«Τεκμηριώσαμε ότι είμαστε ανίκανοι να λειτουργήσουμε σωστά»

Η πλοκή του μυθιστορήματος εμπλουτίζεται αναπάντεχα από ισχυρή δόση σασπένς, αφ΄ ης στιγμής η Αγγέλα αποφασίζει να διεκδικήσει τη θέση της τακτικής καθηγήτριας. Είναι η ώρα που όση χαρακτηρολογική ψιλοβελονιά έχει προηγηθεί θα κληθεί να αποδώσει τους γόνιμους καρπούς της. Ο αναγνώστης, πελαγωμένος από τις μαεστρικά αντικρουόμενες πληροφορίες για τις ιδιοσυγκρασίες των ηρωίδων (αλλιώς αποτιμάει η Αγγέλα την Εύα και αλλιώς η Εύα την Αγγέλα), αδυνατεί να προβλέψει αν η «φιλία» των δύο ώριμων και πολλαπλά κουρασμένων γυναικών θα χρησιμεύσει ως πρόσχημα ή ως πυξίδα της τακτικής που θα ακολουθήσουν. Θα εμποδίσει η Εύα τη «φίλη» της ή θα τη διευκολύνει να ανέλθει στην πρώτη βαθμίδα;

Μην περιμένετε από εμένα να σας αποκαλύψω την απάντηση- και μην περιμένετε από τη Σταυρακοπούλου μια απλοϊκή ασπρόμαυρη απάντηση. Ο επίλογος της ιστορίας, τρυφερός και ειρωνικός, ανοιχτός σε ποικίλλες ερμηνείες, έρχεται να φωτίσει από μια λοξή γωνία την ευθεία (αυτό)κριτική της Αγγέλας δέκα σελίδες πρωτύτερα: «Πάντως, είναι τρομερό να βλέπεις τη διάλυση, η οποία μέρα με τη μέρα γιγαντώνεται. Κανονικά, εμείς δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι με τη συμπεριφορά τη δική μας τελικά, στην πράξη, ενισχύουμε την άποψη ότι το πανεπιστήμιο είναι ένα χάλι και ότι πρέπει να περάσουμε στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό που έχουμε καταφέρει είναι να αποδεικνύουμε και να τεκμηριώνουμε εμπράκτως ότι είμαστε ανίκανοι να λειτουργήσουμε σωστά και άρα καιρός να μπουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια για να συνέλθουμε».