«Δεν με αφορούν οι έννοιες σεβασμός και συντηρητισμός»

ΜΕ ΠΟΡΕΙΑ ΤΡΙΑΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΩΝ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ,
ΩΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΠΡΩΤΑ, ΩΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ
ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΥΠΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΝΕΒΑΣΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΧΕΑΡ «ΑΝΑΣΑ ΖΩΗΣ»
Το θέατρο το ανακάλυψε στην Τετάρτη Δημοτικού- από μία συμμαθήτριά του που το αγαπούσε. Αλλά άργησε να δει θεατρική παράσταση- αν και η γιαγιά του ήταν θεατρόφιλη.

Γεννημένος στον Βύρωναστα Προσφυγικά- από μάνα Σμυρνιά και πατέρα Κεφαλονίτη, μεγαλωμένος στο Χαλάνδρι όπου έζησε μέχρι το ΄65, ο Αντώνης Αντύπας άργησε να πάρει και την απόφαση να πάει στο θέατρο- κι ας κλωθογύριζε στο μυαλό του. Χρειάστηκε να ξεκινήσει σπουδές στην Ανωτάτη Βιομηχανική και μόνο στο δεύτερο έτος τα παρατάει και δίνει εξετάσεις στη δραματική σχολή του «Θεάτρου Τέχνης»- κρυφά από τους γονείς του.

Θα φύγει στο Λονδίνο για σεμινάρια με αντικείμενο τη σκηνοθεσία, επιστρέφοντας θα συνεχίζει ως ηθοποιός και, όταν ιδρύσουν με τον Χρήστο Πολίτη το «Απλό Θέατρο», θα βρει την ευκαιρία να αρχίσει να σκηνοθετεί.

Σήμερα έχει το θίασό του- το επιχορηγούμενο «Φάσμα»-, έχει ένα θέατρο- το «Απλό»- με δύο Σκηνές όπου καλεί και άλλους, νεώτερους, άξιους ή πολλά υποσχόμενους, να σκηνοθετήσουν, έχει στο ενεργητικό του σκηνοθεσίες που κοντεύουν τις πενήντα- μερικές εξαιρετικές. Και έχει κάνει όνομα ως ένας από τους άξιους του θεάτρου μας, που ξέρει πάντα να επιλέγει ενδιαφέροντα, τουλάχιστον- και συχνά άγνωστα- έργα και συγγραφείς και καλούς συνεργάτες. Όνομα συνδυασμένο με χαμηλούς τόνους.

info

«Ανάσα ζωής» από 27 Φεβρουαρίου στο «Απλό Θέατρο»/ Κεντρική Σκηνή (Χ.
Τρικούπη 4, πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο, τηλ. 210-
9229.605, 210-
9246.991).

Έχετε υλοποιήσει τα όνειρά σας;
«Ποτέ δεν είχα μεγαλεπήβολα σχέδια. Τα πράγματα με πήγαιναν. Με ενδιέφερε η σκηνοθεσία, αγαπώ τους ηθοποιούς πάρα πολύ και θέλω να διεισδύω στις προσωπικότητές τους ώστε να βρω τα στοιχεία που θα τα χρησιμοποιήσω στις παραστάσεις μου. Αυτά».

Ανήκετε στους σκηνοθέτες που δεν «πειράζουν» τα έργα που ανεβάζουν.Από σεβασμό ή από ατολμία και συντηρητισμό;

«Το βρίσκω συνεπές μ΄ αυτά που πιστεύω. Με ενδιαφέρει να διεισδύσω στο κείμενο, να εξερευνήσω σε βάθος το λόγο, τους χαρακτήρες, τον τρόπο σκέψης του καθενός- τι θέλει να πει ο συγγραφέας. Και με ενδιαφέρουν τα ερεθίσματα που θα δώσει η παράσταση στο κοινό για να σκεφτεί και να αισθανθεί. Δεν με αφορούν οι έννοιες “σεβασμός” και “συντηρητισμός”.

Αυτό το “πειράζω”, πάντως, κάποιες φορές το βρίσκω απλώς αλαζονική πρόθεση του σκηνοθέτη. Που μένει στην επιφάνεια των πραγμάτων».

Αυτό σημαίνει σκληρή δουλειά με τους ηθοποιούς; Σας κατατάσσουν στους βασανιστικούς σκηνοθέτες…

«Με τα χρόνια αυτό έχει αμβλυνθεί. Συνειδητοποίησα πως ήταν πιο εγωιστικό απ΄ όσο χρειάζεται και ματαιόδοξο. Δεν υπάρχει πια πίεση αλλά μεγαλύτερη συνεργασία. Έχω μάθει να τους εκμαιεύω αυτό που θέλω σε καλή ατμόσφαιρα».

Τους λογαριασμούς με τον ηθοποιό Αντύπα τους έχετε κλείσει οριστικά;

«Όχι. Νομίζω πως σκηνοθετώντας άλλους έχω προχωρήσει εγώ πάρα πολύ ως ηθοποιός. Και το σκέφτομαι- κάποια στιγμή να παίξω. Αν δεν είχα όλες τις ευθύνες που έχω, θα ήταν μια μεγάλη, μεγάλη πρόκληση για μένα. Γι΄ αυτό προσπαθώ να διατηρώ τον εαυτό μου σε φόρμα, έχω κόψει το τσιγάρο…».

Έχει ανεβάσει επτά έργα του Χάρολντ Πίντερ, που χάθηκε πρόσφατα, σε πέντε παραστάσεις ενώ στο «Απλό» παρουσίασε ένα ακόμη σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη. Και συνδέθηκε φιλικά με τον σπουδαίο συγγραφέα.

Τι κρατάτε από τη σχέση σας μαζί του;
«Το ΄67, επειδή ήξερα καλά αγγλικά, ο Κουν που ανέβαζε τον «Γυρισμό» του με είχε φωνάξει να κρατάω το κείμενο του πρωτότυπου και να του επισημαίνω πού ο Πίντερ ζητούσε παύση και πού σιωπή. Ήταν η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με το έργο του. Έτσι άρχισε να γεννιέται μέσα μου και το ενδιαφέρον για τη σκηνοθεσία. Ήταν τύχη να τον συναντήσω: έναν άνθρωπο που θαύμαζα και που τον ήξερα καλά πριν τον γνωρίσω. Από το έργο του. Μιλήσαμε, όμως, περισσότερο για την πολιτική και λιγότερο για το θέατρο- ήταν ένα πολιτικό όν».

Ζείτε αρμονικά με τη γυναίκα σας,την Ελένη Καραΐνδρου,πάνω από είκοσι χρόνια.Ποιο είναι το μυστικό της- ασυνήθιστης…- επιτυχίας στη σχέση δύο καλλιτεχνών;

«Οι σχέσεις αυτές οικοδομούνται μέρα με τη μέρα. Πρέπει να τις συντηρείς. Ένα κυρίαρχο στοιχείο σ΄ εμάς είναι ο θαυμασμός και ο σεβασμός του ενός προς τον άλλο. Από την άλλη ο καθένας έχει την αυτονομία της προσωπικότητάς του- δεν εξαρτάται από τον άλλο. Είμαστε μαζί συνέχεια αλλά είμαστε και αυτάρκεις. Και, ταυτόχρονα, ο ένας ασχολείται με τα θέματα που απασχολούν τον άλλο στην τέχνη του και τον συμβουλεύεται. Υπάρχει μία ιερή εμπιστοσύνη».