Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣΚΟΠΟΣ

Επί χούντας, η δημοκρατία φάνταζε σαν Γη της Επαγγελίας. Μα όταν έγινε πραγματικότητα βρεθήκαμε, μετά τους ξέφρενους πανηγυρισμούς της μεταπολίτευσης, να παραπατούμε ζαλισμένοι. Το ερώτημα του Καβάφη μας αποστόμωσε: και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους; Γιατί η χούντα δεν ήταν για μας απλώς μια κάποια λύση, μα το ίδιο το νόημα της ζωής. Πώς να γεμίσουμε το κενό που άφησε η απουσία της; Φυσικά, δεν αντιδράσαμε όλοι ίδια. Κάποιοι, λιγοστοί, δεν άντεξαν το πέρασμα στην ελευθερία και τσάκισαν ψυχικά, εσωτερικεύοντας τον εχθρό. Άλλοι τον μετέπλασαν μυθολογικά και έγιναν καλόγεροι, εντός ή εκτός μοναστηριών, και άλλοι, ευτυχώς πολύ λίγοι, πήραν τα πιστόλια και άρχισαν να σκοτώνουν, προβάλλοντας στον κόσμο τούς δαίμονες που είχε απελευθερώσει στις ψυχές τους η μεταπολίτευση. Οι πιο πολλοί βέβαια προσαρμοστήκαμε, συνειδητοποιώντας σταδιακά ότι η ελευθερία δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσο για να ζήσεις καλύτερα τη ζωή σου μαθαίνοντας, δουλεύοντας, αγαπώντας ή μισώντας, χτίζοντας ή γκρεμίζοντας, κάνοντας εν πάση περιπτώσει αυτά που κάνουν οι άνθρωποι. Αλλά δεν το συνειδητοποιήσαμε όλοι στον ίδιο βαθμό.