Παραλειπόμενα του πιο άβολου Δεκέμβρη

ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΠΙΟ ΑΒΟΛΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ,
ΕΝΟΣ ΜΗΝΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΒΓΑΛΕ ΑΛΛΟΥΣ
ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΚΙ ΑΛΛΟΥΣ ΑΠΛΩΣ ΑΠ΄ ΤΑ
ΡΟΥΧΑ ΜΑΣ, ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΓΥΜΝΙΑ
ΜΑΣ, ΑΛΛΟΥΣ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΑΜΗΧΑΝΟΥΣ
ΚΑΙ ΑΠΟΡΗΜΕΝΟΥΣ, ΣΙΓΟΥΡΑ ΠΑΝΤΩΣ
ΜΑΣ ΞΕΒΟΛΕΨΕ ΠΟΛΥ
Παραλειπόμενα λοιπόν, ή άλλη μια βαρκούλα που αρμενίζει, όπως ξανάγραψα, όταν καράβια χάνονται, όταν στο μεταξύ ζήσαμε την ανελέητη σφαγή ενός λαού, που άλλη μια φορά έγινε με τον πλέον προκλητικό, επιδεικτικό θαρρείς τρόπο-και αναφέρομαι στην πάγια περιφρόνηση των ψηφισμάτων λ.χ. του ΟΗΕ, των διεθνών οργανισμών και της διεθνούς κατακραυγής. Το παρήγορο από μιαν άποψη είναι πως τη φορά αυτή, εκτός από ελάχιστες, εύλογες εξαιρέσεις, το αντιπολεμικό μέτωπο υπήρξε, όπως λέμε, αρραγές, και συγκλονιστικά επαρκής η κάλυψη από τον Τύπο, με ανταποκρίσεις, σχολιασμό και αναλύσεις, της γενοκτονίας στη Γάζα.

Ωστόσο, στο χώρο των διανοουμένων μοιάζει να αναλωθήκαμε στην πλαγιοκόπηση κατά κανόνα, και σπανιότερα στην κατά μέτωπο εξέταση, των ιδεολογικών παραμέτρων των ταραχών. Δικαιολογημένα ώς ένα βαθμό, αφού υπόκεινται, ακριβώς, θέματα ιδεολογικά· απλώς, από ένα σημείο κι έπειτα, η όποια αντιπαράθεση κατέληξε στην ομφαλοσκόπηση, ο έστω λειψός προβληματισμός στον αυτισμό, ο καθένας να αυτοθαυμάζεται μπροστά στον καθρέφτη του. Γινόμαστε έτσι μάρτυρες μιας φαρσικής εκδοχής της «συζήτησης» που συνεχίζεται και φαίνεται πως θα συνεχιστεί, με βασικό σημείο αιχμής δευτερεύουσες, όπως ξανάγραψα, πλευρές των «δεκεμβριανών», τις διακοπές θεατρικών παραστάσεων κτλ., δευτερεύουσες και γι΄ αυτό ασφαλέστερες στην παραγωγή μεταφορών και μετωνυμιών, αν όχι απλώς και μόνο ευφυολογημάτων.

Ας αποσυρθεί τουλάχιστον η στήλη αυτή, διόλου άμοιρη οπωσδήποτε της συνέχειας του άγονου πλέον διαλόγου, διαλόγου κουφών στην ουσία, για να μην πω: ως συνήθως. Μου έμεινε όμως στα χέρια μια εμμονή που με κυνηγάει από τις μέρες με το καμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο, εμμονή που αντάμωσε μιαν άλλη ιστορία, που την κουβαλούσα από χρόνια.

Πάμε κοντά τεσσεράμισι χρόνια πίσω, Σεπτέμβρη του 2004:

«Σε πένθος η χώρα: Χωρίς ψυχαγωγικό και καλλιτεχνικό μέρος η Τελετή Λήξης των Παραολυμπιακών, λόγω της σχολικής τραγωδίας»: πανομοιότυποι οι τίτλοι σ΄ όλο τον Τύπο, καμία διαφορετική φωνή δεν ακούστηκε, εθνική ομοφωνία δηλαδή ως προς τη συρρίκνωση της τελετής λήξης. Εφτά ζωές, εφτά μικροί μαθητές είχαν χαθεί σε τροχαίο στον Μαλιακό, καθώς κατευθύνονταν στην Αθήνα για να παρακολουθήσουν τους Παραολυμπιακούς Αγώνες…

Το πένθος ήταν όντως μεγάλο. Όμως, στον λαϊκό μας πολιτισμό το πένθος ουσιαστικά αποκρύπτεται από τον φιλοξενούμενο, και οπωσδήποτε δεν αναιρεί την υποχρέωση της φιλοξενίας .

Εδώ οι φιλοξενούμενοί μας, αθλητές των Παραολυμπιακών, άτομα με αναπηρία, σε μία από τις ελάχιστες στιγμές αναγνώρισης, με την πρόσκαιρη αίσθηση της εξομοίωσης και της ενσωμάτωσης, σε μια κορυφαία στιγμή όχι μόνο της αθλητικής σταδιοδρομίας τους αλλά πιθανότατα της ζωής τους ολόκληρης, στερήθηκαν τη γιορτή. Ήμουν παρών στη μιζερεμένη τελετή. Σκεφτόμουν την τελετή λήξης των «κανονικών» Ολυμπιακών, τη λάμψη των αθλητών, νικητών και χαμένων, καθώς έμπαιναν πανηγυρίζοντας σαν μικρά παιδιά στο στάδιο, κι έβλεπα τώρα πώς έκλεψαν από τους άλλους τη χαρά. Και ελεεινή λεπτομέρεια: στην ακυρωμένη ουσιαστικά τελετή, όταν μπήκε τελευταία η ελληνική αποστολή, η διαδικασία, από κάκιστο προφανώς σχεδιασμό, είχε ήδη προχωρήσει: οι Έλληνες αθλητές μπήκαν απαρατήρητοι και έμειναν στο βάθος, στα σκοτεινά: ούτε μισό χειροκρότημα δεν εισέπραξαν.

Ένιωσα σχεδόν ντροπή. Μα ούτως ή άλλως ένιωθα μόνος. Καμία ένσταση δεν είχα δει να διατυπώνεται πουθενά για τη συρρίκνωση της τελετής-ούτε και ξαναασχολήθηκε κανένας.

Τώρα περίσσεψε η χλεύη, η απαξίωση και η οργή για τα παιδιά του Δεκέμβρη που απαίτησαν τον ελάχιστο σεβασμό στον δικό τους νεκρό, την ελάχιστη συμμετοχή στο δικό τους, επίσης μεγάλο πένθος· αν μη τι άλλο, την αναγνώριση επιτέλους του δικαιώματός τους να πενθήσουν, όταν η επίσημη πολιτεία επιδείκνυε προκλητικά την-ηθική και πολιτική- αναλγησία της, όταν δηλαδή δεν υπήρξε όχι παραίτηση ή αποπομπή, αλλά ούτε επίπληξη, έστω, προς τον γλεντοκόπο αρμόδιο υπουργό ή τον υπεύθυνο αρχηγό της Αστυνομίας.

Ειρωνεία κυρίως ήταν και πάλι η αντίδραση στο κάψιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου στο Σύνταγμα, ακόμα περισσότερο στις απόπειρες να ξανακαεί το εν μιά νυκτί ξαναστημένο δέντρο. «Παρανοϊκά φασιστοειδή» ήταν ένας από τους αμετροεπείς-και προβοκατόρικους- χαρακτηρισμούς που αποδόθηκαν στους επίδοξους πυρπολητές του νέου δέντρου.

Δεν έχει και τόση σημασία να σταθούμε τώρα και στα «συμφραζόμενα» της υπόθεσης, λόγου χάρη στην ιδεολογική ταυτότητα του δημάρχου, που δεν μπορεί να μην έπαιξε κάποιο ρόλο στην όξυνση των πνευμάτων, την ταυτότητα ενός υπερδεξιού δημάρχου με προοδευτικό μακιγιάζ που του το εξασφάλιζε η παντελώς ανεξήγητη έως σκανδαλώδης στήριξη από προσωπικότητες του αριστερού χώρου, του αποτυχημένου πρώτα υπουργού που εκλέχτηκε παραταύτα δήμαρχος χάρη ακριβώς στην πολιτική αλαλία του, που την πρόβαλε μάλιστα σαν αρετή ο ίδιος, του δημάρχου που μοναδικό και μέγιστο επίτευγμά του μοιάζει να είναι ότι θα μας κάνει εντέλει νοσταλγούς του Αβραμόπουλου.

Δεν έχει, λέω, και τόση σημασία αν το δέντρο είναι του άλφα ή βήτα δημάρχου, ούτε οι σπασμωδικοί, άκομψοι χειρισμοί, έτσι που ο συγκεκριμένος τώρα δήμαρχος έσπευσε λαϊκιστής την πρώτη μέρα των ταραχών να δηλώσει πως «αναστέλλονται οι προγραμματισμένες χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις μέχρι νεωτέρας», αμέσως όμως εξέδωσε τη «νεωτέρα», δηλώνοντας με γινάτι μικρού παιδιού πως οι γιορτές θα γίνουν, πως δεν θα βάλει αυτός «βούτυρο στο ψωμί τους»-των ταραχοποιών εννοούσε. Ας μείνουμε στην ουσία. Που είναι η-προκλητική- άρνηση και απαξίωση του πένθους των άλλων.

Στη σειρά των τελευταίων και δίχως έργο δημάρχων μάς έμελλε να δούμε δήμαρχο που μοναδικό επίτευγμά του μοιάζει να είναι ότι θα μας κάνει εντέλει νοσταλγούς του Αβραμόπουλου