«Κάνουμε ένα μάταιο αγώνα δρόμου»

* «Το “Θέατρο Τέχνης΄ ιδρύθηκε το 1942 στην αρχή της γερμανικής Κατοχής. Η εποχή της Κατοχής ήταν μια συναισθηματικά πλούσια εποχή. Έπαιρνες και έδινες πολλά. Πεινούσαμε αγρίως, ήμασταν σε κατάσταση τρομακτική. Αλλά υπήρχε πίστη, που σήμερα δεν την βρίσκεις εύκολα».

* «Το όλο θέατρο, και το λέω με πόνο, χωρίς να επιρρίψω σε κανέναν μομφή, στηρίζεται σε βάσεις σαθρές. Όπως είναι, ενδιαφέρεται απλώς να τέρψει και να δημιουργήσει αυτό που λέγεται κοινά “εμπορικές επιτυχίες”. Κι η προσπάθεια αυτή συντελείται μέσα σε μια πνιγερή, παρασκηνιακή ατμόσφαιρα ενώ ο αγώνας της επικράτησης ανάμεσα σε ηθοποιούς κι επιχειρηματίες, που βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση, εξακολουθεί. Ένας ηθοποιός που έχει εμπορικότητα βγαίνει στο σφυρί, ανήκει σε αυτόν που θα προσφέρει τα περισσότερα χρήματα και ρεπερτόριο με περισσότερους ρόλους. Καταντήσαμε να κάνουμε ένα μάταιο αγώνα δρόμου για ποιον θα αναγραφεί ότι πήρε μια δραχμή περισσότερη στο συμβόλαιό του».

* «Και το κακόμοιρο το κοινό; Το κολακεύουμε με τα έργα που γράφουμε, το κολακεύουμε με το παίξιμό μας, του κολακεύουμε τα φτηνότερά του γούστα και το αποκοιμίζουμε. Δεν αυταπατώμαι διόλου με καμιά ρομαντική ουτοπία πιστεύοντας, όπως μερικοί, ότι το πλατύ κοινό έχει ένα σωστό κριτήριο και διψά για κάτι καλύτερο.

Όχι!! Το πλατύ κοινό είναι ναρκωμένο, εμείς το ναρκώσαμε».

* «Έχω τη γνώμη πως αν ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής ή ο Ευριπίδης ερμήνευαν σήμερα ένα από τα έργα τους, θα υπολόγιζαν οπωσδήποτε το σύγχρονο θέατρο, τις σύγχρονες σκηνικές συνθήκες και την ψυχοσύνθεση του σύγχρονου θεατή σε ό,τι αφορά τη θεατρική σύμβαση και την αρτιότερη ερμηνεία του έργου τους χωρίς να σταθούν σε φόρμες λιγότερο εξυπηρετικές σήμερα ή και συχνά νεκρές».