ΧΙΟΥΜΟΡ ΣΤΟ ΠΑΝΙ

Στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της Φούνκε, ο σκηνοθέτης Ίαν Σόφτλι ανέπτυξε τη δική του κινηματογραφική ιστορία, στο μεταίχμιο φαντασίας και πραγματικότητας, με τη βοήθεια μιας πλούσιας και προσεγμένης εικονογραφίας, παραμένοντας πιστός στο «πνεύμα και τον τόνο» του βιβλίου, διατηρώντας όμως παράλληλα ελεύθερη τη δημιουργικότητά του. Στο πανί η εκτενής περιπέτεια της Φούνκε αποκτά μια περισσότερο λειτουργική οικονομία, και σφιχτοδεμένη πλοκή, σε έναν αφηγηματικό καμβά που συνδυάζει ισορροπημένα και συμφύρει με ευρηματικότητα το παραμύθι με τη δράση στο αφηγηματικό παρόν. Η φωτογραφία, η επιλογή της Λινγκουρίας της Ιταλίας για τα γυρίσματα της ταινίας (εκεί εκτυλίσσεται και το μυθιστόρημα), τα μετρημένα αλλά και αρμονικά με τη δράση οπτικά εφέ, καθώς και οι ερμηνείες των ηθοποιών συντελούν στη σύζευξη των δύο παραμέτρων που κυριαρχούν στην ιστορία, του πραγματικού και του φανταστικού, ενοποιώντας τη δράση της και όχι διασπώντας τα συστατικά της μέρη. Ευρηματικοί διάλογοι και ένα απροσδόκητο χιούμορπου θα πρέπει να διαθέτει και ο θεατής!- γεφυρώνουν και τις ηλικίες, καθιστώντας την ταινία, περισσότερο ίσως από το μυθιστόρημα, προσιτή σε νέους και βιβλιοφάγους κάθε ηλικίας! Παραλλαγές από το μυθιστορηματικό πρότυπο υπάρχουν- τα μυθικά τέρατα διαφόρων παραμυθιών, φυλακισμένα στο μεσαιωνικό κάστρο του κακού Αιγόκερου είναι από τις ευτυχείς, υπάρχουν ωστόσο άλλες όχι πάντα προς τη σωστή κατεύθυνση. Περισσότερο αδύναμο στην ταινία το τέλος, όταν η δράση εκτρέπεται στα ροζ μονοπάτια τού ανεπιφύλακτα «έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα», αφήνοντας μάλλον παραγκωνισμένο το βασικό θέμα της ιστορίας, τα βιβλία και τις λέξεις, τις «μοναδικές που μπορούσαν να στείλουν πίσω όλα αυτά τα πλάσματα που ήταν φτιαγμένα μόνο από λόγια».