Επιφυλλίδα

Με ανασηκωμένα τα μανίκια
Του Κώστα Λογαρά

Η αδυναμία της κεντρικής εξουσίας να κυβερνά έχει άμεσο αντίκτυπο στην περιφέρεια. Την επηρεάζει και την απορρυθμίζει. Η διάβρωση της κεντρικής πολιτικής σκηνής διαχέεται αναπόφευκτα σε δήμους και νομούς της χώρας. Όμως η κυβερνητική ανικανότητα δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για απραξία της Τ οπικής Αυτοδιοίκησης. Και υπάρχουν πόλεις που, παρά τη γενικότερη αποσύνθεση, παρουσιάζουν μια πορεία αξιοπρόσεκτη. Δραστήριοι δημοτικοί παράγοντες καταφέρνουν να αναβαθμίσουν την εικόνα της πόλης τους. Με πάρκα, δρόμους καθαρούς, πεζόδρομους, περιβαλλοντικούς σχεδιασμούς και αναπλάσεις. Αλλά και ουσιαστική ανάδειξη του τοπικού πολιτισμού.

Θες με ευρωπαϊκά προγράμματα και κοινοτικά κονδύλια, θες με καλή διαχείριση των πόρων τους, πάντως με όραμα και ρεαλισμό βελτιώνουν αισθητικά την περιοχή τους και διασφαλίζουν μια ποιότητα στην καθημερινή ζωή των πολιτών.

Παλιότερα η περίπτωση της Καλαμάτας, προσφάτως η πόλη των Τρικάλων, αλλά κι οι Σέρρες και το Ναύπλιο επιβεβαιώνουν ότι είναι εφικτό να δημιουργηθούν πόλεις-κελύφη, που να συσφίγγουν τη σχέση του πολίτη με τον χώρο του.

Άρα δεν είναι ουτοπία, αλλά απόλυτη ευθύνη μιας εμπνευσμένης και αποφασιστικής Δημοτικής Αρχής. Αλλιώς, δίχως σχεδιασμό και στόχους οι ντόπιες ηγεσίες καταδικάζουν τις πόλεις τους σε μαρασμό.

Μιλώ για τοπικές αρχές που, δυστυχώς, αποδεικνύονται απούσες. Που αφήνουνε στο πόδι τους έναν εκπρόσωπο επί του Τύπου, κατά το πρότυπο Ρουσόπουλου- Καραμανλή, να επικοινωνεί με τους πολίτες. (Οι αρρωστημένες τακτικές της κεντρικής εξουσίας είναι κολλητικές). Ή, το χειρότερο, με πρόσχημα την αυτοκριτική, ότι δεν είναι ευχαριστημένοι από την απόδοση της δημοτικής ομάδας τους, αποθέτουν στις πλάτες των συνεργατών τους τις προσωπικές αβελτηρίες και ευθύνες τους. Που δίνουν υποσχέσεις προεκλογικές ότι θα πάρουν τα πράγματα στους ώμους τους- δίκην στιβαρών στυλοβατών- ενώ είναι ήδη κουρασμένοι απ΄ τη μέχρι τώρα εξουσία τους. Γι΄ αυτό και στη συνέχεια αποδεικνύονται απλοί διαχειριστές των ισορροπιών.

Και τότε, χρονίζοντα και ανεπίλυτα προβλήματα, δρόμοι κλεισμένοι επί χρόνια και παρατημένοι στη μαύρη μοίρα τους, καθημερινά κυκλοφοριακά αδιέξοδα στο κέντρο και βασικές αρτηρίες αδιάβατες- μια μικρή περιμετρική που παραμένει ανενεργή και κανείς δε νοιάζεται να λειτουργήσει- σκουπιδαριό, βομβαρδισμένες πλατείες και πεζοδρόμια-παγίδες προκαλούν αποστροφή κι απογοήτευση. Όπου υπάρχουν, μάλιστα, δυσεπίλυτα προβλήματα με μετανάστες, εκεί η κατάσταση παίρνει την κάτω βόλτα.

Πώς ζουν αυτοί οι κάτοικοι των έρμων πόλεων; Πώς συντηρούνται οι πόλεις τους; Γύρευε με ποια παμπάλαια αποθέματα αγάπης κρατιούνται ακόμα ζωντανές, ποια γενναιόδωρα βλέμματα, μοναχικά, τις τρέφουν.

Γι΄ αυτό μιλώ για τοπικές αρχές που, αφού πετύχουνε την εκλογή τους, αφήνουν ύστερα τα πράγματα να σέρνονται μες στην ανέμπνευστη ρουτίνα και τη δημοσιοϋπαλληλική αντίληψη.

Και πάνω στα δυο χρόνια του κενού, αρχίζουν κάπως να αναδεύονται, ν΄ ανασκουμπώνονται και να ζορίζονται. Με στόχο και πάλι τη διατήρηση της εξουσίας τους: τον ύψιστο αυτοσκοπό. Σε λίγο, θα ανασύρουν τα φραστικά πυροτεχνήματα με τη βοήθεια των επικοινωνιακών επιτελείων τους. Φρέσκιες επαγγελίες, τυλιγμένες στις παλαιοκομματικές τους πρακτικές και αντιλήψεις. Για την εκ νέου διεκδίκηση της λαϊκής εντολής.

Βρισκόμαστε ακριβώς πάνω σ΄ αυτήν τη χρονική καμπή. Και δεν αποκλείεται από ΄δω κι εμπρός να τους δεις ν΄ ανασηκώνουν τα μανίκια τους και να βάζουνε τα δυνατά τους. Σαν τους αμελείς μαθητές που θυμούνται να διαβάσουν πριν χτυπήσει το κουδούνι.

Πάντως, πρέπει να τα λέει κανείς αυτά. Ένας λόγος παραπάνω, αν στο παρελθόν ευελπιστώντας έχει καταθέσει την καλή του την κουβέντα, δημοσίως. Να τα λέει καθαρά και να τα γράφει ακόμα καθαρότερα. Κι όσοι έχουν μάτια ανοιχτά κι αυτιά, ας τ΄ ακούνε κι ας τα βλέπουν.

Άλλωστε ο πόνος για την πόλη και η έγνοια της είναι πάντοτε βαρύτερος απ΄ τη μομφή- την απολύτως δικαιολογημένη- σε βάρος των προσώπων της Τ οπικής Αυτοδιοίκησης.

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας