ΜΑΤΙΕΣ Οι σφαίρες

O Μίκης Θεοδωράκης μού έστειλε προχθές Δευτέρα, το παρακάτω σύντομο γράμμα: «Αγαπητέ μου Λευτέρη, πρόσφατα στη στήλη σου θύμισες στους αναγνώστες ένα τραγούδι μας που γράψαμε το 1979, αλλά έγινε δυστυχώς επίκαιρο και τραγουδήθηκε τις μέρες αυτές. Το “Έχε το νου σου στο παιδί”. Όμως, στο μυαλό μου γυρίζουν όλο και περισσότερο οι στίχοι ενός άλλου τραγουδιού, που έγραψα το 1968, μέσα στη δικτατορία και που ποτέ δεν περίμενα να γίνει τόσο επίκαιρο σήμερα, 41 χρόνια μετά. Το “Σου είπαν ψέματα πολλά”:

Σου είπαν ψέματα πολλά/ ψέματα σήμερα σου λένε ξανά/ κι αύριο ψέματα ξανά θα σου πουν/ ψέματα σου λένε οι εχθροί σου/ μα κι οι φίλοι σου σού κρύβουν την αλήθεια/ ψεύτικη δόξα σού τάζουν οι ψεύτες/ μα κι οι φίλοι σου με ψεύτικες αλήθειες σε κοιμίζουν/ Πού πας με ψεύτικα όνειρα;/ Καιρός να σταματήσεις/ καιρός να τραγουδήσεις/ καιρός να κλάψεις/ και να πονέσεις/ καιρός να δεις».

Η επιστολή μού εστάλη πριν γίνει γνωστή η επίθεση εναντίον των ΜΑΤ στα Εξάρχεια και ο σοβαρός τραυματισμός του 21χρονου αστυφύλακα Διαμαντή Μαντζούνη. Θέλω να πω, δεν έχει σχέση με το τρομοκρατικό χτύπημα τα χαράματα της Δευτέρας. Εκφράζει την οργή και τον πόνο ενός μεγάλου καλλιτέχνη και αγωνιστή, όχι μόνο για τα τελευταία γεγονότα αλλά και για τη διάψευση των ονείρων.

Δεν θα ασχοληθώ με τις 37 σφαίρες των δραστών της επίθεσης, το υποπολυβόλο, το Καλάσνικοφ και τη χειροβομβίδα. Αυτή είναι δουλειά των αρχών Ασφαλείας. Και φυσικά των διαφόρων τηλεοπτικών δημοσιογράφων- ντετέκτιβ, που ήδη άρχισαν να ξεδιπλώνουν σενάρια για το τι έγινε, πώς έγινε και από ποιους έγινε!

Όπως συνήθως, δηλαδή. Τούτο μόνο μπορώ να πω αυτή την ώρα. Πως οι σφαίρες, αυτή τη δύσκολη μάλιστα στιγμή, τραυματίζουν τη δημοκρατία. Που παρά τα λάθη τα οποία έγιναν, από το ΄74 και δώθε, στέκεται στα πόδια της.

Θέλω να πω, όμως, ότι όπως όλος ο κόσμος, αισθάνομαι κι εγώ μέσα μου μια βαθιά πληγή: για τον αστυφύλακα που χαροπαλεύει. Για ένα νέο παλικάρι που φύλαγε σκοπιά. Και μπήκε στην Αστυνομία σε μια περίοδο αναδουλειάς και ανασφάλειας, για να βγάζει, όπως τόσοι και τόσοι Έλληνες, ένα κομμάτι πικρό ψωμί. Είναι ένας εργαζόμενος σαν κι εμάς. Και μάλιστα εργαζόμενος των «700 ευρώ». Μέσα στην παγωνιά, το λιοπύρι και τον κίνδυνο.

Ο Νίκος Γκάτσος, εδώ και δεκαετίες έχει γράψει με τον Ξαρχάκο «Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…». Σ΄ αυτά τα ψέματα, για τα οποία μιλάει και το τραγούδι του Μίκη, θέλω επίσης να σταθώ. Τα ψέματα που μας έλεγαν και μας λένε. Την ψεύτικη δόξα, που μας έταζαν και μας τάζουν οι ψεύτες. Τα ψεύτικα όνειρα, που επί δεκαετίες μάς καλλιέργησαν. Μίλησα πιο πάνω για τη δημοκρατία και τα λάθη της. Το πιο μεγάλο λάθος της είναι ότι έσπρωξε στην άκρη το Πνεύμα. Και δημιούργησε μια στρατιά νεόπλουτων Ελλήνων, που δεν έχουν κανένα όραμα. Το χρήμα μόνο σκέπτονται. Την επίδειξη. Τη χλιδή. Τη χιονισμένη Ελβετία και τα σαλέ της.

Δεν είναι, αλήθεια, τρομακτικό το γεγονός ότι βομβαρδίζονται καθημερινά άμαχοι στη Γάζα, σκοτώνονται μικρά παιδιά και ελάχιστες καταγγελτικές φωνές ακούγονται γι΄ αυτή τη γενοκτονία;