Με ευγνωμοσύνη στον Παλαιοκώστα

ΤΟ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΝΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΟΣ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ
ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ ΜΕ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ. ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ
ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ. ΤΟ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ
ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΚΡΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΕ, ΜΑ ΤΙΠΟΤΕ,
ΔΕΝ ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ
Ανησυχητικό επίσης είναι ότι κάποιος υπουργός, ο αναρμόδιος του Τουρισμού αν δεν κάνω λάθος, δηλώνει αυτάρεσκα στην τηλεόραση πως επιτέλους πρέπει να εφαρμόζεται η νομοθεσία. Λες και ευθύνη για την εφαρμογή της νομοθεσίας δεν έχει επ΄ ουδενί η λεγόμενη εκτελεστική εξουσία, η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει ο εν λόγω υπουργός.

Ανησυχητικό είναι ακόμη πως ένα άλλο στέλεχος της ίδιας εκτελεστικής εξουσίας, υφυπουργός αυτός, αμέσως μετά την επέλαση τρομοκρατών στον τηλεοπτικό σταθμό Αlter δήλωνε με το βαρυσημαίνον, βαρύγδουπο και βλοσυρό του ύφος πως είναι βέβαιος ότι «η κοινωνία θα τους απομονώσει και θα τους καταδικάσει».

Ως μέλος αυτής της κοινωνίας οφείλω να τον ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη που μας δείχνει. Διότι για φαντασθείτε η κυβέρνηση να χάσει την εμπιστοσύνη της στην κοινωνία και η κοινωνία να πρέπει να παραιτηθεί ή η κυβέρνηση να αναγκαστεί να εκλέξει μια άλλη κοινωνία για να μπορεί να κυβερνήσει κατά το δοκούν; Θα ήταν φοβερό να βρεθούμε στον δρόμο από τη μια μέρα στην άλλη.

Θα μου πείτε αυτά είναι τα ελάσσονα μπροστά στα μείζονα που είναι άλλα, όπως η διεθνής οικονομική κρίση λόγω της οποίας, από ό,τι αντιλαμβάνομαι, η κυβέρνηση έχει χάσει τον ύπνο της και εργάζεται νυχθημερόν για να την αντιμετωπίσει. Κάτι απολύτως λογικόν: όπως για την απόδραση φταίνε μόνον κάτι ταλαίπωροι υπάλληλοι, οι και «σωφρονιστικοί» επονομαζόμενοι, όπως για την έξαρση της τρομοκρατίας φταίει η άτιμη η κοινωνία έτσι και για τον Λεβιάθαν του Ελληνικού Δημοσίου που πνίγει την κοινωνία φταίει η παγκοσμιοποίηση.

Σε καιρούς λιγότερο δύσκολους, τότε που πιστεύαμε όλοι πως θα τη βγάλουμε διότι η πραγματικότητα δεν θα μας έπαιρνε είδηση, συνηθίζαμε να λέμε πως η Ελλάδα προχωράει με αυτόματο πιλότο. Η ανικανότητα των κυβερνώντων δεν μας είχε αρπάξει απ΄ τον λαιμό γιατί κατά βάθος δεν πιστεύαμε πως χρησιμεύουν σε τίποτε παραπάνω απ΄ αυτό που δείχνουν, να κάνουν δηλώσεις δηλαδή και να λειτουργούν ως τοποτηρητές μιας τυπολατρικής γραφειοκρατίας. Τους καταντήσαμε ολογράμματα με τίποτε παραπάνω από το τηλεοπτικό εκτόπισμα που βγάζουν στο δελτίο των οχτώ.

Και είναι η αλήθεια πως δεν λέω τίποτε ιδιαίτερα πρωτότυπο αν πω πως στους αντίποδες αυτών των ολογραμμάτων τα οποία εννοείται πως δεν έχουν ευθύνη για την πραγματικότητα από την οποία έχουν αποκοπεί η μορφή του δραπέτη Παλαιοκώστα προκαλεί τον θαυμασμό. Και ακόμη κι αν δεν προκαλεί τον θαυμασμό, σίγουρα προκαλεί τον σεβασμό.

Σέβεσαι την αντοχή του, την μεθοδικότητα με την οποία οργανώνει τις επιχειρήσεις του, όπως σέβεσαι και το γεγονός πως δεν απασχολεί τη δημόσια σκηνή με τις σκέψεις του και τις απόψεις του. Σέβεσαι όμως πάνω απ΄ όλα αυτό που λείπει περισσότερο από τα ολογράμματα της κοινής μας ζωής, την υπευθυνότητά του.

Ο Παλαιοκώστας ποτέ δεν «έκανε την πάπια». Δεν είπε ότι δεν ευθύνεται για τις πράξεις για τις οποίες ευθύνεται, δεν ζήτησε έλεος, ούτε ισχυρίστηκε πως έχει το δικαίωμα να κλέβει γιατί ζούμε σε δημοκρατικό καθεστώς, κατά συνέπεια κανείς κατασταλτικός μηχανισμός δεν δικαιούται να τον εμποδίσει να κλέβει. Ανέλαβε την ευθύνη των πράξεών του όπως και ήταν έτοιμος να υποστεί τις συνέπειες των πράξεών του. Από κανέναν δεν ζήτησε να του συμπαρασταθεί για να ζητήσει την απελευθέρωσή του. Έγκλειστος στον Κορυδαλλό άσκησε το ηθικό δικαίωμα κάθε φυλακισμένου. Επεδίωξε να αποδράσει και το πέτυχε, δύο φορές μάλιστα.

Ο Παλαιοκώστας ενσαρκώνει τη διαφορά ανάμεσα στην παρανομία και την ανομία. Ο παράνομος έχει συνείδηση ότι παραβαίνει κάποιον νόμο και είναι έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη των συνεπειών του. Κατά όχι και τόσο παράδοξο τρόπο, ο παράνομος ενισχύει και την ύπαρξη του νόμου, αφού το ηθικό έρεισμα των πράξεών του το αντλεί από τη νομιμότητα την οποία καταπατά. Αυτός που ζει σε καθεστώς ανομίας απλώς δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη κανενός νόμου. Τα μόνα όρια που αναγνωρίζει είναι τα όρια της δικής του ύπαρξης η οποία, κι αυτή με τη σειρά της συρρικνώνεται σε μία δέσμη από ορμές και επιθυμίες που στοχεύουν ό,τι ζωντανό.

Ο παράνομος αναγνωρίζει την ύπαρξη της κοινωνικής αξίας. Και γι΄ αυτό έχει κι ο ίδιος τη δική του ιδιαίτερη κοινωνική αξία. Αυτός που ζει όμως σε καθεστώς ανομίας δεν έχει άλλη αξία από τον κυνισμό του. Ζήτησε ποτέ άσυλο ο Παλαιοκώστας, όπως οι τρακαδόροι της βίας που οχυρώνονται στα πανεπιστήμια; Ποτέ. Κέρδισε όμως μια κοινωνική ασυλία με τη συμπεριφορά του και τις πράξεις του. Ο ίδιος δεν έχει ασκήσει βία, δεν έχει σκοτώσει, αντιθέτως από ό,τι λένε πολλούς έχει συνδράμει με τα χρήματα από τις εκάστοτε λείες του.