ΜΑΤΙΕΣ Οι ειδήσεις

Oύτε που το κατάλαβα πώς φτάσαμε στην τελευταία εβδομάδα της Αποκριάς. Για να πω την πάσα αλήθεια, ούτε πότε άρχισε η Αποκριά κατάλαβα. Κάτι παιδάκια με μάσκες και πολύχρωμα χάρτινα καπέλα είδα, κάποιες ανακοινώσεις του δήμου για γιορτές και τραγούδια πέσανε στην αντίληψή μου κι απο ΄κει και πέρα, τίποτα. Φταίει ο κακός μας ο καιρός; Φταίει η αφραγκία που βάζει σε βαρύ συλλογισμό ακόμη και το περίφημο Καρναβάλι της Πάτρας, φταίει ο Αλμούνια που μας κουνάει απειλητικά το δάχτυλο; Φταίνε όλα μαζί και άλλα πολλά. Νομίζω, όμως, ότι πάνω απ όλα φταίει το ότι ο κόσμος έχασε πια το κέφι του, ισορροπεί πάνω στην κλωστή της μελαγχολίας.

Κάποτε, χαιρόμασταν όλοι τις Απόκριες. Τώρα, είναι ελάχιστοι εκείνοι που χαμογελούν, σχεδιάζουν πάρτι, είναι αποφασισμένοι να το ρίξουν έξω, έστω και για λίγες ώρες. Οι μόνοι που αισθάνονται κάπως καλά, μέσα σ΄ αυτήν τη βαρυχειμωνιά, είμαι οι ιδιοκτήτες των νυχτερινών κέντρων και, φυσικά, οι τραγουδιστές, που θα βγάλουν μεροκάματο. Η «διασκέδαση», περνάει φοβερή κρίση. Αλλά τις Απόκριες οργανώνονται μερικοί χοροί κάποιων συλλόγων, κόβονται και λίγες… πρωτοχρονιάτικες πίτες κι έτσι δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι «κάτι γίνεται», «κάτι τρέχει»…

Θυμάμαι, την εποχή του ΄50 αλλά και πιο πριν δεν είχαμε να φάμε, γύρω μας ήταν σωροί ερειπίων, αλλά οι δρόμοι γέμιζαν από μασκαράδες, από ξυλοπόδαρους, από γαϊτανάκια, από χαρτοπόλεμο και απένταρους τύπους με ημίψηλα, που τραγουδούσαν «Εϊβαλά» κι έβγαζαν μετά το καπέλο, για δυο-τρία φραγκοδίφραγκα, έναν πολυκαιρισμένο κουραμπιέ, ακόμα και λίγο μαύρο ψωμί, που τότε το περιφρονούσαμε- θέλαμε να τρώμε άσπρο ψωμί, φτιαγμένο από αλεύρι φαρίνα, για να νιώθουμε κάπως «ανώτερης τάξης»…

Δύσκολες μέρες αυτές που περνάμε. Και έχει και κρύο, παρά τις κάποιες λιακαδίτσες κοντά στο μεσημέρι. Με το κρύο, οι ειδήσεις γίνονται πιο βάρβαρες, πιο σκοτεινές. Και η φάτσα του Αλμούνια, που ο Δημητράκης τόνε λέει«Μανιαμούνια», μου φαίνεται και πονηρή και κακιά. Και είμαστε στην αρχή ακόμα. Τον Μάρτη, όπως διαβάζω και ακούω, θ΄ αρχίσουν να σκάνε τα μπαμ των απολύσεων και θα χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Φωνάζουν οι εφημερίδες, ότι μέσα στο 2009 θα γίνει το «έλα να δεις», με τα δάνεια, που δεν θα μπορούν να ξεπληρώσουν επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Σου ΄ρχεται τρέλα, όταν βάλεις κάτω τα πράγματα και τα σκεφτείς: εκτιμήσεις της Τραπέζης της Ελλάδος ανέβαζαν τα «φέσια» από δάνεια, στο τέλος του 2008 σε 10 δισ. ευρώ. Που τώρα- φέτος- θα πάνε στα 15 δισ.!

Πού θα βρεθούν, αλήθεια, αυτά τα λεφτά; Πόσες επιχειρήσεις θα φαλιρίσουν και πόσα σπίτια θα κλείσουν;

Κάθε πρωί, που ανοίγω τα μάτια μου, αρνούμαι να κοιτάξω τις εφημερίδες την ώρα που πίνω καφέ. Θέλω να τις διαβάσω, μα όλο το αναβάλλω. Φοβάμαι. Φοβάμαι, μη μας έχει βρει, τη νύχτα που πέρασε, κι άλλο κακό, κοντά στα άλλα…