ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η σαβούρα

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Μιχ. Βασιλείου, Κερκύρας 16, Κυψέλη, γράφει:

«Τι ωραία που περνούσαν στο μικρό χωριό τους, βάτραχοι και βούβαλοι. Πέρα βρέχει, αυτοί κουβεντολόι, παρεούλες, ταβερνάκια, εκδρομούλες, πολυτέλειες, βίλες, μεγάλα καινούργια αυτοκίνητα πάνω στα πεζοδρόμια, που ανάγκαζαν τους μικρούς φουκαράδες βατράχους να μη μπορούν ούτε να περπατήσουν. Κι όλα αυτά με δανεικά, που τους έδιναν οι “κουτόφραγκοι”, για να τους έχουν στο χέρι και να τους εκβιάζουν, διά βίου, όπως και όταν τα συμφέροντά τους το απαιτούσαν.

Όμως, ένα ωραίο πρωί, το ποτάμι φούσκωσε επικίνδυνα. Όταν μάλιστα ήρθε κι ένα αναπάντεχο τσουνάμι από τον μακρινό θειό τους, που για χρόνια τον μακάριζαν για τα πλούτη του και την παντοδυναμία του.

Έτσι, το ποτάμι άρχισε να κατεβάζει σαβούρα- μα πολλή σαβούρα. Βέβαια, κι άλλες φορές το ποτάμι κατέβαζε σαβούρα σε μεγάλες μπόρες, όμως αυτή τη φορά ήταν το κάτι άλλο. Και τι δεν είχε μέσα: ομόλογα, υποκλοπές, κουμπάρους, κουμπάρες, γραμματείς υπουργείων, ακόμα και υπουργούς, και καλογήρους, μίζες, φόρους, ακρίβεια, διάλυση του ΕΣΥ και του ΙΚΑ, της παιδείας, κ.λπ., κ.λπ., που έκαναν τους μικρούς φουκαράδες βατράχους να τρέχουν και μη φτάνουν.

Τώρα, κάποιος ή κάποιοι έπρεπε να πέσουν στο ποτάμι, να μαζέψουν τη σαβούρα και να ανακόψουν το επικίνδυνο ρεύμα. Αλλά ποιος ή ποιοι; Οι χοντροβάτραχοι που έριξαν τη σαβούρα; Μα, αυτοί ήταν του γένους των φαταούληδων βατράχων και δεν παραδέχονταν ότι αυτά που έριξαν στο ποτάμι του χωριού ήταν σαβούρα, αλλά μεγάλες και εμπνευσμένες μεταρρυθμίσεις, για να ευημερήσει και να πλουτίσει το χωριό που τόσα χρόνια υπέφερε από την ανικανότητα και την απληστία των βούβαλων, που τόσα χρόνια έκαναν κουμάντο στο χωριό. Οι μικροί βάτραχοι; Μα, αυτών τα μυαλά είχαν πάρει αέρα, όταν οι μοντέρνοι παραμυθάδες τούς είπαν ότι οι χρησμοί έλεγαν πως τώρα ήρθε και η σειρά τους να γράψουν κι αυτοί ιστορία.

Τέλος, ένας βούβαλος από το παλιό γένος των παππούδων-παραμυθάδων, έπεσε στο ποτάμι να μαζέψει τη σαβούρα, αλλά ήταν μόνος, η σαβούρα πολλή και το ρεύμα δυνατό. Κάλεσε λοιπόν σε βοήθεια και τους μικρούς βατράχους, αλλά και την αρκούδα, που από μακριά, κλεισμένη στο κάστρο της, παρακολουθούσε το ποτάμι και τη σαβούρα που κατέβαζε. Οι μικροί βάτραχοι, από τις όχθες, κάτι του απάντησαν για κάτι μαύρους και μαύρες και για την επανάσταση της μπριζόλας. Η αρκούδα του είπε ότι δεν συναναστρέφεται με βούβαλους που δεν έχουν αρχές και ιδανικά, όπως αυτή και ο παππούς της από τη μακρινή Ωγυγία. Τελικά, ο βούβαλος έμεινε μόνος, και η σαβούρα να επιπλέει, και το ποτάμι να φουσκώνει, μέχρι να πάνε παρέα όλοι μαζί στον πάτο».