[ ΡΙΠΕΣ ] Ελπίδες

ΟΣΟΙ περιμένουν την ολοκληρωτική ανατροπή της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ με την ανάληψη της προεδρίας από τον Ομπάμα ασφαλώς θα απογοητευθούν.

ΓΙΑΤΙ βέβαια Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί συμφωνούν σε βασικές στρατηγικές επιλογές- οι οποίες άλλωστε υπαγορεύονται σε μεγάλο βαθμό από τα συμφέροντα της Αμερικής.

ΤΟΥΤΟ ωστόσο καθόλου δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια μεγάλων και ουσιαστικών αλλαγών οι οποίες μπορεί να συμβάλουν αποφασιστικά στην αποφόρτιση της έντασης στη διεθνή σκηνή. Η χθεσινή κατάθεση της κ. Χίλαρι Κλίντον στη Γερουσία άφησε ανοικτό ένα τέτοιο ενδεχόμενο με την εμμονή της στην ανάγκη του διαλόγου ακόμα και με χώρες όπως το Ιράν. Χρησιμοποίησε μάλιστα χαρακτηριστικά τον όρο «έξυπνη δύναμη» με τη διπλωματία, όπως είπε, να αποτελεί το βασικό όπλο της εξωτερικής πολιτικής.

ΠΡΟΦΑΝΩΣ εκφράζει την απογοήτευση πολλών Αμερικανών από την πολιτική Μπους που έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση μόνιμης κρίσης με τεράστιο κόστος και σε ανθρώπινες ζωές ακόμα και για τις ίδιες τις ΗΠΑ.

ΜΕΣΑ σε ένα τέτοιο πλαίσιο ο διάλογος από μόνος του μπορεί να λειτουργήσει κατευναστικά. Φυσικά όμως αυτό δεν αρκεί. Τα προβλήματα είναι πολύπλοκα και η αντιμετώπισή τους προϋποθέτει αποφασιστικές επιλογές.

ΟΣΟ για παράδειγμα το Ισραήλ γνωρίζει πως ό,τι και αν γίνει η αμερικανική κυβέρνηση θα υποστηρίξει ή πάντως δεν θα αποδοκιμάσει τις ενέργειές του τόσο λιγοστεύουν οι πιθανότητες να παραιτηθεί από τα εδάφη που κατέχει παράνομα.

ΚΙ όσο οι ΗΠΑ επιμένουν να υπαγορεύουν την πολιτική που θα ακολουθούν ακόμα και συμμαχικές τους χώρες τόσο θα απομακρύνεται η πιθανότητα δημιουργίας ενός νέου πλαισίου διεθνούς συνεργασίας.

ΣΕ τελευταία ανάλυση βέβαια αυτό θα βλάψει και τις ίδιες τις ΗΠΑ. Γιατί αν κάτι μάθαμε τη χρονιά που έφυγε είναι πως κανένα πρόβλημα δεν μπορεί πλέον να λυθεί από μια χώρα μόνη της- είτε μιλάμε για την ενέργεια και το περιβάλλον είτε για τα τοξικά ομόλογα!