ΜΑΤΙΕΣ Καλή χρονιά

Τα παιδιά βαριούνται τις Κυριακές, τραγουδούσε κάποτε ο Σαρλ Τρενέ. Εγώ όμως, που βλέπω πια την παιδική ηλικία με το κιάλι, βαριέμαι και τις γιορτές. Αφόρητα. Ιδίως τις μεγάλες γιορτές. Τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Αντίθετα, μου αρέσει το Πάσχα. Και ο Δεκαπενταύγουστος. Είναι ο καιρός, νομίζω, που παίζει ρόλο. Είναι και η θάλασσα. Ενώ τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, η βροχή φέρνει το χιόνι, το χιόνι την παγωνιά και τη μουντάδα και, όλα αυτά μαζί, την κατάθλιψη.

Θυμάμαι ένα διήγημα του Κοσμά Πολίτη, που το είχα διαβάσει στον «Ταχυδρόμο» επί Σαββίδη. Τίτλος «Τι ωραία που μύριζε η θεία Λουίζ!». Γούσταρα πολύ τον Πολίτη στα εφηβικά μου χρόνια. Γιατί έγραφε «αλλιώτικα».

Γιατί μετέφραζε μαγικά. Γιατί η «Ερόικα» και το «Λεμονοδάσος» είχαν σφραγίσει τη γενιά μου. Γιατί ήταν αριστερός και έβαζε υποψηφιότητα με την ΕΔΑ.

Και δεν ήταν καθόλου εύκολο πράγμα, εκείνη την εποχή, να βάζεις υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές με την ΕΔΑ.

Η θεία Λουίζ, που μύριζε τόσο όμορφα, μού ΄φερνε πάντοτε στον νου τον Σάκη τον Τόδουλο. Παλιό στενό μου φίλο, μηχανικό, που πέρασε μια ολόκληρη ζωή- σχεδόν- μέσα σ΄ ένα περίπτερο 1,50Χ0,90. Υπάρχει ακόμη το περίπτερο. Στην Κολοκοτρώνη, στην Παλιά Βουλή. Χύνεται πάνω του, σαν ποτάμι, η οδός Βουλής. «Δεν μπορείς να φανταστείς πώς ένιωθα, φυλακισμένος μέσα στο περίπτερο! Παλικαράκι ήμουνα. Και στην οδό Βουλής- που τότε ήταν πολύ της μόδαςπηγαινοερχόντουσαν υπέροχες καλοντυμένες κυρίες, λουσμένες στα αρώματα!», μου έλεγε σαν υπνωτισμένος ο Σάκης.

Χαφιέδες παντού, τότε, στην περιοχή. Αρχιχαφιές, ο καστανάς της γωνίας. Ο Σάκης τον δωροδοκούσε με ένα πακέτο Σαντέ την ημέρα. Και ο καστανάς δεν άκουγε ούτε έβλεπε προς το περίπτερο. Και όταν τον ρωτούσαν οι ασφαλίτες μονότονα «τι καπνό φουμάρει ο περιπτεράς;» απαντούσε κι αυτός μονότονα «δικός μας είναι». Και ο Σάκης πουλούσε αβέρτα, διπλωμένες βέβαια, σε τακτικούς πελάτες τις εφημερίδες τους. «ΤΑ ΝΕΑ», το «Βήμα», το «Έθνος», την «Αθηναϊκή». Και, ακόμα πιο πολύ στη ζούλα, κανένα Λάκι Στράικ που του προμήθευε ο λαθρεμποράκος ο «Στελιανός».

Αυτά ο Σάκης, ο καστανάς, το περίπτερο, οι αρωματισμένες κυρίες, οι ασφαλίτες, ο Κοσμάς Πολίτης. Ξέχασα όμως τη Βερόνικα.

Ήταν μια καλλονή! Κορίτσι 19-20 χρόνων, με κατάμαυρα μαλλιά, εβένινο καταρράχτη. Δούλευε στον «Ίκαρο». Πουλούσε δίσκους και βιβλία. Σίγουρα θα την μπάνιζαν, διακριτικά, ο Νίκος Καρύδης, το αφεντικό της, ο Σεφέρης, ο Ελύτης και βεβαίως ο Εγγονόπουλος, που περνούσαν κάθε ημέρα από το βιβλιοπωλείο. Την μπάνιζε και ο Πατσιφάς. Και μου έλεγε συνεχώς: «Να ένα κορίτσι, που δικαιούται να της γράψεις ένα εξαίσιο ερωτικό τραγούδι…».

Κάποτε η Βερόνικα έφυγε από τον «Ίκαρο». Έφυγαν για πάντα και οι σπουδαίοι άνθρωποι που ανέβαιναν τη μικρή σκαλίτσα της και κουβέντιαζαν στο πατάρι με τον Καρύδη. Έφυγε και ο Σάκης από το περίπτερο. Έφυγαν και «ΤΑ ΝΕΑ» για την οδό Μιχαλακοπούλου. Έφυγε και η παλιά λάμψη της οδού Βουλής. Όλα φεύγουν. Οι ημέρες, οι μήνες, τα χρόνια. Να που φτάσαμε κιόλας στην 31η Δεκεμβρίου του 2008. Αύριο, Πρωτοχρονιά. Και μας περιμένουν δύσκολοι καιροί, που θα μας βαράνε απ΄ όλες τις πάντες. Πρέπει να σφίξουμε τα δόντια, να επιστρατεύσουμε τα λιγοστά «κουράγια», που μας απομείνανε, για να μπορέσουμε να κρατηθούμε όρθιοι. Καλή χρονιά. Δύσκολα-ξεδύσκολα, θα παλέψουμε. Καλή χρονιά και πάλι.