Χάρτινα καπέλα, καραμούζες και γραμμόφωνο

Για πρώτη φορά στη «Λέσχη» βρεθήκαμε με τις συμμαθήτριές μας συνομήλικες του Γυμνασίου Θηλέων! Όλοι οι μαντράχαλοι λίγο- πολύ είμαστε ερωτευμένοι από «μακριά» με κάποια απ΄ αυτές. Οι πιο τολμηροί είχαν εκφράσει στα πεταχτά στη βόλτα, στον περίπατο, τα αισθήματά τους, οι ακόμη πιο τολμηροί είχαν πασάρει ραβασάκι ακόμη και στον ομαδικό εκκλησιασμό μέσα στον συνωστισμό. Οι περισσότεροι είχαμε περιοριστεί σε βλέμματα τάχα με νόημα και είχαμε εισπράξει ή την αδιαφορία είτε την απορία με ερωτηματικές ματιές («Τι λες; Δεν κατάλαβα;») είτε «η σιωπή μου προς απάντησή σου» είτε ακόμη πιο έντονα «άντε χάσου σαχλέ».

Εκείνο λοιπόν το αποκριάτικο απόγευμα, μισομασκαρεμένοι (πού να βρεθούν τότε στολές μεταμφίεσης;) με κάτι ηλίθια χάρτινα καπέλα, μια καραμούζα, δυο- τρεις σερπαντίνες και μια χούφτα στην τσέπη χαρτοπόλεμο, κοινώς κομφετί, βρεθήκαμε στον ίδιο χώρο χωρίς μαμάδες και θείτσες με τα κορίτσια! Η διεύθυνση της «Λέσχης» είχε φροντίσει να υπάρχει κάποιο γραμμόφωνο και οι γνωστοί δίσκοι με τους Πλάτερς και τον Νατ Κινγκ, τον Ντιουκ, την Έλα κ.λπ.

Η αμηχανία ήταν τραγική. Οι κοπέλες από τη μια μεριά καθισμένες σε καρέκλες και καναπέδες με κατεβασμένες τις φούστες και τα φορέματα ώς τα νύχια των ποδιών και τα αγόρια απέναντι όρθια με τις πορτοκαλάδες (τα αλκοολούχα ήταν απαγορευμένα) στο χέρι να χασκογελάνε. Τα κορίτσια κοιτάζονταν μεταξύ τους και χαχάνιζαν. Κάποιος, ο πιο αδίστακτος, έσπασε τον πάγο. Πλησίασε μια κοπελιά και με ζωηρό τόνο για να ακουστεί πάνω από τη μουσική γκάριξε: «Χορεύετε, δεσποινίς;». Εκείνη κοκκίνισε, έριξε μια απελπισμένη ματιά στις διπλανές της, εκείνες τη σκούντηξαν και σηκώθηκε.

Χόρευαν οι δυο τους στη μέση της αίθουσας αργό ταγκό. Και τότε έγινε το θαύμα. Σηκώθηκαν όρθιες πέντε- δέκα κοπέλες και με θάρρος προχώρησαν προς εμάς και χωρίς, βέβαια, επιλογές αφέθηκαν στην αγκαλιά μας.

Μύριζαν όλες σαπούνι, μιαδυο είχαν ξεκλέψει το άρωμα της μητέρας τους και είχαν αλείψει το πίσω μέρος των αυτιών. Θλιβερό θέαμα γενικώς, αφού ό,τι ξέραμε από χορό ήταν ό,τι βλέπαμε στα αμερικανικά μιούζικαλ της εποχής «Νο, Νο, Νανέτ», «Σόου Μποτ» και ρυθμοί του Ξαβιέ Κούγκατ και πιανιστικοί αυτοσχεδιασμοί του «ασημένιου» Λιμπεράτσι.

Δειλά βήματα, προσεχτικά μήπως πατήσουμε την «ντάμα» κι εκείνη κρατώντας το κορμί της και κυρίως το στήθος μακριά από τη «φωτιά».

Προς το τέλος της τετράωρης αυτής αποκριάτικης κρυάδας έσπασε λίγο την παγωνιά της ατμόσφαιρας ένας «αστείος» συμμαθητής που είπε δυοτρία ανέκδοτα με εμφανείς σεξουαλικούς υπαινιγμούς και το αναψοκοκκίνισμα μπερδεύτηκε με τη χαμηλοβλεπούσα μικροαστική υποκρισία και τα σκαστά γελάκια.

Μας κυβερνούν οι συνειρμοί της μνήμης. Οι Απόκριες με πήγαν σε εκείνα τα θλιβερά μετεμφυλιακά πάρτι, τα τραγούδια της μόδας στην Αμερική και στον ρατσισμό του ΄60. Περίπου μισόν αιώνα μετά ένας μαύρος πρόεδρος κυβερνά την Αμερική.