Φάγαμε …στο «Ρrunier»

Τόσο καιρό τώρα έχω βάλει στόχο να βρω τα εστιατόρια που προσφέρουν νοστιμιά και οικονομία. Καμιά φορά, όσον αφορά το δεύτερο, ίσως κάνω κάποιες υποχωρήσεις. Διότι, σε τελευταία ανάλυση, σχεδόν πάντα παίρνει κανείς ό,τι πληρώνει. Έτσι λοιπόν την περασμένη εβδομάδα, μαζί με μια παρέα φίλων- ο ένας μάλιστα γιόρταζε τα 50 του – είπαμε να πάμε σε ένα «καλό» εστιατόριο, λίγο ακριβούτσικο, αλλά όχι με… τρελές τιμές: στο «Ρrunier».

Είχα να πάω χρόνια σε αυτό τον χαριτωμένο χώρο στον οποίο σερβίρονται παραδοσιακά γαλλικά πιάτα. Ιδιοκτήτες του «Ρrunier», μητέρα και γιος. Ο γιος μαγειρεύει και η μητέρα είναι υπεύθυνη για τη λειτουργία του μαγαζιού και την υποδοχή, συμβάλλοντας στο να αποπνέει ο χώρος μια ζεστασιά και φροντίδα που είναι δύσκολο να βρει πια στις ημέρες μας κάποιος σε οποιοδήποτε εστιατόριο. Το σέρβις ήταν πολύ καλό.

Το ίδιο και το φαγητό. Βλέποντας ένα μενού στο οποίο τα σαλιγκάρια α λα μπουργκινιόν και τα βατραχοπόδαρα σερβίρονται ακόμα, νοστάλγησα ένα πρόσφατο ταξίδι που έκανα στο Παρίσι με την κόρη μου πριν από δύο χρόνια, η οποία μάλιστα τόλμησε και τα σαλιγκάρια αλλά και τα πλούσια σοταρισμένα βατραχοπόδαρα. Δεν τα δοκιμάσαμε στο «Ρrunier» την περασμένη εβδομάδα, αλλά παραγγείλαμε και απολαύσαμε πολλά άλλα.

Ένα από αυτά ήταν η καυτή κλασική γαλλική κρεμμυδόσουπα, με τη βαθιά γήινη γεύση της και την ακαταμάχητη λειωμένη γραβιέρα. Με έκανε να σκεφτώ τις χαρές των κρεμμυδιών τόσο πολύ, που με ενέπνευσε και για τη συνταγή στο σημερινό μου άρθρο. Η σούπα ήταν λίγο πιο αλατισμένη απ΄ όσο έπρεπε, αλλά πεντανόστιμη. Το ταρτάρ σολομού ήταν επίσης πολύ καλά εκτελεσμένο. Ήρθε με μια πικάντικη ρεμουλάντ και μικρά κομματάκια φρυγανισμένο ψωμί. Μια πράσινη σαλάτα ήταν σε αρκετά μεγάλη ποσότητα και με το σωστό ντρέσινγκ, με ποικιλία από φρέσκα εποχικά σαλατικά και ισορροπημένη σος.

Κάποιος από την παρέα έφαγε πεσκανδρίτσα, που ήταν απλά αλλά ωραία ψημένη (ίσως λίγο παραψημένη;) και σερβιρισμένη με έναν εξ ίσου απλό αλλά πολύ σωστό συνδυασμό από ποσαρισμένα καρότα, μπρόκολο, κολοκύθια και κουνουπίδι. Δοκιμάσαμε ένα φιλέτο, που ήταν τρυφερό και σερβιρισμένο με κλασική μπεαρνέζ, και ένα κοτόπουλο τεριγιάκι, πιάτο που εξέφραζε τη σύγχρονη γεύση του μενού. Ήταν καλό. Αλλά το φινάλε ήταν το πιάτο μου: steak tartare, που συνήθως δεν τολμάω να παραγγείλω, γιατί το ωμό κρέας είναι- θα έλεγα- αμφισβητήσιμο πλέον. Ήταν νοστιμότατο και αρκετά πικάντικο, ενώ σε κάθε πιρουνιά ένα μείγμα από έντονα μπαχαρικά πρόσφερε γευστική απόλαυση. Ήρθε και το επιδόρπιο: ζαχαρωμένα κυδώνια με παγωτό- ένας συνδυασμός από σοταρισμένα κυδώνια και κυδώνια γλυκό κουταλιού, πάνω σε παγωτό βανίλια και μια κλασική, καλοφτιαγμένη πανακότα με σος σοκολάτα. Εξαιρετικό.

Ήταν ωραία να βρίσκομαι σε ένα περιβάλλον τόσο πολιτισμένο και χαμηλών τόνων, όπου το σέρβις είναι περιποιητικό, το φαγητό κλασικό και σταθερό, και οι τιμές όχι υπερβολικά ακριβές- περίπου 60 ευρώ το άτομο (ήπιαμε βέβαια 3 μπουκάλια κρασί). Αν όμως σκεφτούμε πόσα εστιατόρια σερβίρουν προμαγειρευμένα φαγητά για 40-45 ευρώ το άτομο, το «Ρrunier», με όλη τη φινέτσα του, μοιάζει σχεδόν με ευκαιρία.

«Ρrunier»: Υψηλάντου 63, Κολωνάκι, τηλ. 210-7227.379

ΙΝFΟ

Τιμές:

45-60 ευρώ το άτομο

Κουζίνα:

παραδοσιακό γαλλικό φαγητό

Σέρβις:

περιποιητικό

Ατμόσφαιρα:

πολιτισμένη, φιλική και άνετη

Κάβα:

πολύ καλή ποικιλία κρασιών