Ματιές Χωρίς αέριο

Όλα τά ΄χαμε, το ξεπάγιασμα μάς έλειπε: διαβάζω και ακούω ότι το φυσικό αέριο που διαθέτει η χώρα μας επαρκεί μόνο για δύο εβδομάδες! Και αποκεί και πέρα, ο… πάγος! Βλέπω στην τηλεόραση εικόνες από την κατεψυγμένη Ευρώπη και πάω να κρεπάρω. Φυσικά, εδώ τα πράγματα δεν είναι εφιαλτικά. Αλλά, πάντως, είναι πολύ ανησυχητικά. Τα πρωινά, ιδίως, η παγωνιά δεν υποφέρεται. Και βρισκόμαστε ακόμη στα μέσα του Γενάρη. Μας περιμένει, δηλαδή, ένας ολόκληρος χειμώνας. Με τον σφάχτη Γενάρη, σε δυο γωνίες από τώρα…

Την ίδια στιγμή, στη Μέση Ανατολή πολλές κουβέντες γίνονται για κατάπαυση του πυρός στη Γάζα, αλλά η συμφωνία για εκεχειρία βρίσκεται στον αέρα. Και τα παιδάκια σκοτώνονται αράδα από τις ισραηλινές βόμβες. Οι νεκροί έχουν ξεπεράσει ήδη τους επτακόσιους και θα έχουμε, βέβαια, και συνέχεια. Με το Ισραήλ να ανακοινώνει ότι… αμύνεται και ότι οι Παλαιστίνιοι στρέφουν επίτηδες τις τηλεοπτικές κάμερες προς τους κομματιασμένους συμπατριώτες τους για λόγους προπαγάνδας!

Και η οικονομία πώς πάει; Έφυγε ο Αλογοσκούφης, τη θέση του πήρε ο Παπαθανασίου, αλλ΄ όπως έλεγε ο Παπαχελάς στον Σκάι, φτάνει για την Ελλάδα η ώρα της επιτήρησης. Η κυβέρνηση υποστηρίζει τα δικά της, η αντιπολίτευση (ΠΑΣΟΚ) σημειώνει ότι ο πρώτος που θα έπρεπε να αντικατασταθεί με τον ανασχηματισμό είναι ο Πρωθυπουργός, και οι εργαζόμενοι αισθάνονται μια αφόρητη πίεση, που όσο περνάει ο καιρός θα γίνεται μεγαλύτερη, όπως ξέρει και ο ίδιος ο Καραμανλής.

Μού κάνει εντύπωση ο Ομπάμα: θριαμβευτής των εκλογών, πανίσχυρος, υποτίθεται, μόνο σε μισόλογα καταφεύγει για το Μεσανατολικό. «Η Αμερική- τονίζει- έναν πρόεδρο έχει: τον Μπους. Όταν ορκισθώ εγώ, θα αντιμετωπίσω υπεύθυνα αυτό το πρόβλημα». Δεν ξέρω πώς αντιμετωπίζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες τέτοιου είδους δηλώσεις, αλλά εδώ, σε ανάλογες περιπτώσεις, χρησιμοποιούμε την έκφραση «άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε» ή «ο τύπος»- εν προκειμένω, ο πλανητάρχης- πετάει την μπάλα στην εξέδρα…».

Και μέσα σε όλ΄ αυτά, καινούργια προβλήματα με τους Τούρκους, που μόλις προχθές παραλίγο να προκαλέσουν θερμό επεισόδιο στο Φαρμακονήσι: ελληνικό ελικόπτερο Σούπερ Πούμα που πέταξε προς την περιοχή, ύστερα από τουρκικό τηλεφώνημα για να περισυλλέξει λαθρομετανάστες, κινδύνευσε να πέσει από παρενόχληση τουρκικών F-16! Οι Τούρκοι φιρίφιρί το πάνε για να πιαστούμε στα χέρια…

Κοντεύω να τελειώσω το χρονογράφημα και ενώ στην άκρη του μολυβιού μου βρίσκεται το όνομα της Μαρίας Δημητριάδη διστάζω να το γράψω.

Ίσως γιατί τη γνώρισα από πολύ μικρή, κοπελίτσα, και ο ξαφνικός θάνατός της, την Τετάρτη, μόλις, δεν μπορεί να χωρέσει στον νου μου. Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχα χθες με τον Μίκη Θεοδωράκη, τα έχασα: ο διακεκριμένος συνθέτης δεν είχε κουράγιο ν΄ αρθρώσει ούτε δέκα λέξεις! «Μεγάλος πόνος!» μού είπε. «Δεν ήταν συνεργάτις η Μαρία. Ήταν περισσότερο κι από συγγενής μου…».

Καλό ταξίδι, Μαρία. Όσοι σε γνώρισαν σε αγάπησαν πολύ. Γιατί είχες τόλμη και ομορφιά.

Αγάπησες πολύ το τραγούδι. Και, θαρραλέα, ακολούθησες τον Μίκη σε επικίνδυνους καιρούς στο εξωτερικό, για να του τραγουδήσεις σε δίσκους την «Κατάσταση πολιορκίας» και τόσα άλλα σπουδαία έργα του.