ΜΑΤΙΕΣ Από σήμερα

Σήμερα ουσιαστικά αρχίζει ο καινούργιος χρόνος. Οι αργίες που προηγήθηκαν την περασμένη εβδομάδα, μεμονωμένες, βιαστικές, λιγνές, σχεδόν λαθραίες, ήταν γεμάτες άγχος. Δεν απλωνόταν μπροστά μας ένα λευκό σεντόνι αμεριμνησίας. Παραμόνευε το αύριο. Η Δευτέρα 12 Ιανουαρίου, όπου ο κάθε κατεργάρης θα πήγαινε στον πάγκο του. Κι αυτή η απειλή, που όλο και πλησίαζε, μας έκανε να χαιρόμαστε λειψά, το 24ωρο της σκόλης.

Από σήμερα, όμως, μπαίνουμε οριστικά στο καλαπόδι. Ζόρικο πράγμα. Για να τσιτώσει το δέρμα στο παπούτσι, να πάρει τη φόρμα του, χρειάζεται χρόνος. Σε λίγο, φυσικά, όλοι θα ξαναβρούμε τη ρουτίνα μας. Το γνωστό «κάθε μέρα» μας.

Ώσπου η κόπωση ν΄ αρχίσει να μας βαραίνει. Στο μυαλό και στο σώμα. Οπότε θα έχουμε φτάσει στις γιορτές του Πάσχα. Που έχουν διάρκεια. Και είναι φορτωμένες με αρώματα. Και μας προετοιμάζουν για τη μεγάλη ανάσα του ατέλειωτου ελληνικού καλοκαιριού. Με τα νησιά. Τις ακρογιαλιές. Τη μαγεία της θάλασσας.

Λοιπόν, 2009. Τώρα. Άσχημος ο αριθμός. Και ζόρικες οι προβλέψεις. Όχι πως οι τελευταίοι μήνες του 2008 δεν ήταν ανυπόφοροι. Ανυπόφοροι και βαρυφορτωμένοι από αίμα και ανασφάλεια. Οικονομικά, εξεγέρσεις, δολοφονίες, καταστροφές, βομβαρδισμοί. Όλα τα είχε ο μπαξές. Ακόμη και αυτοκτονίες: μεγιστάνες του πλούτου, με το κλείσιμο των εργοστασίων τους, με τα δάνεια να τρέχουν ολόγυρά τους και να τους πυρπολούν, σάλταραν στο κενό ή κόψανε τις φλέβες τους. Στη Γερμανία, στην Αμερική, στη Γαλλία.

Όμως, για το «αίσιον και ευτυχές νέον έτος μας» τα πράγματα φαίνεται ότι θα είναι χειρότερα. Αυτό μας λένε οι σοφοί, οι αναλυτές, εκείνοι που μελετάνε τ΄… άστρα και όσοι λογαριάζουν τα πάντα με το κουμπάσο της μαστοράντζας και τα κομπιούτερ των οικονομολόγων. Αλλά δεν είναι μόνον αυτοί. Και ο απλός κόσμος- κυρίως ο απλός κόσμος- αισθάνεται να τον πιάνουν από τον λαιμό. Αφήνω την έλλειψη εμπιστοσύνης του προς τους πάντες και τα πάντα.

Έχω στα χέρια μου μια τελευταία δημοσκόπηση (28/12) της Ρublic Ιssue, που δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή». Τα κόμματα είναι τελευταία στην κατάταξη! Προτελευταίες οι κυβερνήσεις. Και λίγο πιο πάνω- λίγο πιο κάτω, στου κακού τη σκάλα, το Χρηματιστήριο, οι βιομηχανίες τροφίμων, τα υπουργεία, οι ασφαλιστικές εταιρείες, η τηλεόραση και οι τράπεζες. Χάλι μαύρο και στα Πανεπιστήμια! Και ψηλά, στην κορυφαία θέση της εμπιστοσύνης η Πυροσβεστική, η Μετεωρολογική Υπηρεσία, ο Παπούλιας και ο Συνήγορος του Πολίτη.

Ο κόσμος δεν μασάει σανό. Σκέφτεται. Γι΄ αυτό και δίνει την ψήφο του στην Πυροσβεστική, στον Παπούλια κ.λπ. Αλλά κι εμείς που κρίνουμε, καλό θα ήταν να κοιτάζουμε καμιά φορά και την καμπούρα μας. Πώς συμπεριφερόμαστε, δηλαδή, στους συμπολίτες μας, αλλά και στο κράτος. Στη Γερμανία, αίφνης, αν κάποιος σταθμεύσει παράνομα το αυτοκίνητό του, θα φάει οπωσδήποτε κλήση: όποιος πολίτης πάρει χαμπάρι την παράβαση, θα ειδοποιήσει την Τροχαία και η Τροχαία θα σπεύσει.

Εμείς, εδώ, αυτόν που θα καταγγείλει την παράνομη στάθμευση, θα τον πούμε «χαφιέ».

Και αν δούμε κάποιον να τρέχει ιλιγγιωδώς με το αυτοκίνητό του στην Εθνική Οδό, θα του κάνουμε σήμα με τα φώτα μας, για να τον ειδοποιήσουμε ότι λίγο πιο πέρα έχει στήσει καρτέρι η Τροχαία. Κι ας είναι ο άνθρωπος αυτός επικίνδυνος. Θα μου πείτε: η Γερμανία είναι κράτος. Οι πολίτες έχουν μάθει να σέβονται τους νόμους. Πληρώνουν φόρους για σχολεία, νοσοκομεία, δρόμους κ.λπ., αλλά έχουν και σχολεία και νοσοκομεία και δρόμους. Ενώ εδώ…