Στην ανάπαυλα

Και μετά τη «Κοπή τη πίτα» έρχεται η συγγραφή
Του Σταμάτη Φασουλή

Όσα χρόνια και να περάσουν δεν θα τους καταλάβω αυτούς τους επαγγελματίες της Βουλής (των Ελλήνων;). Δεν καταλαβαίνω πια τη γλώσσα τους αν και είναι η ίδια χρόνια τώρα. Ή μήπως γι΄ αυτό ακριβώς; Απ΄ το διαρκώς επαναλαμβανόμενο των ίδιων λέξεων, προτάσεων, αναφορών, να αρνείται ο δόλιος ο εγκέφαλος να καταλάβει. Μάλλον και το αυτό ακριβώς θα συμβαίνει.

Κάποτε υπήρξε μια μεγάλη θεατρική επιτυχία ονόματι «Ουάουα». «Αγάπη μου Ουάουα». Παιζόταν επί σειρά ετών, η παράσταση έτρεχε, το ταμείο άνθιζε, οι θεατές ευχαριστημένοι, οι ηθοποιοί (Ρηγόπουλος- Αναλυτή) ξέραν τα λόγια τους νεράκι, τά ΄χαν πει άλλωστε εκατοντάδες φορές, απολάμβαναν την επιτυχία τους, το μόνο πρόβλημα ήταν το δέρμα της Κάκιας (απ΄ τις πιο γλυκές κι ευγενικές παρουσίες στο ελληνικό θέατρο). Άρχισε σιγά σιγά να ποτίζει το μαύρο χρώμα της ηρωίδας. Το μόνο; Όχι ακριβώς. Σε μια βραδινή Σαββάτου (τώρα δεν θυμάμαι αν ήταν Σάββατο, αλλά μου πάει τόσο στην αφήγηση. Είναι τόσο αλλιώς ό,τι γίνεται, να γίνεται ένα Σαββάτο βράδυ, βράδυ καλέ Μαρία, μια Κυριακή πρωί). Ένα Σαββάτο βράδυ λοιπόν βγαίνει ο Ρηγόπουλος (ένας σπάνιος ηθοποιός, ίσως ο πρώτος νατουραλίστας μετά τον μεγάλο Λογοθετίδη) στη σκηνή, πάει να πει τα χιλιοειπωμένα, και δεν βγάζει λέξη. Τι του τα σφυρίζουν οι άλλοι επί σκηνής, τι σταματάνε, ξαναρχίζουνε, κάνουν ένα μικρό διάλειμμα, ξανά μανά το έργο, φτάνουν στην ατάκα του, τίποτα. Ο Κώστας δεν μπορεί να θυμηθεί λέξη. Σεντόνι. Το θέατρο κλείνει, έρχεται ο Μπάρκουλης τον αντικαθιστά κι έτσι η επιτυχία συνεχίστηκε για άλλα τόσα χρόνια.

Εδώ όμως και τώρα, στο σημερινό θέατρο της πολιτικής «5ος ΧΡΟΝΟΣ Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ» το «σεντόνι» δεν θα το πάθει κανένας θεατρίνος της πολιτικής. Το σεντόνι φαίνεται το έπαθα εγώ. Κι απ΄ το ίδιο ίδιο τροπάρι που ακούω (βία 130 λέξεις το λεξιλόγιό τους) πρωί μεσημέρι βράδυ, δεν καταλαβαίνω πια γρι. Σαν το τρένο που στην αρχή σε εκνευρίζει το ντούκουντούκου στις ράγες, αλλά με τον καιρό σε νανουρίζει και σε γλιστράει γλυκά στον ύπνο, έτσι και τα λεγόμενά τους, που στην αρχή σού σπάγανε τα νεύρα, σε βγάζαν απ΄ τα ρούχα σου, σιγά σιγά με την ανενδοίαστη και βασανιστική επανάληψη, σε σπρώχνουν τελικά στον εφιάλτη του Ακατανόητου. Στην έρημο του Παράλογου. Στο πρωτογενές κι αθώο «Δεν καταλαβαίνω ένα μπούτσο».

Και κοίτα τώρα μια παρενέργεια. Γιατί η πολιτική ζωή, όπως κι η καθιστική ζωή άλλωστε, πολλές παρενέργειες έχει. Δεν του φτάνει του πολιτικού ανδρός η λεξιπενία του, το άλαλον του προφορικού του (παρα)λόγου. Μου θέλει να γίνει και συγγραφέας τρομάρα του. Και κάθε λίγο και λιγάκι, τσουπ και μια παρουσίαση βιβλίου. Πότε προλαβαίνει και το πράττει; Διότι έχει και πολλά. Κι όμως προλαβαίνει. Σε ένα «χάσμα του καιρού» (λέμε και καμιά ποιητικούρα έτσι να ξεμουδιάσουμε) ανάμεσα εδράνων, τηλεοπτικών εμφανίσεων, συνεντεύξεων, γραφείου παραπόνων και ρουσφετίων, φωτογραφίσεις, γάμους, κηδείες βαφτίσια (νά ΄χουμε κουμπάρους να μας ψηφίζουνε) έχουμε και «Κοπή τη πίτα». Μπόλικη «κοπή τη πίτα» που κρατάει μέχρι των Βαΐων για να τις προλάβουνε όλες. Μη βρεθεί φλουρί απόντος του πολιτικάντου. Ανάμεσα λοιπόν σ΄ αυτά τα πνευματικά, αμολάει και μια συγγραφή.

Τι να πω; Ανάβυσσος η ψυχή του ανθρώπου (εγώ δεν είμαι ρατσιστής εξακολουθώ και τους αποκαλώ ανθρώπους).

Έχω και τη Μαργιέττα. «Τι θες μανάρι μου, όλα σου βρωμάνε πια; Στην πιάτσα δεν τους θέλεις, στη Βουλή δεν τους καταλαβαίνεις, στην τηλεόραση τους σατιρίζεις, στη συγγραφή τους οικτίρεις… Τι θέλεις επιτέλους; Μάζεψε λίγο τη γλώσσα σου. Τόσο φαρμάκι πια; Τόσο φαρμάκι. Πρόσεξε μη καμιά φορά το καταπιείς».

Τι να της πω; Μπορεί νά ΄χει και δίκιο. Ξέρω ΄γώ;

Για να συνέλθω απ΄ το κακό έβαλα τη σονάτα 28, άνοιξα τον Σολωμό, «Κι εκατάπια το φαρμάκι Σαν αθάνατο νερό».