«Θα τον βλέπουν, ακόμη και σε έναν άλλο κόσμο»

Οδυσσέας Ελύτης: «Θα τον βλέπουν, ακόμη και σε έναν άλλο κόσμο, εκεί όπου το πάθος έξω από τον χρόνο εξακολουθεί να πραγματοποιείται επ΄ άπειρον, καθισμένο μπροστά σε ένα τασάκι φορτωμένο αποτσίγαρα, να παρατά ξαφνικά το μεγάλο φλιτζάνι με το διπλό καφέ του και να πετάγεται όρθιος, κάτω από τους σαρανταπέντε προβολείς της σκηνής του, για να διορθώσει σε έναν ασήμαντο ηθοποιό μιαν ασήμαντη χειρονομία, με την ιερή αγανάκτηση εκείνου που ξέρει ότι κι αυτό το ελάχιστο ακόμη, είναι ικανό να ανατρέψει την ιδανική τάξη και τη συγκλονιστική ομορφιά του οράματός του».

Νίκος Γκάτσος: «Καθώς περνάν τα χρόνια κι οι εποχές μας ξεγελάνε κάθε φορά με τα άνθη και τα χιόνια της απιστίας τους, η παράξενη μορφή του Καρόλου Κουν, περιφρονώντας την τέφρα του καιρού, αποκτά ολοένα και περισσότερο την έκταση και τη σημασία ενός συμβόλου. Ο άνθρωπος αυτός, ο παντοτινά ξένος ανάμεσά μας, που με τη βαθειά του εκλεκτική συγγένεια κατόρθωσε να συλλάβει την εσωτερική αγωνία του σύγχρονου κόσμου πριν αυτή γίνει καθολική συνείδηση και που δεν δίστασε, σε ανύποπτους ακόμα καιρούς, να κλονίσει τις πατροπαράδοτες πεποιθήσεις μας για την αξία του μέτρου και του ρυθμού, δικαιώνεται σήμερα σαν πρωτοπόρος και ανανεωτής του ελληνικού θεάτρου».

Μάριος Πλωρίτης: «Ο Κουν δόθηκε στο Θέατρο, και του έδωσε “εκ του υστερήματος και εκ του περισσεύματός του” τα πάντα, θεωρώντας τη Σκηνή σαν το πιο πρόσφορο καλλιτεχνικό μέσο για να εκφράσει τα πάθη και τα οράματά του, για να κοινωνήσει με άλλους “παθιασμένους” σαν κι αυτόν και να επικοινωνήσει με το κοινό μεταλαβαίνοντάς του το κρασί και το αίμα του. Αλλά λέγοντας “έκφραση των παθών και των οραμάτων του”, ο Κουν δεν εννοούσε ποτέ παραποίηση των έργων και αυθαίρετη προσαρμογή τους στα δικά του “μέτρα”, ιδέες και ρυθμούς».

Δημήτρης Ν.Μαρωνίτης: «Νομίζω ότι ο Κουν και στις παραστάσεις του αρχαίου δράματος, όπως και στις άλλες του διδασκαλίες, είναι προπάντων ανθρωπιστής, μ΄ όλο το επίμαχο φορτίο που έχει η λέξη στις μέρες μας. Προσέφυγε, πιστεύω, στο αρχαίο δράμα γιατί στο χώρο αυτόν ο ανθρωπισμός του ανθρώπου δοκιμάστηκε πολύ, και απόδειξε και πόσο εύθραυστος είναι και πόσο ανθεκτικός».