Κρεμάω τα παπούτσια μου

«Αυτή είναι η τελευταία φορά που θα σκοράρεις.

Σεπτέμβριος 1964. Δεκαοχτώ μήνες από το τελευταίο σου γκολ. Η Σάντερλαντ είναι τώρα στην πρώτη κατηγορία, εντός έδρας με τη Λιντς.

Περνάς την μπάλα ανάμεσα στα πόδια του Τζάκι Τσάρλτον και σκοράρεις. Το μοναδικό γκολ της καριέρας σου στην πρώτη κατηγορία. Το τελευταίο γκολ που θα βάλεις. Η σβελτάδα σου χάθηκε. Δεν μπορείς να στρίψεις. Τελείωσε. Η αυλαία έπεσε. Είσαι είκοσι εννιά χρονών κι έχεις σκοράρει 251 γκολ σε 274 παιχνίδια πρωταθλήματος για λογαριασμό της Μίντλεσμπορο και της Σάντερλαντ. Ένα ρεκόρ. Ένα σκατορεκόρ στη δεύτερη κατηγορία. Δυο κύπελλα Αγγλίας. Στη γαμημένη δεύτερη κατηγορία. Όμως τελείωσε. Τελείωσε και το ξέρεις.

Τέρμα τα πρωταθλήματα.

Τέρμα τα κύπελλα. Κανένα ευρωπαϊκό. (…)

Έχεις μια σύζυγο. Δύο γιους. Καμιά δουλειά. Τίποτα για να πιαστείς. Αυτό ήταν το δώρο σου για τα Χριστούγεννα το 1962. Τέλειωσες, ξοφλημένος και ξεβρασμένος πριν την ώρα σου. Όμως ποτέ δεν θ΄ ανοίξεις μια παμπ. Ποτέ δεν θα σου ανήκει ένα περίπτερο. Το αντίθετο, θα κοιτάξεις να πάρεις την εκδίκησή σου. Γι΄ αυτό θα ζεις. Να εκδικηθείς για τη ζωή που σου στέρησαν. Η εκδίκηση θα γίνει σκοπός της ζωής σου» (απόσπασμα από τη σελ. 30)