ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ, ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΦΙΟΖΩΝ

Η Σταυρακοπούλου αποδίδει με ζωηρά χρώματα τις αγεφύρωτες ιδιοσυγκρασιακές τους διαφορές, όπως και το βεβαρημένο (αλλά για διαφορετικούς λόγους) οδοιπορικό τους στο πανεπιστήμιο. Η Αγγέλα- σύμφωνα με τα δικά της λεγόμενα πάντα- προβάλλει ως πιο sui generis τύπος, ασχημούλα αλλά αποκατεστημένη με τον άγευστο και άοσμο Ηλία, αντικομφορμίστρια, αλέγρα κι επιθετική, αγαπητή στους φοιτητές (στους οποίους όμως δεν επιτρέπει πολλά πάρε-δώσε), θεωρεί τον εαυτό της δοκιμιογράφο κατά προτεραιότητα και αναγνωρίζει την επιστημονική της ανεπάρκεια: «Ένα πράγμα μου αρέσει στη φιλολογία. Το αστυνομικό μέρος. Μετά, όταν πρέπει όλα όσα ανακάλυψα να τα συνθέσω και να τα γράψω, βαριέμαι». Η Αγγέλα φοβάται ότι οι συνάδελφοί της αργά ή γρήγορα θα την εκδικηθούν- επειδή δεν μνημόνευσε τη συνδρομή τους σε ένα βιβλίο της, μα κυρίως επειδή είναι «ένας κόσμος μαφιόζων» πιστεύουν ότι εκείνη «θα τους αντισταθεί» και θα πρέπει με κάποιον τρόπο «να τη βάλουν στη θέση της». Στον αντίποδα της Αγγέλας, η Εύα δείχνει λιγότερο ισορροπημένη στην ιδιωτική της ζωή- πρώην ωραία με πέραση, μονήρης τώρα, νευροπαθής, φλερτάρει (σοβαρά άραγε;) με την αυτοκτονία- αλλά ταυτόχρονα με καταξιωμένο το status της στο πανεπιστήμιο και με αθόρυβη, αλλά καίρια συμμετοχή στις ακαδημαϊκές λοβιτούρες.