[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ας μην υποκρινόμαστε

Τέτοιο αναπάντεχο δώρο ποια γυναίκα το περίμενε; Δωρεάν μετακίνηση με τα μέσα μαζικής μεταφοράς- τι χαρά και αυτή! Μόνο που δεν μπορώ να αποφασίσω τι είναι αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο: η ετήσια γιορτή της γυναίκας ή κάτι τέτοιες κινήσεις εορταστικής συμπαράστασης…

Με γνώμονα την «τιμή και τον σεβασμό» ελήφθη το συγκεκριμένο μέτρο. Και τι τις πέρασαν τις γυναίκες, «άγνωστο στρατιώτη»πάλι καλά που δεν κατέθεσαν και στεφάνια!

Και τέλος πάντων, τι γιορτάζουμε; Η Ημέρα της Γυναίκας αποκλείεται να είναι απλά και μόνο μια αφορμή για να βγούμε με τις φίλες μας έξω – με τσάμπα εισιτήριο.

Ούτε πάλι μπορώ να πιστέψω πως λειτουργεί σαν επετειακή υπενθύμιση απάνθρωπων πράξεων όπως είναι ο λιθοβολισμός γυναικών μέχρι θανάτου και οι ομαδικοί βιασμοί.

Ύστερα, αρχίζουν τα γνωστά περί των πολλαπλών ρόλων που παίζει η σύγχρονη γυναίκα στην κοινωνία: εργαζόμενη, επιχειρηματίας, μητέρα, νοικοκυρά… Η ετήσια αναγνώριση της πολυσύνθετης ενεργητικότητας των γυναικών με κάνει και αισθάνομαι σαν σπάνιο είδος ή, τέλος πάντων, σαν τον αδύναμο κρίκο που κουτσά στραβά τα καταφέρνει…

Φυσικά, ακολουθεί ο διάλογος περί ίσων ευκαιριών και άλλων τέτοιων υποσχέσεων. Δεν έχουν βαρεθεί να αναμασάνε τα ίδια και τα ίδια;

Και εάν- που δεν το πιστεύω- κάποιος ενδιαφέρεται για τα προβλήματα της σύγχρονης γυναίκας, γιατί δεν ιδρύει για παράδειγμα παιδικούς σταθμούς στους χώρους εργασίας για να λύσουν μια και καλή οι εργαζόμενες μητέρες το πρόβλημά τους. Κάπου διάβασα πως στη Γαλλία παρέχεται επίδομα φύλαξης παιδιών. Στην Ελλάδα οι «χειραφετημένες» εργάζονται για να πληρώνουν την μπέιμπι σίτερ. Έτη φωτός μάς χωρίζουν από την οικογενειακή πολιτική που χαράσσουν άλλα κράτη, με στόχο της διευκόλυνση των πολιτών. Κι αν, πάλι, δεν μας περισσεύουν για τέτοιες παροχές, τουλάχιστον ας μην υποκρινόμαστε ότι κάτι κάνουμε…