ΜΑΤΙΕΣ Των Φώτων

Στα μεγάλα μπατιρήματα, πιτσιρίκια, κοντοπαντελονάδες, βγαίναμε στους δρόμους με τα «τρίγωνα» στα χέρια και «τα λέγαμε». «Σήμερα τα Φώτα κι ο φωτισμός και χαρά μεγάλη και αγιασμός». Οι περισσότεροι νοικοκυραίοι μάς διώχνανε. «Μας τα ΄παν άλλοι», φωνάζανε. Αλλά εμείς επιμέναμε. Από πόρτα σε πόρτα. Και στη χειρότερη περίπτωση, μαζεύαμε κάποιο χαρτζιλικάκι. Σαν σήμερα, όλ΄ αυτά. Πριν από χρόνια, που κουράζεται, κανείς, ακόμη και να τα μετράει…

Γιορτές τέλος. Αργία, βέβαια, αύριο. Του ΑϊΓιαννιού μεθαύριο. Με όλα τα σπίτια να έχουν και κάποιον αγαπημένο Γιάννη. Από την Πέμπτη, όμως, γραφείο, «κάρτα», μαγαζί, συνεργείο, τρεχαλητό. Και από την ερχόμενη Δευτέρα, πρόσω ολοταχώς. Μια ζωή Γκόλφω. Προτιμώ, ωστόσο, αυτό το καθημερινό νταλαβέρι, από το άραγμα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, που καταντάει βαρετό. Έτσι μάθαμε. Έτσι μας μάθανε. Στο αγώι.

Για το μεροκάματο στην αρχή. Για τον μισθό- όσοι προσλήφθηκαν κάπουαργότερα. Συνηθίσαμε τόσο πολύ να δουλεύουμε, που μας κουράζει η ανάπαυση. Εμένα με κουράζει και η έλλειψη εφημερίδων, έπειτα από κάθε γιορτή, επέτειο, κ.λπ. Απίστευτη απόλαυση η εφημερίδα, ιδίως τα Σαββατοκύριακα!

Είναι τόσα πολλά αυτά που σου μαθαίνουν οι τυπωμένες φράσεις. Ακόμη και τα αποσιωπητικά έχουν τη σημασία τους. Ενώ η τηλεόραση, μια επίπεδη, μια ρηχή ενημέρωση. Και ύστερα ένα φρτ. Σαν πέταγμα πουλιού. Και όλα χάνονται.

Και η πλάκα είναι πως όταν ρωτάς κάποιον να σου πει ποιους δημοσιογράφους γνωρίζει, ποιους παρακολουθεί, με ποιους «κουβεντιάζει», θα σου αναφέρει πέντε, έξι, δέκα ονόματα, που μόνο με την τηλεόραση έχουν σχέση! Και έρχονται μετά και διάφοροι του επαγγέλματος και μασάνε τη χιλιομασημένη τσίχλα «μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις». Πιστεύω το τελείως αντίθετο: μία λέξη είναι χίλιες εικόνες.

Βάλτε κάτω μερικές λέξεις από ένα ποίημα και εκεί θα δείτε τη διαφορά. Τις χίλιες εικόνες που αναδύονται και τις σκέψεις που γεννούν.

Στο μεταξύ, το αίμα εξακολουθεί να τρέχει ποτάμι στη Γάζα. Με τον Μπους να έχει δώσει πράσινο φως στους Ισραηλινούς για την εξόντωση των Παλαιστινίων, τον Ομπάμα να κάνει το κορόιδο και να ασχολείται με αθλοπαιδιές στη Χαβάη και την πολιτισμένη και δημοκρατική Ευρώπη να λέει συνεχώς λόγια του αέρα, χωρίς να δίνει δυάρα γι΄ αυτήν τη φρίκη- για τη «σφαγή» εκατοντάδων αμάχων από τους βομβαρδισμούς.

Οι εικόνες στις εφημερίδες, κάθε μέρα, ανατριχιαστικές! Παιδάκια τριών και τεσσάρων ετών, αιμόφυρτα, τραυματισμένα, μισοπεθαμένα, πατεράδες και μανάδες να τα κρατούν στην αγκαλιά και να τρέχουν με την απόγνωση στο βλέμμα να τα σώσουν, διαμελισμένα πτώματα μέσα σε ακρωτηριασμένα κτίρια, αγοράκια που θα ΄πρεπε να ΄χουν μπροστά τους ένα πιάτο ζεστό φαΐ, να αμύνονται με πέτρες εναντίον βομβαρδιστικών. Ο Δαβίδ με τον Γολιάθ. Με τον Γολιάθ, να βγαίνει πάντα νικητής και τον Δαβίδ να είναι κομματιασμένος- μια ματωμένη μάζα.

Έβλεπα σε κάποια φωτογραφία μια μαυροφορεμένη μάνα ν΄ ανοίγει τα χέρια της ικετευτικά και να κοιτάζει απελπισμένη τον ουρανό. Πού είναι ο Θεός να δει το βλέμμα της, να μετρήσει- αν μετριέταιτην απελπισία της…