«Ζήλεια» α λα ιταλικά

Το πιο «νόστιμο» αρθράκι το βρήκα στην ιταλική «La Stampa». Είχε τίτλο «Ιδωμένο από την περιφέρεια»: «Προφανώς, τι θλιβερό καραβάνι γέρων προέδρων, σακατεμένων ή σε αναπηρικό καροτσάκι: ο πιο έξυπνος φαινόταν ο Μπους, τι άλλο να πεις. Προφανώς, τι λογοδιάρροια αυτός ο κήρυκας που ζήτησε από τον Θεό να προστατεύει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής…

Προφανώς, τι πλήξη εκείνος ο ύμνος που τραγούδησε η Αρίθα Φράνκλιν, με αυτό το καπέλο σε σχήμα Χ που δεν θα το έβαζε ούτε η βασίλισσα Ελίζαμπεθ. Προφανώς, τι περιττή πολυτέλεια αυτά τα είκοσι δύο αυτοκίνητα της προεδρικής πομπής: καλύτερα ο Ομπάμα να είχε φθάσει μόνος του, οδηγώντας ένα αμάξι του δήμου. Προφανώς, τι βάσανο εκείνο το φόρεμα της First Lady: ο στυλίστας πρέπει να το είχε ξετρυπώσει από τις κουρτίνες της θείας του. Προφανώς, τι φθορά εκείνο το έθιμο να ορκιστείς μπροστά στον δικαστή και εάν σκοντάψεις στα μισά του όρκου εκείνος να μη σε συλλαμβάνει καν. Προφανώς, τι μεγάλα ψεύτικα λόγια όλα αυτά: αρετή, ελπίδα, ευθύνη, ακόμα και το πέρασμα του George Washington στο παγωμένο Delaware. Και ούτε ένα ανέκδοτο, μια αναφορά στο ποδόσφαιρο, μια νύξη μίσους, για να την έχεις πάντα έτοιμη, να την ξεφορτώσεις πάνω στην πλάτη του εχθρού, για να νιώσεις καλά με τη συνείδησή σου. Προφανώς, τι ενέργεια σε αυτό τον άνθρωπο, σε αυτούς τους ανθρώπους που ακόμα πιστεύουν, παρόλα αυτά, στη χώρα τους, στο μέλλον, στη δυνατότητα ανανέωσης και αλλαγής. Προφανώς, τι ζήλεια…».