Μαστιγώνει τα ελαττώματά του

Οι άνθρωποι που συναντά ο Φριτς παρελαύνουν μέσα στα θραύσματα της αφήγησής του. Υφαίνουν με ξέφτια από εικόνες και σκόρπια λόγια τη μνήμη και την ταυτότητα του αφηγητή. Ο Τσέχος Σέρτζιο, η μαντάμ Ζαμαί, η τυφλή προγιαγιά, ο παππούς με τις τρεις κουτσές συζύγους και την παράξενη συνήθεια να παίρνει και να διαβάζει στον απόπατο φωναχτά τη Βίβλο, η Νάντια με το ατροφικό χέρι, οι τρόφιμοι του νοσοκομείου, ο πατέρας που υπήρξε δάσκαλος ιστορίας και τα θρυλικά μεθύσια του, ο θείος Γεώργιος, ο σφαγέας ζώων, ο Ίγκορ, ο Σάφα και τόσοι άλλοι.

Η ομοφυλοφυλία του αφηγητή και τα «βρώμικα μάτια του» καθορίζουν τη σχέση του με τους άλλους. Ο Φριτς δεν καμουφλάρει τα ελαττώματα και τις αδυναμίες του. Τα μαστιγώνει, τα λοιδορεί, τα διαπομπεύει. Ο Μπόρτνικοφ είναι ένας αναιδής συγγραφέας. Ίσως γι΄ αυτό τον παρομοίασαν με τον Ζενέ και τον Σελίν. Η μετάφραση του κειμένου αποδίδει την αλουστράριστη, αιρετική γλώσσα του έργου. Η σύντομη εισαγωγή του μεταφραστή προσφέρει ένα κλειδί για την ανάγνωση του κειμένου. Το παραλήρημα του αφηγητή υποδηλώνει τις σπασμωδικές κινήσεις του Φριτς να απελευθερωθεί από τους άλλους, αλλά και από τον εαυτό του.

Σε αρκετά σημεία η υψηλή θερμοκρασία της αφήγησης κουράζει, φαίνεται μονόχορδη και δημιουργεί την εντύπωση μανιέρας. Η έμμονη αποσπασματικότητα του λόγου δεν επιτρέπει στον αναγνώστη να εγκαταλειφθεί στην αφηγηματική ροή. Το συγκεκριμένο βιβλίο αποδίδει τη δυστοπία της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης μέσα από έναν αγχωτικό, θραυσματικό, αναβράζοντα λόγο.