ΜΑΤΙΕΣ Η Γυναίκα

Έχετε δει ποτέ σε τηλεοπτική διαφήμιση έναν άντρα να μαγειρεύει, να πλένει πιάτα, να απλώνει ρούχα, να βάζει πλυντήριο, να χρησιμοποιεί την ηλεκτρική σκούπα για να κάνει «να αστράφτει» το σαλόνι του σπιτιού του; Έχετε δει ποτέ τηλεοπτική διαφήμιση για γαμπριάτικα ρούχα; Έχετε δει ποτέ περιοδικό με τίτλο «Ο γαμπρός» ή κάτι παρόμοιο; Παντού νύφες, νοικοκυρές, μανάδες που ταΐζουν τα παιδιά τους, κυρίες που σερβίρουν το φαγητό της ημέρας στην οικογένεια.

Εδώ, αυτοκίνητα επιχειρούν να πουλήσουν και, πάντοτε, δίπλα ή μέσα στο γυαλιστερό όχημα ποζάρει μια δίμετρη γκόμενα με ανασηκωμένη ελαφρώς τη φούστα, για να φαίνεται και λίγο μπούτι. Αυτή, δυστυχώς, η εικόνα της γυναίκας νοικοκυράς, της γυναίκας νύφης, της γυναίκας συζύγου, της γυναίκας «σκοτεινό αντικείμενο του πόθου» κυριαρχεί και τώρα, όπως κυριαρχούσε και χθες, όπως θα κυριαρχεί κατά πάσα πιθανότητα και αύριο. Γιατί οι άντρες εξακολουθούν να κάνουν το απόλυτο κουμάντο, να γράφουν κατά το δοκούν την ιστορία και να εφευρίσκουν γιορτές αφιερωμένες στις Γυναίκες, για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια τους.

«Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας» χτες.

Λόγοι, χειροκροτήματα, δωρεάν μετακίνηση με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ντοκιμαντέρ και τα ρέστα. Και σήμερα; Σήμερα, τα πάντα, όπως πάντα: η Γυναίκα στη δουλειά, στο σπίτι, με το μαγείρεμα, το σιδέρωμα, το πλύσιμο, τη φροντίδα των παιδιών και, βέβαια, ωραία, φρεσκομπανιαρισμένη, ύστερα από τόσες ώρες ταλαιπωρίας, για τις ερωτικές της «υποχρεώσεις»! Μια σκέτη «Μαίρη Παναγιωταρά», που λέει και το τραγούδι του Λουκιανού.

Στην κουζίνα του σπιτιού μας, η γυναίκα μου είχε κολλήσει, πριν από χρόνια, μια γελοιογραφία. Έδειχνε μια κυρία σκυμμένη σε μια σκάφη να πλένει, ενώ δίπλα της την περίμεναν μια σκούπα και ένα φαράσι και πιο πέρα, σε ένα «μάτι», ζεσταινόταν το φαγητό. Μια φίλη τής εν λόγω κυρίας, τη ρωτούσε: «Καλά, εσύ δεν σπούδασες Βιοχημεία στη Γενεύη και Θέατρο στη Σορβόννη;» «Ναι.» «Και τι δουλειά κάνεις τώρα;» «Μαγείρισσα, καθαρίστρια και ό,τι άλλο βάλει ο νους σου».

Θυμάμαι τη δεκαετία του ΄80: έπαιρνα αμπάριζα και μιλούσα σε αμφιθέατρα, σε συνελεύσεις, σε κινηματογράφους, για τα δικαιώματα της Γυναίκας. Ήταν η εποχή που το Γυναικείο Κίνημα ανέβαζε στροφές. Τι έχει γίνει ύστερα από 30 ολόκληρα χρόνια; Φοβάμαι ότι έχουν βελτιωθεί ελάχιστα τα πράγματα. Ρίξτε μια ματιά γύρω σας: πόσες βουλευτίνες έχουμε, πόσες υπουργούς, πόσες γυναίκες διοικούν κρατικούς οργανισμούς ή κατέχουν υψηλές θέσεις στη Δικαιοσύνη; Πόσες γυναίκες είναι αφεντικά σε επιχειρήσεις ή κρατούν στα χέρια τους νομαρχίες και δήμους;

«Πρέπει να δοθεί η ευκαιρία στις γυναίκες να εργαστούν για δίκαιες αποδοχές, δίκαιη πρόσβαση σε πιστώσεις και άνοιγμα επιχειρήσεων. Αξίζουν ισότητα στην πολιτική σφαίρα, με ίση πρόσβαση στις κάλπες, την ελευθερία να διεκδικούν από τις κυβερνήσεις τους και να εκλέγονται σε πολιτικά αξιώματα» γράφει σε χθεσινό άρθρο της («Η Καθημερνή») η Χίλαρι Κλίντον. Κι εγώ λέω: Λόγια, λόγια, λόγια.

Που θα μένουν λόγια, όσο σ΄ αυτό τον κόσμο τα κοριτσάκια θα μεγαλώνουν με μια «Μπάρμπι» στην αγκαλιά τους και τα αγοράκια μ΄ ένα κομπιουτεράκι στο χέρι.