Το Πνεύμα του Τόνου

Εκδρομή
Του Μάνου Ελευθερίου

Οι πυροπαθείς της μακρινής Αυστραλίας κλαίνε ακριβώς όμοια με τους δικούς μας άτυχους. Οι Παλαιστίνιες γυναίκες κλαίνε ακριβώς όμοια με τις δικές μας γυναίκες που βλέπουμε εν καιρώ πολέμου είτε στα επίκαιρα της εποχής είτε σε φωτογραφίες. «Εκλάψατε τόσο πολύ γυναίκες της Ελλάδας» γράφει ο Εγγονόπουλος μια δύσκολη ώρα.

Το ίδιο γίνεται σε όλη την οικουμένη, καθώς το δάκρυ είναι κοινό για όλους και μόνο με δάκρυα μπορούμε να ιστορήσουμε τι χάσαμε οριστικά και πόσο όλοι μας είμαστε δεμένοι στο ίδιο σώμα του ανθρώπινου γένους κι ας είναι οι άλλοι άλλης φυλής, θρησκείας και γλώσσας.

Καμιά ευχή δεν «έπιασε» μόλις ερχόταν ο νέος αιώνας.

Τα ευχολόγια των αρχηγών κρατών, θρησκευτικών αρχηγών και του απλού λαού για έναν καλύτερο κόσμο χωρίς πολέμους και δάκρυα (δάκρυα είχε υποσχεθεί στον λαό του και στα στρατεύματά του ο περιλάλητος Τσώρτσιλ)

έμειναν λόγια του αέρα και των κυμάτων.

Αφορμή ζητάμε από κάτι ελάχιστο για να πούμε εκείνο που μας τρώει και μας δυναμώνει καμιά φορά, άλλο αν στο τέλος οι κατακεφαλιές του Θεού μάς γονατίζουν.

Ανακαλύπτουμε λοιπόν ότι ο πόνος που χτυπάει τους ανθρώπους σε μια άλλη ήπειρο είναι ίδιος με τον δικό μας, μόνο όταν χτυπήσει και τη δική μας πόρτα. Η πόρτα μας όμως είναι δίπλα στην πόρτα του διπλανού σπιτιού που πήρε φωτιά κι εμείς ξεκινάμε για την κυριακάτικη εκδρομή μας. Θα μας βγει ξινή μόλις επιστρέψουμε.

Τα δάκρυα λυτρώνουν το μεγάλο βάρος της καρδιάς. Το ιδιωτικό μαρτύριο κρύβεται, τρέμει να μη γίνει δημόσιο θέαμα, σχόλιο φθονερό, στίχος που παραπλανά, αλλά αφήνει ανοικτά παραθυράκια.