Η ζωή, ο θάνατος, ο φονταμενταλισμός

O Επίκουρος, αυτός ο δάσκαλος του ευ ζην, έλεγε πως τον θάνατο δεν πρέπει να τον φοβόμαστε. Γιατί «όταν υπάρχει ο θάνατος δεν υπάρχουμε εμείς και όταν υπάρχουμε εμείς δεν υπάρχει θάνατος». Εάν ο Επίκουρος ζούσε, πιθανότατα θα ήταν υπέρ της ευθανασίας. Στην εποχή του, όμως, δεν υπήρχαν τέτοια διλήμματα. Τότε η επιστήμη δεν διέθετε τα μέσα να παρατείνει τη ζωή ενός κλινικά νεκρού επί χρόνια. Η ευθανασία είναι μια λέξη αντιφατική, στα όρια του μαύρου χιούμορ. Προσπαθεί να παντρέψει δύο ασύμβατες έννοιες: το «ευ» με το «θάνατος», το ωραίο με τον όλεθρο, το όμορφο με την επιστροφή στο τίποτα. Οι θρήσκοι έχουν την ελπίδα μιας άλλης ζωής. Εμείς οι άθρησκοι δεν νιώθουμε την ανάγκη να συνεχίσουμε το ταξίδι μας παραπέρα. Μπροστά στον θάνατο, όμως, στεκόμαστε όλοι με απέραντη αμηχανία. Για θρήσκους και άθρησκους ο θάνατος είναι ένα φάντασμα που στοιχειώνει τη σκέψη και τη φαντασία, το έσχατο σύνορο που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε, η μοναδική εξουσία που δεν μπόρεσαν ούτε οι πιο αδίστακτοι εξουσιαστές να υποτάξουν. Αυτό το «ευ» μπροστά στο «θάνατος» μοιάζει με το μακιγιάρισμα του νεκρού πριν από την ταφή του…

●●●

Πρόσφατα, στο κέντρο της δημόσιας και πολιτικής συζήτησης στην Ιταλία βρέθηκε η Ελουάναμια κοπέλα που εδώ και 17 χρόνια βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση χωρίς επιστροφή και οι γιατροί την κρατούσαν οριακά στη ζωή χάρη στα σύνεργα της ιατρικής επιστήμης. Στην περίπτωση των ανθρώπων σαν την Ελουάνα δεν ισχύει η φράση του Επίκουρου. Εκείνοι υπάρχουν μαζί με τον θάνατο. Είναι ζωντανοί-νεκροί. Ο πατέρας της Ελουάνα αποφάσισε να τελειώσει το μαρτύριο της κόρης του και να αποσυνδέσει την κόρη του από τα μηχανήματα. Το Βατικανό δήλωσε αποτροπιασμό. Θεώρησε την απόφαση του πατέρα δολοφονία. Και η Ελουάνα έφυγε προτού ο Ιταλός πρωθυπουργός, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, αποτρέψει τη δικαστική απόφαση και ακυρώσει την ευθανασία της.

●●●

Είτε αρέσει είτε όχι στους άθρησκους, η Εκκλησία έχει δίκιο όταν αντιτίθεται στην ευθανασία. Η ζωή είναι το πολυτιμότερο αγαθό και το θαύμα για κάποιον που πιστεύει είναι πάντα εφικτό. Δεν υπάρχει κανένα σκάνδαλο στη στάση της Εκκλησίας. Η ευθανασία είναι ένα τεράστιο ηθικό πρόβλημα και δεν μπορούν οι άθρησκοι να περιμένουν η Εκκλησία να υιοθετήσει την οπτική τους. Αυτό που συνέβη όμως αυτή τη φορά στην Ιταλία ήταν ότι το Βατικανό προσπάθησε να δείξει πως διαθέτει προπαντός κοσμική εξουσία. Βρίσκοντας σύμμαχο τον Μπερλουσκόνι, αποπειράθηκε να μετατρέψει το δικό της θρησκευτικό δόγμα σε νόμο του κράτους. Έκανε λόγο για «ηθική του κράτους» και αναμφίβολα θεματοφύλακας αυτής της «ηθικής» δεν είναι η ελεύθερη βούληση των πολιτών αλλά η Εκκλησία. Ήταν, ούτε λίγο ούτε πολύ, μια απόπειρα για κατάργηση του διαχωρισμού του κράτους από την Εκκλησία, της κοσμικής από την πνευματική εξουσία. Όταν η Εκκλησία αναλαμβάνει να κάνει το κράτος «ηθικό», ο φονταμενταλισμός βρίσκεται προ των πυλών…

ΥΓ: Δεν είναι τυχαίο, ίσως, που σε πανευρωπαϊκή δημοσκόπηση σχετικά με την ευθανασία, στην κορυφή της λίστας υπέρ της βρίσκονται χώρες στις οποίες η Εκκλησία ασχολείται με τα του οίκου της και το κράτος μεριμνά πραγματικά για τη ζωή και την αξιοπρέπεια των πολιτών του, ενώ στην κορυφή της λίστας κατά της ευθανασίας βρίσκονται χώρες στις οποίες το κράτος αδιαφορεί για τους πολίτες του και η Εκκλησία αναλώνεται σε αλισβερίσια με την κοσμική ε ξουσία…

LΙΝΚS:

● www.gkapllani.com