Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

«Κηρύχνουν τη λιτότητα…»

Κυρία Φοίβη, Πώς να ξεχάσεις το μεγάλο νταβαντούρι που γινόταν στο χωριό μου με το μάζεμα των αγελάδων για την ημερήσια βοσκή τους. Όποιος από το σπίτι ήταν διαθέσιμος το πρωί έπαιρνε την αγελάδα του να την πάει στον τόπο όπου τις περίμενε ο γελαδάρης. Και αφού μαζεύονταν όλες, τότε γινόταν το έλα να δεις. Τι σάλαγος, τι φωνές, τι μισοφαγωμένες βρισιές, χαλασμός Κυρίου να μπει το κοπάδι των γελαδιών. Δεν ξεχνιούνται εύκολα αυτά κ. Φοίβη μου.

Και ανοίγοντας την τηλεόραση είδα τον παρουσιαστή, ως άλλος Ιωάννης εκ Πάτμου να σπάζει τη σφραγίδα που έγραφε «ανασχηματισμός» και να μου παρουσιάζει ίδια και απαράλλαχτα αυτά που γράφω πιο πάνω. Σε έναν δρόμο της Αθήνας, δεν γνωρίζω το όνομά του γιατί όπως είπα είμαι από χωριό, ένα κοπάδι ανθρώπων έτρεχε με χαρές και γέλια, χειρονομίες και ανέκδοτα, αλλά και ξεχειλισμένο από ευχαρίστηση- ούτε μάννα εξ ουρανού να ήταν (μήπως ήταν;).

Ένας συρφετός Παιδικής Χαράς, μια εικόνα αποτυχημένης διαδήλωσης, ένα σμάρι που μόλις το απελευθέρωσαν ή σαν γύρισμα κάποιας ταινίας όπου συνόδευε τους πρωταγωνιστές και κομπάρσους πλήθος περίεργων, ρεπόρτερ και κάμεραμεν. Έτρεχαν ανέμελοι δίχως ίχνος αίσθησης του βάρους ευθυνών που πήγαιναν να επωμισθούν. Καμία συλλογή δεν τους απασχολούσε για το ύπατο αξίωμα που θα τους ανέθεταν και τι θα έκαναν για το συμφέρον του λαού. Έπλεαν σε πελάγη ευτυχίας χωρίς να θυμούνται το τσουνάμι που σάρωσε τους προκατόχους τους και τους έστειλε να ανάβουν τα καντήλια στο μοναστήρι του ηγούμενου Εφραίμ…

Βασίλης Λαρισαίος Δεν έχω να αντιτάξω, αγαπητέ Βασίλη, παρά μόνον μερικούς στίχους του Μπρεχτ από το «Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου», που μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη (που σήμερα συμπληρώνονται ενενήντα χρόνια από τη γέννησή του και γιορτάζονται το βράδυ με ένα αφιέρωμα στη ζωή και το έργο του στο θέατρο «Κάτια Δανδουλάκη»): «Αυτοί που βρίσκονται ψηλά/ Θεωρούνε ταπεινό να μιλάς για το φαΐ / Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει./ Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ΄ το τραπέζι/ Κηρύχνουν τη λιτότητα/ Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα/ Ζητάν θυσίες…».


Άφετε τα άχυρα να κυβερνήσουν

Αγαπητή Φοίβη, Έχω έναν γρίφο για εσένα:

Το καλοκαίρι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αναχωρεί στην Εσπερία και ορίζει στη θέση του αχυράνθρωπο. Αυτός κάνει πρόωρες εκλογές τον Νοέμβριο τις οποίες χάνει. Τις εκλογές κερδίζει ο Γεώργιος Παπανδρέου, αλλά δεν έχει αυτοδυναμία. Σχηματίζει όμως κυβέρνηση μειοψηφίας με στήριξη της Αριστεράς. Τον Φεβρουάριο ξαναγίνονται εκλογές και ο Γεώργιος Παπανδρέου θριαμβεύει με 53%.

Και ο γρίφος: ποιος ανέλαβε αχυράνθρωπος;

Α. Ο Σιούφας Β. Ο Πιπινέλης.

Γ. Ο Αλογοσκούφης Λάθος απάντηση είναι η Γ, γιατί θα οριστεί επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου Στάθης Ζ. Ερώτηση, αγαπητέ Στάθη: τώρα δηλαδή έχει στη θέση του κάτι παραπάνω από αχυράνθρωπο;


Ελευθερία και δειλία

Dearest Ρhoebe, Διάβασα ανταπόκριση από την Κωνσταντινούπολη (ή κατά κάποιους φωτισμένους Τούρκους: Κonstantiniye) και λυπήθηκα για τη δειλία των Ρωμιών. Απελάθηκαν οι Έλληνες υπήκοοι. Οι άλλοι – μέσα και μια δεύτερη εξαδέλφη μου – έφυγαν, μολονότι είχαν την τουρκική υπηκοότητα, από σκέτη δειλία. Γι΄ αυτό και οι Τούρκοι λένε: Κορκάκ γκιαούρ (φοβητσιάρης γκιαούρης). Όταν τη δεκαετία του ΄80 είχε έλθει ο Οζάλ είχε πει ότι είναι ευπρόσδεκτοι στην Τουρκία οι Ρωμιοί που έφυγαν και που έχουν τουρκικά διαβατήρια. Ας γυρίσουν. Έχουν πάει τόσοι και τόσοι Έλληνες και έχουν business στη γείτονα.

Στην ανταπόκριση διαβάζουμε ότι υπάρχουν και 200 Έλληνες εργαζόμενοι. Για να πάει Έλληνας στην Τουρκία δεν χρειάζεται βίζα, ενώ εμείς οι Καραγκιόζηδες θέλουμε να έχουν βίζα οι Τούρκοι επισκέπτες στη χώρα μας.

Με αυτήν την ευκαιρία και μια οφειλόμενη απάντηση στον επιστολογράφο της στήλης κ. Πάλμο Βασίλη από την Καλλιθέα. Είχα τοποθετηθεί (27-10-08) κατά των μαθητικών παρελάσεων.

Έγραψε ο κύριος αυτός ότι για να είμαι ελεύθερος χιλιάδες Έλληνες σκοτώθηκαν ή έμειναν ανάπηροι από την 28η Οκτωβρίου του 1940 μέχρι και το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Τι λέει ο άνθρωπος; Εδώ στα Δωδεκάνησα νοσταλγούν τους Ιταλούς, όπως τους νοσταλγούν οι Αιθίοπες, οι Λίβυοι και οι Αλβανοί. Για ποια ελευθερία μας τσαμπουνάει ο επιστολογράφος, honey; Για την ελευθερία μιας κοινοβουλευτικής δικτατορίας των πολιτικοοικονομικών ελίτ, των επαγγελματιών πολιτικών που ψωνίζουν στα Louis Vuitton και Ρrada δαπάναις Δημοσίου; Εγώ και εκατομμύρια άλλων κατοίκων αυτής της χώρας αισθανόμαστε ανελεύθεροι. Πιο ελεύθεροι ήσαν οι ραγιάδες με τους Τούρκους.

Ciao bella. Μilla baci. Νικ. Κασνακίδης, ανελεύθερος Όπως γράφει και η Εύα Ομηρόλη, αγαπητέ Νικ, «όταν ο χρόνος κάνει τα σημάδια πάνω στις αναμνήσεις αισθητά/ έχουμε την ελευθερία της μοναξιάς της επιβίωσης που μας αφήνει να τις πλάθουμε,/ αυτές τις ίδιες,/ απ΄ την αρχή και στο τέλος να τους δίνουμε ένα σχήμα ψεύτικο,/ προσαρμοσμένο όχι στις αλήθειες των στιγμών/ αλλά στις στιγμές για τις οποίες μετανιώσαμε εκ των υστέρων/ Που η αλήθεια τους μας αφήνει άναυδους για τη δειλία που δείξαμε…».