ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ ΙΣΤΟΡΙΩΝ, ΜΩΣΑΪΚΟ ΑΠΟ ΜΝΗΜΕΣ

Οι αφηγήσεις του Άντριτς ακολουθούν τη ροή της προφορικής αφήγησης, όμως είναι επεξεργασμένες στο έπακρο. Οι Βόσνιοι τον έχουν κατηγορήσει ότι τους παρουσιάζει στερεοτυπικά, ως αγροίκους, όπως κάνει και με τους Τούρκους. Ο Άντριτς κατασκευάζει ένα μωσαϊκό από ιστορίες, μια τοιχογραφία προσώπων, ένα καλειδοσκόπιο ιστοριών.

Η γλώσσα του Άντριτς, μεταφρασμένη σε κρουστά ολοζώντανα ελληνικά, κουβαλά τις γλωσσικές μνήμες μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί: κολαούζος, καϊμακάμης, κόσα, μουρτάτες, καβάσης, κούρβα, ραβαΐσια κ.ο.κ. Λέξεις που ανασυστήνουν την ιστορία του τόπου και δίνουν τη φόρα της αφήγησης. Γιατί ο Άντριτς- έναν αιώνα πριν- γνωρίζει καλά πως το τοπικό δεν είναι γραφικό και η ιστορία δεν είναι ντεκόρ. Καταφέρνει να είναι λογοτεχνικά κοσμοπολίτης, αξιοποιώντας την τεχνική και την τέχνη του. Αντλεί από το τοπικό και το ανάγει σε αποτύπωση της ανθρώπινης κατάστασης.