Νέοι Δίσκοι

Νέα, ωραία και τηλεοπτική
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

Πλησιάζουν τη μουσική σαν ξινισμένα φασόλια. Κάτι τους μυρίζει, κάτι τους κλωτσάει. Μήπως δεν είναι τόσο καλό όσο το προηγούμενο πιάτο του καλλιτέχνη. Και ενώ στραβώνουν πάνω στο γλίστρημα του μπάσου και όλο βρίσκουν πως κάποια λούμπα έχει η φάβα, ξεχνούν για ποιο λόγο βρέθηκαν εξ αρχής εκεί. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόση μουσική γύρω. Ο κόσμος όλος, ένα μουσικό κουτί και καλά θα είναι να βρεις ωραία θέση. Ανοίγεις τηλεόραση- κακή συνήθεια, αλλά ας πούμε οκέιανοίγεις τηλεόραση ή όποια οθόνη σου είναι βολική, για το φρέσκο επεισόδιο της σειράς που παρακολουθείς ή σε παρακολουθεί εκείνη. Ένα Gossip Girl, ένα Gray΄s Αnatomyαυτό το στυλ- από όπου η μουσική ρέει σαν νερό από μπαλόνι με τρύπα. Στο μπαλόνι μέσα η Jem. Νέα, ωραία, ανερχόμενη Ουαλή, με προσόντα να παίξει στην κατηγορία της Dido και μια ψαγμένη ποπ, που φλερτάρει με trip hop με λάτιν και τη σαμπανιζέ ελεκτρόνικα από το είδος που κολλάει ελαφρά στη γεύση. Μας έλειπε δηλαδή ακόμη ένα κορίτσι της ποπ; Αυτό δεν το λέω.

Αλλά όποιος δεν τις βλέπει στην πρώτη θέση, πρώτες στις πόλεις και τα χωριά από το Λος Άντζελες έως έβδομη στάση μετά το σταυροδρόμι για Σουόνσι, μάλλον δεν βλέπει καλά.

Η Αντέλ έσκισε, η Ντάφι έπεισε, η Λίλι Άλεν ετοιμάζεται, η Έιμι υπόσχεται, η Ντάιντο έχει περάσει ήδη μέσα- ακριβώς στο παρά πέντε η Jem κάνει να βγει και να πει «φτου ξελευθερία!» με το δεύτερο καμπανάκι, το «Down To Εarth». Η Dido είχε τον μπράδερ Ρόλο (για δες Faithless και θα καταλάβεις), η Jem Griffiths έχει παραγωγούς εκλεκτούς όπως Τζεφ Μπας (έχει δουλέψει με Έμινεμ) και Γκρεγκ Κέρστιν.

Τρυπώνει πονηρά στις σειρές της ΤV και βρίσκει δρόμο να φτάσει στα αυτιά μας. Συμπαθητικά, ρευστά, με ποπ αφοσίωση και ακριβώς επάνω στη σκηνή που θα θέλεις να θυμάσαι: μήπως την απατά; εκείνη το υποψιάζεται; λες να τα φτιάξει με τον φίλο του στο τέλος;. Όλα αυτά, με την Jem να τραγουδάει. Σε λίγο- το βλέπω να έρχεται- το κορίτσι αυτό θα μας κοιτάει στα μάτια από το απέναντι γιγαντοπανό. Το δεύτερο «γειωμένο» άλμπουμ της την λυτρώνει, τελικά, και από την οθόνη.

LΙΝΚ:

● http://www.mariamarkouli.blogspot.com

Αντιλαλούνε τα βουνά

● «Τhe Μountain», καυτό και ολόφρεσκο από τους Ηeartless Βastards. Πώς μια slide κιθάρα σπάει πέτρες και πώς η φωνή της Έρικας κάνει σεισμό. Μην τους χάσετε τους άκαρδους (http://www. myspace.

com/heartlessbastards). ● «Dope Song». Folk έχετε ακούσει. Ρsychobilly έχετε ακούσει. Όλο αυτό σε acoustic, μπορεί και να έχετε ακούσει. Δέσε το τώρα με κορδέλα Μαϊάμι και έχεις τη Rachel Goodrich να χαίρεσαι (http://www. myspace. com/rachelgoodrich).

● «Dark Was Τhe Νight» και τρυφερή επίσης. Τη συλλογή επιμελήθηκαν για καλό σκοπό τα αδέλφια Dessner των Νational. Και κάθε μέρα από το www.

myspace.

com/darkwasthenight ακούς και ένα κομμάτι. Σήμερα το «Τhe Giant of Ιllinois» του Αndrew Βird.

● Τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Ροκανίστε το «Get Οn Your Βoots» το καινούργιο U2 (το έχουν και πάλι!) και μη χορτάσετεέρχεται το κυρίως πιάτο (http://www.u2. com).
Φιστίκι στον ωκεανό…

Είναι το κορίτσι που θα ήθελαν οι U2 να ανεβάσουν στη σκηνή μαζί τους- σωστά, η Lisa Ηannigan είναι Ιρλανδή- και η σχέση της με τη μουσική είναι τόσο παθιασμένη που βουτάει στα δύσκολα- Νίνα Σιμόν, Τζάνις Τζόπλιν και Ρόι Όρμπισον.

Την πέτυχα στο πρώτο της, με δικά της τραγούδια, το « Sea Sew »(Αto) να παίζει κιθάρα, μπάσο, και ντραμς, να τραγουδάει για μια θάλασσα, έναν ωκεανό και ένα φιστίκι. Αν μπλέξουν όμως με μουσικές οι Ιρλανδοί, δεν το κάνουν απλώς για να περνάει η ώρα.


… σε μπλε και πράσινο φόντο

Ωραία, βαθιά τζαζ φωνή, η Αnita Wardell. Το « Κinda Βlue » (Ηitch hyke)- στο βαθύ μπλε και αυτόκυκλώνει τα μπλουζ ζεστά. Η παράδοση είναι μεγάλη σε τέτοιες φωνές και απλησίαστες ερμηνείες, σχεδόν φοβάσαι να τις αγγίξεις και προφανώς η Αυστραλή ξέρει να κρατάει αποστάσεις.

Φτιάχνει όμως ατμόσφαιρα, φωτίζει το «μπλε», μοιράζει μελαγχολία και μέχρι να πει το «Βorn to be blue» σκέφτεσαι πως τίποτε δεν υπάρχει που μια τζαζ αληθινή φωνή να μην μπορεί να σε κάνει να πιστέψεις.

Αν όμως ακούσω ξανά για «ξυπόλητη ντίβα» θα πάω μόνη μου να της αγοράσω παπούτσια της κυρίας Cesaria Εvora, να έχει να μοιράσει σε όσους ξυπόλητους κυκλοφορούν ακόμη στο Πράσινο Ακρωτήρι. Γι΄ αυτό προφανώς η γυναίκα βγάζει τώρα το « Radio Μindelo », που είναι οι πρώτες της ηχογραφήσεις από τη δεκαετία του ΄60, περιπέτεια που αρχίζει από τα αρχεία και κάνει ένα μεγάλο ταξίδι στα βαθιά της μουσικής και σε όλα τα χρώματά της. Μαζί με τις μουσικές, η σκόνη του χρόνου φέρνει ήχο αλλιώτικο έως τα ψηφιακά μυαλά μας.