ΜΑΤΙΕΣ Μπαλαούρο

«Τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς», τραγουδούσαν παλιά οι ρεμπέτες. Και είχαν δίκιο: δισεκατομμύρια κατάπιαν τα αχόρταγα στόματα των «χρυσών παιδιών» της Γουόλ Στριτ, πουλώντας αέρα κοπανιστό για φθηνά σπίτια κ.λπ. Για να τινάξουν, τελικά, το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα στον αέρα και να γεμίσουν την Ευρώπη και την Αμερική με στρατιές ανέργων. Οι κυβερνήσεις, πανικόβλητες, έσπευσαν να βοηθήσουν. Αλλά οι επενδυτικές τράπεζες, οι ασφαλιστικές εταιρείες και όλα τα άλλα διεθνή λαμόγια, τάισαν και πάλι τους κυρίους με τα γκρίζα κοστούμια. Στην καρδιά της οικονομικής κρίσης, τους χρυσοπλήρωσαν ξανά με τεράστια ποσά, αντί να τους έχουν ρίξει στη «στενή».

Και, φυσικά, ο Ομπάμα τα πήρε στο κρανίο. Και τους βγήκε φόρα παρτίδα. «Οι επενδυτικές τράπεζες της Γουόλ Στριτ», είπε, «πριμοδοτήθηκαν με εκατοντάδες δισ. δολάρια για να μην καταρρεύσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αλλά τα αφεντικά τους μοίρασαν στα “χρυσά παιδιά τους”, για μπόνους, 18,4 δισ. δολάρια! Αυτό είναι το άκρον άωτον της ανευθυνότητας. Είναι αισχρό. Αυτή την ώρα δεν είναι δυνατόν να δίνονται μπόνους.

Θα υπάρξει χρόνος για κέρδη και για μπόνους. Αλλά σήμερα, που η κατάσταση είναι εφιαλτική, αποτελεί αίσχος κάθε τέτοια ενέργεια…».

Πιο σκληρός και από τον πρόεδρο ήταν ο αντιπρόεδρος Μπάιντεν. Τόνισε σε δηλώσεις του: «Η απόφαση των τραπεζών για τα μπόνους, που ήταν τα έκτα υψηλότερα που δόθηκαν ποτέ, προσβάλλει την ευαισθησία του κόσμου. Θα ήθελα να κλείσω αυτούς τους τύπους στο μπαλαούρο. Σκέφτονται με τον ίδιο, παλιό τρόπο, αυτόν που μας οδήγησε έως εδώ: την απληστία».

Ο καβγάς άρχισε όταν ο Ομπάμα πληροφορήθηκε ότι διοικήσεις των επενδυτικών τραπεζών της Γουόλ Στριτ, που παίρνουν γενναία οικονομική υποστήριξη από το κράτος- άρα από τον φορολογούμενο Αμερικανό πολίτη- ξοδεύουν τεράστια ποσά για να κάνουν ανακαίνιση στα γραφεία και τις τουαλέτες των στελεχών τους! Τα βέλη, όπως σημειώνει η «Ε», κάρφωναν τον Τζον Θάιν, πρώην διευθύνοντα σύμβουλο της Μerrill Lynch, ο οποίος ξόδεψε 1,2 δισεκατομμύριο δολάρια για να «συμμαζέψει» το γραφείο του.

Ο κύριος αυτός, που πήρε επιχορήγηση, πλήρωσε 33.115 δολάρια για έναν νιπτήρα και 1.405 δολάρια για ένα καλάθι αχρήστων! Τον πετάς, λοιπόν, σ΄ αυτό το- μυθικής αξίας- καλάθι αχρήστων, αφήνοντάς τον για πάντα εκεί; Προσθέτω ότι αυτές οι πρωτοφανείς δαπάνες έγιναν σε μια στιγμή που η Μerrill Lynch είχε ζημίες δεκάδων δισ. δολαρίων και αναγκάστηκε να πουληθεί, με «σπρώξιμο» και της κυβέρνησης, στην Βank of Αmerica. Ξαναλέω αυτό που έλεγαν οι ρεμπέτες: «Τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς». Που θα πει: όσα και να πάρουν αυτοί οι αχόρταγοι τραπεζίτες, άλλα τόσα θα θέλουν και όλο θα τα ζητούν. Άρα, κάποτε πρέπει να ΄ρθει και η ώρα του μπαλαούρου. Που, για τους αμύητους, σημαίνει άμεσο μπαγλάρωμα και φυλάκιση.