ΜΑΤΙΕΣ Ο χαλασμός

Μακάρι, την ώρα που θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, να έχει πάρει τέλος η φοβερή δοκιμασία του Περικλή Παναγόπουλου και των μελών της οικογένειάς του: ο απαχθείς εφοπλιστής, να έχει γυρίσει στο σπίτι του, χωρίς η κατάσταση της υγείας του να είναι δύσκολη. Γιατί ο Παναγόπουλος, όσα λεφτά και να έχει, είναι ένας άνθρωπος σαν όλους μας. Και η ζωή ενός ανθρώπου είναι μοναδική.

Θα ήθελα όμως κι εγώ να γράψω για την υπόθεση της απαγωγής, με το ίδιο ακριβώς πνεύμα που την αντιμετώπισε η Πόπη Διαμαντάκου. Που τόνισε σε τηλεκριτική της στα «ΝΕΑ» της 14ης του μηνός: «Τα κινηματογραφικά χαρακτηριστικά μιας απαγωγής την καθιστούν αυτομάτως υψίστης τηλεοπτικής σημασίας χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και εθνικής. Ποιο είναι, αλήθεια, το στοιχείο εκείνο που καθιστά την απαγωγή ενός ιδιώτη, όσο πλούσιος και σημαντικός κι αν υπήρξε στις επιχειρήσεις, θέμα υψίστης εθνικής σημασίας; Γιατί ως τέτοιο ανέδειξαν την απαγωγή του ηλικιωμένου εφοπλιστή, τα έκτακτα δελτία ειδήσεων, που ενημέρωναν από το πρωί το φιλοθεάμον κοινό».

Πράγματι. Σ΄ αυτό τον τόπο, προ πολλού έχουμε χάσει το μέτρο. Και ιδίως στην τηλεόραση. Που το τόσο το κάνει τόοοσο. Είτε για τον καιρό πρόκειται είτε για την ακρίβεια είτε για κάποιο έγκλημα είτε για τη ληστεία μιας χρηματαποστολής. Τα πάντα στη «διαπασών». Με το ανάλογο βαρυσήμαντο ύφος του εκφωνητή. Που με μια φωνή σκληρή, καταγγελτική, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αμφισβητήσεις.

Βεβαίως, η απαγωγή ενός ανθρώπου στην Ελλάδα, όπου δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοια πράγματα, είναι μια μεγάλη, σοβαρή είδηση. Που παίρνει άλλες διαστάσεις, ευρύτερες, αν ο απαχθείς είναι γνωστός επιχειρηματίας, με πολλούς συνεργάτες, εργαζομένους κ.λπ. Αλλά το σπουδαίο αυτό γεγονός δεν είναι δυνατόν να παίρνει τη θέση κορυφαίου θέματος στα πρωτοσέλιδα των πιο έγκυρων εφημερίδων και να «μπουμπουνίζεται» ως «πρώτη είδηση» σε συνεχή τηλεοπτικά δελτία επί σειρά ημερών!

Ρωτάω: αν είχε απαχθεί ο πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, ο Ελύτης ή ο Ρίτσος, αν ζούσαν, θα είχε σημειωθεί αυτός ο χαλασμός; Όχι, φυσικά. Γιατί στη σημερινή Ελλάδα, εκείνο που μετράει, το μόνο ίσως, είναι το χρήμα. Αν είσαι εφοπλιστής και σου συμβαίνει κάτι, ολόκληρη η χώρα υποχρεώνεται να παρακολουθήσει «με κομμένη την ανάσα», κατά την τηλεοπτική έκφραση, το πρόβλημά σου. Αν είσαι, όμως, επιστήμονας, διανοούμενος, καλλιτέχνης, το ίδιο πρόβλημα ελαχιστοποιείται, από άποψη προβολής. Μόνον αν η απαγωγή του Παναγόπουλου μπορούσε να έχει κάποια σχέση με την τρομοκρατία, λόγω των πρόσφατων γεγονότων, θα ήταν ευεξήγητος ο θόρυβος, θα είχαν δικαιολογία τα συνεχή και αγχώδηκαι με χιλιάδες λεπτομέρειες- τηλεοπτικά δελτία. Αλλά αποδείχθηκε από την αρχή, ότι οι απαγωγείς για λύτρα ενδιαφερόντουσαν και μόνο για λύτρα. Και ύστερα: τι ήταν αυτές οι αγωνιώδεις εκκλήσεις των καναλιών, για τη χορήγηση φαρμάκων στον εφοπλιστή που κινδύνευε να πεθάνει, αν δεν τα έπαιρνε; Είναι δυνατόν, οι αδίστακτοι κακοποιοί να άφηναν το θύμα τους χωρίς φάρμακα, να «χαθεί»; Τι θα είχαν πια στα χέρια τους σαν ατού για να εκβιάζουν και να ζητούν εκατομμύρια από τους δικούς του;