Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε

Ο ρολογάς και ο Ομπάμα
Του Γκαζμέντ Καπλάνι gazikap@gmail. com

Μερικές ημέρες μετά την εκλογή του Ομπάμα, κάποιοι δημοσιογράφοι πήγαν και βρήκαν έναν παλαιό συμμαθητή του ο οποίος φτιάχνει ρολόγια. «Η μοίρα του ήταν να γίνει πρόεδρος, η δική μου να γίνω ρολογάς. Και οι δύο τα καταφέραμε μια χαρά σε αυτό που θέλαμε να κάνουμε», είπε ο συμμαθητής και δεν πρόσθεσε τίποτα άλλο. Φιλοσοφία απλή και λιτή. Δεν υπάρχουν ευτυχίες και επιτυχίες Α΄ και Β΄ κατηγορίας, τουλάχιστον γι΄ αυτόν τον ρολογά. Υπάρχει η φιλοσοφία της ατομικής πραγμάτωσης. Σε έναν κόσμο στον οποίο σε βομβαρδίζουν με την ιδέα πως μόνο τα επαγγέλματα που προσφέρουν φήμη και πλούτη σε κάνουν ευτυχισμένο, ο ρολογάς λέει ότι σημασία έχει να νιώσεις πως τα κατάφερες σε αυτό που ήθελες να κάνεις. Δεν είναι πάντα εύκολο να ξέρεις τι θέλεις να κάνεις. Είναι ανθρώπινο, επιπλέον, να νιώσεις φθόνο για το γεγονός ότι εκείνος που καθόταν κάποτε στο διπλανό θρανίο έφτασε τώρα στην κορυφή του κόσμου. Αλλά η ουσία της ύπαρξης είναι να ζήσεις συμφιλιωμένος με τον εαυτό σου. Όποιος δεν νιώθει συμφιλιωμένος με τον εαυτό του και με αυτό που κάνει, θα αναλωθεί στη μνησικακία και τον φθόνο. Το ξέρω ότι οι γενικεύσεις είναι καταχρηστικές. Αν υπάρχει όμως κάτι που σε εντυπωσιάζει στην Αμερική, είναι αυτή η έλλειψη μνησικακίας και φθόνου στις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους (ειδικά όταν έρχεσαι από τα Βαλκάνια, όπου η μνησικακία και ο φθόνος αποτελούν κοινωνική «κινητήρια δύναμη», εντυπωσιάζεσαι ακόμα περισσότερο). Η αμερικανική κοινωνία έχει πολλές σκοτεινές πτυχές και εφιαλτικές αντιφάσεις. Καταφέρνει όμως να κρατά πάντα ζωντανή αυτή τη δίψα και το όνειρο της ατομικής πραγμάτωσης. Και εκεί, ίσως, έγκειται η δύναμή της: το ότι είναι μια χώρα όπου νιώθεις πως το ταλέντο σου, οποιοδήποτε και αν είναι αυτό, δεν θα αγνοηθεί και ποδοπατηθεί από όσους είναι στο «σωστό κόμμα», έχουν το «σωστό όνομα», τη «σωστή θρησκεία», το «σωστό μέσον» ή «μπάρμπα στην Κορώνη». Την ημέρα των εκλογών στην Αμερική, στη Γέφυρα του Williamsburg στη Νέα Υόρκη, συνάντησα κάποια πιτσιρίκια από το Βronx. Ήταν όλοι τους Latinos, δηλαδή από την πιο στιγματισμένη από τον ρατσισμό ομάδα- σήμερα στην Αμερική. Οι γονείς τους είχαν έρθει παράνομα από τη Λατινική Αμερική. Εκείνοι ήταν Αμερικανοί πολίτες γιατί είχαν γεννηθεί σε αμερικανικό έδαφος. Ανάμεσα σε άλλα, τους ρώτησα για τα όνειρά τους όταν μεγαλώσουν. Κάποιοι είπαν ότι ήθελαν να γίνουν ποδοσφαιριστές, κάποιοι άλλοι γιατροί. Ο Σαντιάγο, ένα παιδί δεκατριών χρόνων, είπε ότι ήθελε να γίνει ο Μεξικανός Ομπάμα. «Θέλω να γίνω ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος μεξικανικής καταγωγής», είπε επί λέξει. «Το εννοείς αυτό που λες;», τον ρώτησα. «Ναι, το εννοώ» μου απάντησε με σοβαρό ύφος. Ο Σαντιάγο πιθανόν να γίνει ρολογάς ή κάτι άλλο- πολύ «κατώτερος» από πρόεδρο. Αλλά το ότι εκείνος, ένα παιδί παράνομων μεταναστών, ζει σε μια χώρα όπου πιστεύει, μέσα στην παιδική του αφέλεια, πως μπορεί να γίνει πρόεδρος, είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Έχω ταξιδέψει σχετικά πολύ στην Ευρώπη. Από την Ελλάδα μέχρι τη Σουηδία είχα την τύχη να γνωρίσω και να μιλήσω με πολλούς μετανάστες και γόνους μεταναστών. Ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δεν τόλμησαν να πουν κάτι που να πλησιάζει το όνειρο του Σαντιάγο. Όσο για τον ρολογά και τον πρόεδρο, φυσικά μόνο ο δεύτερος θα καταλήξει στα βιβλία της Ιστορίας. Αλλά, όταν έχεις την εντύπωση πως δεν είσαι ένα αποτυχημένο ον, πως έχεις δώσει νόημα στη ζωή σου, τι σημασία έχει εάν θα μπει ή όχι το όνομά σου στα βιβλία της Ιστορίας…

LΙΝΚ:

● www.gkapllani.com