοκαλένια φύλλα/ Αναστέναξε ο ήλιος/ Χάθηκε/ Σε μια βροχερή μέρα του φθινοπώρου (Πρόσφυγας). Η καρδιά έγινε μουσείο/ Ο μόνος που έρχεται επίσκεψη/ Η μοναξιά (Ξενιτιά).

ΥΓ: Τα παραπάνω ποιήματα είναι από την ποιητική συλλογή της Χίβα Παναχί «Τα μυστικά του χιονιού» (Εκδ. Μαΐστρος). Κάποια από αυτά τα ποιήματα γράφτηκαν στο Ιράν. Η Χίβα Παναχί γεννήθηκε το 1980 στο Ιρανικό Κουρδιστάν. Γράφει και δημοσιεύει ποιήματα από την ηλικία των 13 ετών. Το 1997, με άλλες τρεις κοπέλες, διαμαρτυρήθηκαν δημόσια για τον λιθοβολισμό μιας συμμαθήτριάς τους από το θεοκρατικό καθεστώς. Φυλακίστηκαν για κάποιο διάστημα και υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια. Έπειτα από λίγους μήνες, η Χίβα αναγκάστηκε να φύγει από το Ιράν για να μην έχει την κατάληξη της μητέρας της, η οποία είχε δολοφονηθεί από τους Φρουρούς της Επανάστασης το 1983, όταν η Χίβα ήταν τριών χρονών. Την ίδια χρονιά εξορίστηκε και ο πατέρας της στις στέπες του Γιαζντ και του Κεκερμάν, για 10 χρόνια. Έπειτα από δυο μέρες και δυο νύχτες περπάτημα σε πεδιάδες και βουνά, η Χίβα πέρασε στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Το 2000 ήρθε με υποτροφία στην Ελλάδα. Σήμερα είναι πτυχιούχος Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου και υποψήφια διδάκτωρ στο ίδιο Τμήμα. Γράφει ποιήματα στα ελληνικά, κουρδικά και περσικά. Μιλάει άπταιστα κουρδικά, περσικά, ελληνικά, αραβικά και αγγλικά. Ταλαιπωρείται ακόμα με την άδεια παραμονής της στην Ελλάδα. Όταν μίλησε πριν από έναν χρόνο για το «Ημερολόγιο Συνόρων» η Χίβα είχε πει: «Ο πρόσφυγας, ο μετανάστης, μοιάζει κάπως με τον Προμηθέα Δεσμώτη. Η άδεια παραμονής είναι ο αετός που του τρώει καθημερινά το συκώτι…».

LΙΝΚ:

● www.gkapllani.com