ΜΑΤΙΕΣ Η «βιτρίνα»

Έχουν δίκιο, πιστεύω, όσοι υποστηρίζουν ότι την πολιτική ζωή της χώρας μας δεν την καθορίζει ο εκάστοτε πρωθυπουργός ή ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά τα παντοδύναμα πλέον ΜΜΕ. Αυτά τα Μέσα βάζουν πάντοτε την «ατζέντα» για όλα τα θέματα. Και τραβάνε το πράγμα όσο θέλουν και όπου πάει. Μια δήλωση, μια απουσία, μια αρνητική ψήφος, ένας υπαινιγμός, μια γκριμάτσα αρκούν για να δημιουργηθεί «ζήτημα», ανύπαρκτο στην ουσία, αλλά πολύ χρήσιμο για την τηλεόραση.

Και υπάρχουν βέβαια και πολιτικοί που λυσσασμένοι για δημοσιότητα με το παραμικρό βγαίνουν στο γυαλί και ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Πιστεύοντας- και ορθώς- ότι η τηλεόραση, που την παρακολουθούν με ανοιχτό το στόμα εκατομμύρια άνθρωποι, είναι η πιο καλή βιτρίνα για να εκθέσουν το προϊόν τους, που είναι ο εαυτός τους, και να το «μοσχοπουλήσουν» εξασφαλίζοντας ψήφους.

Παρακολουθώ από καιρό τον βουλευτή Γιάννη Μανώλη, που υπήρξε και συνδικαλιστής. Δεν θυμάμαι μέρα που να μην τον είδα σε κάποιο παράθυρο της τηλεόρασης. Είναι ο πιο τακτικός πελάτης των δελτίων ειδήσεων, γιατί προφανώς είναι ο πιο πρόθυμος να βγει στον αέρα και να πει τις απόψεις του. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα δημιούργησε πελώριο θέμα στη Ν.Δ., αναφέροντας σε συνεντεύξεις του ότι σε περίπτωση ήττας του κόμματός του στις εκλογές, πρέπει να βρεθεί ένα στέλεχος για να φράξει τον δρόμο στην Ντόρα στην πορεία προς τη διαδοχή.

Ακολούθησαν συσκέψεις, τηλεφωνήματα, εκνευρισμός, συναντήσεις, επιστολές και η Ελλάδα επί δύο μέρες άλλο δεν έκανε από το να παρακολουθεί την υπόθεση Μανώλη, που από την αρχή φαινόταν πως θα κατέληγε σε φιάσκο. Και έτσι έγινε. Και δεν είναι η πρώτη φορά. Οι τηλεοράσεις όμως επωφελήθηκαν. Δημιούργησαν «κατάσταση». Και αύριο φυσικά, ευκαιρίας δοθείσης, θα πράξουν τα ίδια. Όπως τα ίδια θα πράξει και ο επόμενος Μανώλης.

Περνάμε μια κρίσιμη, μια φοβερή περίοδο. Κι ακόμη είμαστε στην αρχή. Μόνο τα απόνερα της κρίσης χτυπούν τη βάρκα μας. Και αντί να σοβαρευτούμε, αντί να κοιτάξουμε κατάματα τα- χιλιάδες- προβλήματα που κυνηγούν τη χώρα μας, ασχολούμεθα με τον Μανώλη! Τον όποιο Μανώλη! Της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΝ! Υπάρχει, πείτε μου, στον κόσμο μεγαλύτερο τρελοκομείο από το δικό μας;

Και όλ΄ αυτά τα ανύπαρκτα, ξαναλέω, τα μεγεθύνει η τηλεόραση. Τα κάνει «γεγονότα»! Και ο ψιλικατζής της γωνίας, ο Τζίμης, τα παρακολουθεί και από την πόρτα του μαγαζιού του λέει στους πελάτες του: «Πάμε για εκλογές»! Και επειδή είναι και Νεοδημοκράτης, προσθέτει: «Για ποιον λόγο να γίνουν εκλογές; Για να διαλυθεί ακόμη περισσότερο η αγορά; Ωραία δεν είμαστε με τον Καραμανλή; Τι θα πετύχει περισσότερο ο Παπανδρέου;».

Και στο μεταξύ, στην Ευρώπη και την Αμερική χάνονται καθημερινώς εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας και οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε απόγνωση…