Στρατευμένη τέχνη με άξονα τον ανθρώπινο πόνο

Ο ανθρώπινος πόνος, η μητρότητα, ο αδύναμος άνθρωπος-θύμα των πολέμων, ο έρωτας και ο θάνατος ενέπνευσαν το ζωγραφικό έργο της Άννας Κινδύνη (1914-2003) που παρουσιάζεται σε αναδρομική έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη μέσα από εκατό πίνακες- κυρίως σχέδια με κάρβουνο και μολύβι, λάδια και χαρακτικά, από τη δωρεά του έργου της στο Μουσείο Μπενάκη, καθώς και σε μουσεία και συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού. Η Άννα Κινδύνη γεννήθηκε στη Φώκαια της Μικράς Ασίας, μεγάλωσε στη Μυτιλήνη και γνώρισε από πρώτο χέρι τα βάσανα της προσφυγιάς. Στην Αθήνα από το 1930 εργάστηκε ως σχεδιάστρια στην Εθνική Τράπεζα, παντρεύτηκε τον αρχιτέκτονα Μανόλη Κινδύνη και στην Κατοχή μπήκε στην Αντίσταση στον τομέα της Εθνικής Αλληλεγγύης και στη Στατιστική Υπηρεσία του Δήμου Αθηναίων. Δουλειά της ήταν η καταμέτρηση των νεκρών από τον χειμώνα της πείνας στους δρόμους της πρωτεύουσας.

Αυτή η εμπειρία υπήρξε καθοριστική για το έργο της: οι μορφές των σκελετωμένων, πρόωρα γερασμένων παιδιών πρησμένα από την πείνα και τα μεγάλα μάτια, αλλά και οι μανάδες που προσπαθούσαν να τα κρατήσουν στη ζωή με το αίμα τους. Μετά την απελευθέρωση έφυγε μέσω Ιταλίας για τη Γαλλία μαζί με τον άντρα της, υπότροφο της γαλλικής κυβέρνησης, με το ιστορικό πλοίο «Ματαρόα», με το οποίο διασώθηκαν πολλοί καλλιτέχνες από τους διωγμούς. Εγγράφηκε στο εργαστήριο χαρακτικής της Σχολής Καλών Τεχνών του Παρισιού και άρχισε να δουλεύει για μία εικοσαετία σχεδόν αποκλειστικά με κάρβουνο. Άργησε να κάνει ατομική έκθεση (Παρίσι, 1960) και της απονεμήθηκε το Βραβείο Εugene Carriere. Κατόπιν άρχισε να αναπτύσσει μια δική της τεχνική χάραξης σε πλαστική ύλη και με νέο θέμα, τους Έρωτες: μορφές ακρωτηριασμένες, αιμάσσουσες, που όμως διατύπωναν τη θέληση για ζωή. Στην Ελλάδα τιμήθηκε με μεγάλη αναδρομική έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη το 1984.

ΙΝFΟ

«Άννα Κινδύνη 1914-2003» στο Μουσείο Μπενάκη, κτίριο Οδού Πειραιώς (Πειραιώς και Ανδρονίκου 138, τηλ.:
210-3453.111)
έως 22 Φεβρουαρίου.